Όλα του γάμου δύσκολα…

10272631_288944677933028_7168962550902662359_oΑγαπητό ημερολόγιο, σήμερα δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο παρά μόνο το οικογενειακό μας ταξίδι στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα. Είναι η πρώτη φορά των παιδιών που θα πάνε στο εξωτερικό! Τόσα χρόνια το λέμε αλλά επειδή η δουλειά μου είναι να δουλεύω όταν ο κόσμος έχει αργία…δεν μπορούσαμε να βρούμε μέρες χωρίς σχολείο και χωρίς δουλειά. Δεν σου κρύβω ότι και τώρα που φεύγω, διακόπτω τις πρόβες μου, πράγμα αρκετά καταστροφικό για το ανέβασμα του έργου το οποίο καθυστέρησε και μπλέχτηκε με το ταξίδι. Τι να κάνουμε όμως…όλα για τα παιδιά!!

Πριν δυο χρόνια -πάλι Πάσχα- είχαμε κανονίσει να πάμε στη Ρώμη αλλά δύο μέρες πριν το ακυρώσαμε λόγω δικών μου υποχρεώσεων. Δεν φαντάζεσαι τι απογοήτευση ένιωσαν τα παιδιά και πόσες ενοχές ένιωσα εγώ. Από τη μέρα, λοιπόν, που κλείσαμε τα εισιτήρια για το Λονδίνο -μήνες πριν- και τους το ανακοινώσαμε, μετράνε τις ημέρες σαν φυλακισμένοι. Με ρωτάνε με αγωνία αν είναι σίγουρο κτλ. Η χαρά που νιώθω κι εγώ είναι απερίγραπτη. Τόσες φορές πάω ταξίδια, αλλά αυτή η φορά θα είναι μοναδική γιατί θα ζήσω μαζί τους την πρώτη τους φορά σε ξένη χώρα. Νιώθω την ικανοποίηση του γονιού που προσφέρει αυτή την εμπειρία στα παιδιά του. Και ξέρεις κάτι; Μερικές φορές νιώθω ότι κάτι τέτοια είναι πιο σημαντικά από τη δουλειά μου. Μαζί όμως με τη χαρά μου, έχω και άγχος μήπως προκύψει όντως κάποιο εμπόδιο…Και να που ήρθε!

Μια βδομάδα πριν φύγουμε, μου ανακοίνωσε ο Ε ο άντρας μου, σε κατάσταση πανικού ότι το ταξίδι ακυρώνεται γιατί αρνείται να ξαναμπεί σε αεροπλάνο μετά την πτώση του Airbus με τον παρανοϊκό συγκυβερνήτη. Ό,τι και να έλεγα εκείνη τη στιγμή, ήταν σαν να χτυπάει σε ένα βράχο. Δεν άκουγε τίποτα γιατί τον είχε κυριεύσει ο τρόμος. Παλιά δεν είχε ποτέ φόβο για τα αεροπλάνα. Έχει ταξιδέψει Αυστραλία και Νέα Υόρκη κτλ. Εγώ ήμουν πάντα αυτή που φοβόμουν το αεροπλάνο, αλλά ποτέ σε σημείο που να μην πετάξω.

Σε ένα ταξίδι μας προς Βαρκελώνη λοιπόν -δεν ξέρω πώς και γιατί- του μετέδωσα την κλειστοφοβία μου και το αίσθημα της κρίσης πανικού που μπορεί να σε πιάσει μόλις ακούς τον βαρύ γδούπο της πόρτας του αεροπλάνου να κλείνει. Ειλικρινά, αυτό το αίσθημα το κόλλησε όπως κολλάνε οι ψείρες από κεφάλι σε κεφάλι…Και αυτό ήταν! Έκτοτε, κάνει τεράστιες προσπάθειες για να μπαίνει σε αεροπλάνα για μικρής διάρκειας πτήσεις. Μια φορά, μάλιστα, μπήκε και όταν έκλεισε η πόρτα ζήτησε να βγει. Και βγήκε! Με αποκορύφωμα μια πτήση που κάναμε μαζί για Σμύρνη στην οποία μας χτύπησε κεραυνός. Δεν ξέρω κατά πόσο κινδυνεύσαμε πραγματικά να πέσουμε -δεν μας πληροφόρησε ποτέ κανείς- αλλά αυτό που ζήσαμε ήταν τραυματικό: ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος σαν έκρηξη μέσα στο αεροσκάφος και μετά βρεθήκαμε μέσα σε μια καταιγίδα. Το αεροπλάνο ήταν σαν να έπεφτε ακυβέρνητο, πηγαίνοντας δεξιά και αριστερά. Εγώ έκλαιγα και ο Ε ήταν αμίλητος και άσπρος σαν το πανί. Του έπιασα το χέρι με τη σκέψη στα παιδιά μας και μόνο και σκέφτηκα: «Αυτό ήταν, πάει…Δεν είναι κακό όνειρο που θα ξυπνήσω, ούτε ταινία βλέπω». Τελοσπάντων, σωθήκαμε απ ότι βλέπεις, αλλά αυτό δεν βοήθησε καθόλου την ψυχολογία του Ε.

Από τη μια, λοιπόν, να έχω τα παιδιά καταχαρούμενα να μετράνε τις μέρες, να σχεδιάζουν τη διαμονή τους στο Λονδίνο, να μπαίνουν στο Google Earth, να διαβάζουν -για πρώτη φορά- τα αγγλικά τους με όρεξη και από την άλλη να έχω τον Ε να αρνείται το ταξίδι και να μου προτείνει τα ελληνικά νησιά και γενικά την ελληνική φύση που είναι όμορφη και προσβάσιμη με αυτοκίνητο.

Εγώ ήμουν εγκλωβισμένη…Τι να πω στα παιδιά; Δεν ήθελα με τίποτα να καταλάβουν τη φοβία του μπαμπά τους για τα αεροπλάνα. Θα είναι κρίμα να την κολλήσουν και αυτά. Και τα παιδιά σε αυτή την ηλικία είναι επιρρεπή σε φοβίες και τα δυσάρεστα τα ρουφάνε σαν σφουγγάρια. Και ειδικά αν βλέπουν τον μπαμπά τους, που τον θαυμάζουν, να φοβάται, μπορεί να κλονιστούν και να μην μπουν ποτέ τους σε αεροπλάνο.

Τα έβλεπα χαρούμενα και πάλι ένιωθα τις γνωστές ενοχές μου. Ήξερα κάτι που δεν ήξεραν…ότι μπορεί να μην πάμε στο Λονδίνο…Μπορεί να τα μεγαλοποιώ τα πράγματα, όμως δεν μπορώ να τους το κάνω αυτό. Είχε μεγάλη «σημαντικότητα» αυτό για μένα ως μαμά. Το να αθετήσω το λόγο μου, το να πάρω πίσω κάτι που υποσχέθηκα, το να τα στεναχωρήσω τόσο πολύ, άγγιζε κάτι βαθιές χορδές της ψυχής μου. Από την άλλη, πρέπει να κατανοήσω και να συμπαρασταθώ στον άντρα μου. Μια τον παρηγορούσα και μια του θύμωνα. Τι Πάσχα θα περνούσαμε αν δεν πηγαίναμε στον μυθοποιημένο προορισμό μας; Θα ήμασταν όλοι θυμωμένοι και στεναχωρημένοι; Και αν για να αποφύγουμε το αεροπλάνο, μπαίναμε όλοι στο αυτοκίνητο και σκοτωνόμασταν; Είχαν γίνει όλες μου οι σκέψεις τέρατα μέσα στο μυαλό μου.

Τελικά, απευθύνθηκα σε μια φίλη μου ψυχολόγο και αφού μου είπε να βγω από τον δικό μου πανικό και να προετοιμαστώ ότι μπορεί και να μην μπει ο Ε στο αεροπλάνο αν δεν είναι δεκτικός σε βοήθεια, «καταστρώσαμε» το σχέδιο για να τον βοηθήσω να μικρύνει τον τρόμο του. Κάθε φορά που του έλεγα δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό στα παιδιά, μου απαντούσε ότι δεν θα πάθουν τίποτα, θα το ξεπεράσουν. Και εγώ όλο και θύμωνα και απελπιζόμουν. Με τη χορήγηση κάποιων αγχολυτικών ομοιοπαθητικών κατάφερα να τον πείσω να προσπαθήσει να μπει και να κοιμηθεί σε όλη την πτήση…Έτσι τώρα, αγαπητό μου ημερολόγιο, φτιάχνουμε τις βαλίτσες μας ο καθένας με τις σκέψεις και τις ανησυχίες του. Αλλά με αρκετή αισιοδοξία! Το παν στη ζωή είναι να υπερνικάμε τους φόβους μας και να μην τους αφήνουμε να ορίζουν το μυαλό μας…Καλή Ανάσταση!