Οικογενειακές διακοπές στο εξωτερικό

10986826_424847671009394_393887487717746109_nΝα ‘μαστε πάλι στην Αθήνα!! Πήγαμε Λονδίνο, πετάξαμε σε ήρεμες πτήσεις και γυρίσαμε με το μυαλό μας γεμάτο καινούριες αναφορές και εικόνες, την ψυχή μας ξεκούραστη και ικανοποιημένη και το σώμα μας κατακουρασμένο! Οι πατούσες μας ειδικά έχουν αλλάξει μέγεθος και σχήμα. Τελικά όταν πας οικογενειακές διακοπές κουράζεσαι ή ξεκουράζεσαι; Νομίζω ότι πριν πας λες: «Άντε να φύγω να ξεκουραστώ» και όταν έχεις πάει, λίγο πριν την επιστροφή, λες: » Άντε να γυρίσω σπίτι να ξεκουραστώ». Άρα ξεκούραση δεν υπάρχει για έναν γονιό…

Η ξεκούραση είναι ουτοπική, είναι η αναμονή της ξεκούρασης η οποία τελικά δεν έρχεται. Ίσως είναι τελικά η αλλαγή τόπου και προγράμματος που σε ξεγελάει και νομίζεις ότι θα ξεκουραστείς. Τελοσπάντων…Ο γονιός θα ξεκουραστεί μια και καλή όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και γίνουν αυτόνομα. Δεν με πειράζει γιατί ξέρω ότι τότε θα αναπολώ το τώρα. Τώρα απολαμβάνω το ότι είμαι η παρέα τους. Έχουμε γίνει μια dream team και περνάμε καλά όταν πάμε διακοπές ή σε μια έξοδο. Αργότερα η dream team θα έχει αλλάξει και σίγουρα δεν θα ανήκω εγώ σε αυτή…Για την ώρα όμως, χαίρομαι τα ταξίδια μας όπως χάρηκα και τώρα που πήγαμε στο Λονδίνο με τα παιδιά.

Καταρχήν είναι σε πολύ καλή ηλικία για ταξίδια στο εξωτερικό (10 και 12 χρονών). Αντιλαμβάνονται τα πάντα, ρουφάνε όλες τις πληροφορίες, ενθουσιάζονται, έχουν την αθωότητα της χαράς, βοηθάνε, κατανοούν, κουβαλάνε τα πράγματά τους. Είναι μια ηλικία όπου υπάρχει αρκετή ωριμότητα και παιδικότητα μαζί. Ετοίμασαν μόνα τη βαλίτσα τους σύμφωνα με μια λίστα που κάναμε μαζί και έτσι είχαν την ευθύνη των πραγμάτων τους. Καθόλου δεν αναπολώ την εποχή που έφτιαχνα εγώ τις τεράστιες βαλίτσες με τις ώρες και πολλές μέρες πριν από το ταξίδι μας…Τώρα είχαμε ο καθένας τη βαλιτσούλα του και με πολύ χαρά την έσερναν τα παιδιά. Ξέρεις, αγαπητό ημερολόγιο, στα παιδιά αρέσει να τους δίνεις αρμοδιότητες και τέτοιες μικροευθύνες. Αρκεί να το κάνεις με σωστό τρόπο και όχι σαν τιμωρία. Τα κάνεις και αισθάνονται σημαντικά.

Φτάνοντας στο Λονδίνο, καθίσαμε όλοι μαζί και φτιάξαμε ένα πρόγραμμα σύμφωνα με τις επιθυμίες του καθενός για το ποια μέρη θα επισκεφθούμε. Εκεί κάνεις πάντα παζάρια με τα παιδιά. Βάζεις στο πρόγραμμα κάτι που θεωρείς επιμορφωτικό, το οποίο ίσως σου πουν ότι δεν θέλουν να πάνε, και το αντισταθμίζεις με κάτι που έχουν διαλέξει αυτά π.χ. το British Museum με τα studio του Harry Potter ή το Μadame Τussauds. Όπου και να τα πας πάντως, πρέπει προηγουμένως να βρεις μια στιγμή που είναι χαλαρά και να τους διηγηθείς τι θα δουν. Μια καλή τέτοια στιγμή είναι το πρωινό. Αυτό το αναλαμβάνει ο μπαμπάς τους που έχει ολοκληρωμένες γνώσεις ιστορίας, γεωγραφίας κτλ. Προσοχή! Δεν πρέπει να γίνει ολόκληρη διάλεξη γιατί θα βαρεθούν πριν πάνε…τα βασικά αρκούν!

Επειδή σε μια πόλη σαν το Λονδίνο, όταν είσαι τουρίστας περπατάς πάρα πολλές ώρες και τα παιδιά παρόλο που έχουν τόσα καινούργια πράγματα να δούνε, κουράζονται και μπορεί να γκρινιάζουν, ένα ενδιαφέρον κόλπο είναι να έχεις αγοράσει μετρητή βημάτων. Είναι μια συσκευή που μετράει τα βήματα και τις αποστάσεις, η οποία μπορεί να μετατρέψει την κούραση σε παιχνίδι, βάζοντας νέους στόχους, κατάρριψη ρεκόρ βημάτων της προηγούμενης ημέρας κτλ. Σε μεγάλα πάρκα νοικιάσαμε ποδήλατα, τα οποία παίρνεις από κάπου και τα αφήνεις κάπου αλλού! Αυτό ήταν και πολύ όμορφο και ξεκούραστο για τα παιδιά μας.

Οι επισκέψεις σε μουσεία για μένα είναι πολύ σημαντικές ακόμα κι αν το παιδί δεν δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν πρέπει να μας πιάνει μανία να πάμε σε όλα τα εκθέματα. Αν δούνε 5-6 σημαντικά έργα ή 1-2 πτέρυγες είναι αρκετό για να αποθηκεύσουν στη μνήμη ή στο υποσυνείδητο κάποια ονόματα, εικόνες ή γεγονότα και έτσι να υπάρχει η αναφορά. Καλό είναι από κάθε μουσείο να αγοράζουμε τον κατάλογο με τα εκθέματα που είναι και ωραία βιβλία σαν coffee table books, να τα έχουμε στο τραπεζάκι του σαλονιού και που και που να τα ξεφυλλίζουμε με τα παιδιά, ανακαλώντας τις αναμνήσεις μας από το ταξίδι. Έτσι, τους αποτυπώνονται καλύτερα κάποια έργα και ονόματα!

Ένα άλλο θέμα σημαντικό στο εξωτερικό είναι το οικονομικό. Όλους μας πιάνει μια καταναλωτική μανία που μπορεί να μας οδηγήσει στην υπερβολή. Πόσο μάλλον τα παιδιά! Εμείς τους δώσαμε ένα καλό ποσό στον καθένα το οποίο διαχειρίστηκαν μόνα τους. Έκαναν τις επιλογές τους για διάφορα δωράκια για φίλους και συγγενείς και για το τι θα ψωνίσουν για τον εαυτό τους. Αυτό τους έκανε να έχουν μια ώριμη σχέση με το χρήμα, να σκέφτονται αν πραγματικά θέλουν αυτό που κρατάνε και εμείς γλιτώσαμε το συνεχόμενο «Μου το παίρνεις αυτό;».

Εννοείται ότι στα ταξίδια είμαι πιο ελαστική στις αρνήσεις και τις απαγορεύσεις μου και ειδικά στη διατροφή! Ευτυχώς στα παιδιά αρέσει η ασιατική κουζίνα και τρώγαμε συνέχεια κινέζικα, ταϊλανδέζικα και γιαπωνέζικα φαγητά τα οποία δεν μπορώ να τα χαρακτηρίσω junk!

Γενικά στο ταξίδι αποφασίζαμε όλοι μαζί δίνοντας αρκετό χώρο στη γνώμη και στις επιλογές των παιδιών. Αν το εξετάσουμε, αυτό δεν γίνεται αρκετά συχνά στην καθημερινότητα. Ίσως το ξεχνάμε, ίσως είμαστε κουρασμένοι και δεν έχουμε χρόνο και κουράγιο για να τα αφουγκραστούμε και παίρνουμε μόνοι μας τις αποφάσεις…Πάντως όλο αυτό μας ένωσε, μας έδωσε ισορροπία, μας εξίσωσε ως γενιές και ένιωθα ότι πήγα ταξίδι με την καλύτερη παρέα. Η ικανοποίηση μου ότι τους γνωρίζω καινούργια πράγματα και έτσι τους ανοίγω δρόμους στη φαντασία τους και στην πραγματικότητα είναι απερίγραπτη! Νιώθω κάτι σαν….η καλύτερη μαμά του κόσμου!