Παιδί που δεν παίζει, παιδί που δε ζει

Μην κλέβεις την παιδικότητα από τα παιδιά.

Μπορεί η νέα γενιά να είναι πιο εξελιγμένη, πιο προχωρημένη, πιο έτοιμη από τις προηγούμενες ΑΛΛΑ αυτό δε σημαίνει πως εμείς πρέπει να τους φέρομαστε ως ενήλικες.

Ή ότι πρέπει να σταματήσουν να παίζουν. Ή να περιμένουμε από αυτά να μην κάνουν σαν παιδιά.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό το παιδί να παίζει, να κυλιέται στην άμμο, να λερώνεται, να χαίρεται με το παραμικρό, να δημιουργεί με τη φαντασία του, να κάνει πράγματα που εσύ θεωρείς παιδιάστικα.

ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ.

Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε “καλά παιδιά” τα μικρομέγαλα, ή εκείνα που μας βολεύουν, εκείνα που είναι ήσυχα και μας υπακούν.

Αλλά με αυτό τον τρόπο στερούμε το πιο σημαντικό…εκείνο που χρόνια έχουμε στερήσει από τον εαυτό μας : το δικαίωμα της ξεγνοιασιάς, του παιχνιδιού και της ελευθερίας.

Πηγή: Ψυχικές Καταδύσεις