Παλεύοντας με το έκζεμα

10272631_288944677933028_7168962550902662359_oΣήμερα, αγαπητό μου ημερολόγιο, δεν έκλεισα μάτι…Ενώ κοιμάμαι βαριά, έχω -όπως κάθε μητέρα και όχι πατέρας!- τη μητρική αφύπνιση καθ όλη τη διάρκεια της νύχτας κι έτσι ο παραμικρός ήχος που προέρχεται από τα παιδιά μου γίνεται άμεσα αντιληπτός. Ακόμα και μια διαφορετική ανασούλα τους με κάνει να πετάγομαι. Αυτή τη νύχτα, για ακόμα μια φορά, ξυπνούσα κάθε φορά που η Κ ξυνόταν. Φυσικά, δεν πετάχτηκα, γιατί αυτό γίνεται εδώ και 11,5 χρόνια όσο δηλαδή ζει και η Κ, αλλά είναι κάτι που με κάνει να ξαγρυπνάω γιατί με αγχώνει και με στεναχωρεί παρόλο που έχει γίνει πια κομμάτι της ζωής μας.

Όλα άρχισαν όταν η Κ ήταν τριών μηνών και είδα κάτι σπιθουράκια στα μαγουλάκια της. Με τη συνέπεια που διακρίνει κάθε νέα μαμά την πήγα σε παιδοδερματολόγο. Διέγνωσε ατοπική δερματίτιδα, με ξεάγχωσε και μου σύστησε μια κρέμα με υδροκορτιζόνη. Τα σπιθουράκια εξαφανίστηκαν τις πρώτες μέρες, αλλά δέκα μέρες μετά -είτε έβαζα την κρέμα είτε όχι- τα σπιθουράκια εμφανίστηκαν ξανά αγέρωχα και υπερήφανα που είχαν νικήσει τη μάχη με την κορτιζόνη. Παρατήρησα, επίσης, ότι το βρέφος μου είχε συνεχώς την ανάγκη να ξυστεί, καθώς έκανε προσπάθεια με τα αδέξια χεράκια του να τρίψει το μάγουλό του, αλλά φυσικά δεν το κατάφερνε γιατί ήταν μόλις τριών μηνών. Με την επιμονή, όμως, που την χαρακτηρίζει μέχρι και σήμερα -Κριός στο ζώδιο- βρήκε τη λύση: άρχισε να τρίβει το πρόσωπό της στο σεντόνι με αποτέλεσμα να γίνει ολόκληρο μια πληγή. Το μωρό μου ήταν σαν καμμένο! Από τα μάτια μέχρι το πηγούνι δεν είχε δέρμα, είχε μια κατακόκκινη, γυαλιστερή πέτσα με κίτρινα υγρά…Μέσα στο όμορφο παιδικό δωμάτιο που όλα ήταν αγνά, καθαρά και μοσχομυριστά, έβλεπες ένα κρεβατάκι γεμάτο κηλίδες αίματος!

Μιλούσα συνεχώς με τον παιδίατρο, ο οποίος μου είπε ότι το έκζεμα δεν είναι ασθένεια, ότι θα κάνει τον κύκλο του και μετά το δέρμα θα είναι όπως πριν γιατί είναι κάτι το επιφανειακό. Δοκίμασα διάφορες αλοιφές -κορτιζονούχες και μη- αλλά όλες μετά από κάποιες ημέρες εφαρμογής σταματούσαν να επιδρούν και ο κνησμός και οι πληγές ξαναεμφανίζονταν. Έκανα ό,τι μου είπαν: απομάκρυνα τα λούτρινα παιχνίδια, ώστε να μη μαζεύεται σκόνη γύρω από το μωρό, κατάργησα μάλλινα και συνθετικά υφάσματα, έβγαλα τα χαλιά, έπλενα τα πάντα με υποαλλεργικά απορρυπαντικά, έπλενα το μωρό με ειδικά μαλακτικά σαπουνάκια, δοκίμασα όλες τις κρέμες της αγοράς, έκανα διάφορα τεστ δυσανεξίας. Έψαξα πολύ να βρω τον ένοχο αλλά έβρισκα μόνο υπόπτους. Κι έτσι, οι μήνες περνούσαν και η φρικτή πληγή στο αγνό προσωπάκι του μωρού μου ήταν ακόμα εκεί. Ήξερα ότι δεν ήταν κάτι σοβαρό, αλλά μου είχε γίνει έμμονη ιδέα. Κάθε βράδυ παρακαλούσα να ξυπνήσω το πρωί και να έχει καθαρίσει το προσωπάκι του μωρού μου, αλλά το πρωί ερχόταν και τίποτα δεν είχε αλλάξει.

Άρχισα να ψάχνω και να μαθαίνω. Η ατοπική δερματίτιδα είναι κληρονομική. Είναι θέμα γονιδίων οπότε δεν υπάρχει θεραπεία. Συνδύασα ότι αυτό που είχα μικρή στα πόδια μου ήταν το ίδιο, αλλά δεν υπήρχε τότε αυτή η ονομασία ως διάγνωση. Το πόσο υπέφερα από αυτή την καταραμένη φαγούρα κάθε καλοκαίρι δεν λέγεται! Οι γιατροί έκαναν διάφορες άστοχες διαγνώσεις και θυμάμαι να είμαι πάνω σε ένα τραπέζι και να με κρατάνε τέσσερις για να μου βάλουν μια άσπρη σκόνη στις πληγές μου που έτσουζε βασανιστικά. Θυμάμαι να κολλάνε οι κάλτσες και τα παπούτσια μου πάνω στα πόδια μου και να ξύνομαι με μανία. Αυτό κράτησε μέχρι τα 13. Έπειτα, ανέβηκε στις γάμπες μου με διαφορετική μορφή για ένα χρόνο μαι μετά ως δια μαγείας εξαφανίστηκε για πάντα χωρίς να αφήσει καθόλου σημάδια.

Στο μωρό μου, όμως, ήταν στο πρόσωπο. Εντάξει, δεν είναι και κάτι σοβαρό αλλά πώς θα αντιμετωπιζόταν ο αναπόφευκτος παιδικός ρατσισμός όταν θα άρχιζε το σχολείο; Κάθε φορά που πηγαίναμε στην παιδική χαρά, τα μεν παιδιά την κοιτούσαν και απομακρύνονταν, οι δε μεγάλοι ρωτούσαν πώς κάηκε και πού χτύπησε το μωρό! Οι βόλτες όμως αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμες γιατί από τον κόσμο κατάλαβα ότι το έκζεμα ήταν κάτι πολύ συχνό, πράγμα που με ανακούφισε πολύ και επίσης έμαθα διάφορα γιατροσόφια και πληροφορίες που δύσκολα μαθαίνεις από γιατρό. Σιγά-σιγά άρχισα να γίνομαι «ειδική» του εκζέματος και κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα: 1. Οι κορτιζονούχες αλοιφές δεν το καταπολεμούν, απλώς ανακουφίζουν προσωρινά, 2. Δεν υπάρχει θεραπεία αλλά πρόληψη, 3. Η ομοιοπαθητική βοηθάει ουσιαστικά στο έκζεμα και σε άλλα με τα οποία θα ασχοληθώ άλλη φορά.

Όταν, λοιπόν, η Κ έγινε 2,5 το έκζεμα ευτυχώς έφυγε από το πρόσωπο. Έκτοτε, εμφανίζεται γύρω από τα χειλάκια της και το σώμα της. Σίγουρα παίζουν ρόλο ψυχογενείς παράγοντες, αλλά δεν έχω μπορέσει ακόμα να τους εντοπίσω και να τους συνδυάσω χρονικά με τις εξάρσεις του κνησμού. Λένε ότι ο ήλιος και η θάλασσα κάνουν καλό αλλά κι αυτό είναι σχετικό, γιατί τα τελευταία χρόνια παρατηρώ έξαρση το καλοκαίρι. Η πισίνα, πάντως, σίγουρα δεν βοηθάει. Όταν έχει πολλές πληγές, το παιδί μολύνεται εύκολα από μικρόβια, όπως του σταφυλόκοκκου, για αυτό πρέπει να προσέχει όταν παίζει κυρίως το καλοκαίρι που το δέρμα της έρχεται σε επαφή με χώματα και γενικά με τη φύση και τα ζώα.

Το πιο σημαντικό από όλα όμως είναι η ενυδάτωση. Αυτός είναι ο τρόπος πρόληψης, καθώς το έκζεμα βρίσκει έδαφος στις ξηρές επιδερμίδες. Της έβαζα, λοιπόν, πρωί-βράδυ κάποια καλή ενυδατική κρέμα όχι απαραίτητα ακριβή. Εδώ και ένα χρόνο, όμως, της είπα να βάζει μόνη της κρέμα. Άνοιξα έτσι ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της και ένα νέο «βασανάκι» στη σχέση μας. Το κεφάλαιο της ευθύνης και των συνεπειών της ανευθυνότητας. Αν η Κ παραμελεί την κρέμα της ξέρει ότι θα ξύνεται όλη μέρα και θα γεμίζει πληγές. Εγώ απήλλαξα τον εαυτό μου από την καθημερινή επάλειψη, αλλά ξεκίνησα το κυνηγητό της Κ για να βάζει κρέμα! Κάποια στιγμή ξέρω ότι το θέμα «έκζεμα» πρέπει να της το παραδώσω ολοκληρωτικά -αφού σιγουρευτώ ότι γνωρίζει ακριβώς τι να κάνει- γιατί νιώθω ότι απασχολεί περισσότερο εμένα παρά εκείνη. Ίσως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να είναι συνεπής και υπεύθυνη απέναντι στον εαυτό της.