- Infokids.gr - https://www.infokids.gr -

Παππούδες από απόσταση: Πώς ο κορωνοϊος δοκιμάζει τους στενότερους δεσμούς

Τα σκληρά μέτρα της καραντίνας τις τελευταίες 3 εβδομάδες γίνονται σχεδόν δυσβάσταχτα για τους παππούδες που αναγκάζονται να μένουν μακριά από τα αγαπημένα τους εγγόνια -αυτά με τα οποία κατά κανόνα περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους.

Τα στατιστικά, όμως, είναι σαφή: Τα παιδιά έχουν λιγότερες πιθανότητες να νοσήσουν σοβαρά από τον κορωνοϊό, ενώ οι παππούδες ανήκουν στις πιο ευπαθείς ομάδες. Συνεπώς η σωματική απόσταση είναι επιβεβλημένη. Όχι, όμως, και η ψυχική.

«Όλη η ζωή μου έχει έρθει άνω-κάτω», λέει στoν Guardian η Susan, μια γιαγιά 4 εγγονιών, η οποία τα φροντίζει μαζί με τον 80 ετών σύζυγό της που είναι και ψυχίατρος.

«Η τελευταία φορά που είχαμε κάποια σωματική επαφή ήταν στις 14 Μαρτίου», προσθέτει η ίδια. «Μέχρι τότε, όλη μου η ζωή περιστρεφόταν γύρω από τα παιδιά, όμως αυτό πια έχει αλλάξει. Δεν επιτρέπεται να έρθουν στο σπίτι μας, οπότε τα βλέπουμε μόνο μέσω βίντεο ή από μακριά. Καταλαβαίνω ότι δεν γίνεται διαφορετικά, αλλά είναι δύσκολο. Συνεχώς αναρωτιέμαι ‘γιατί δεν είναι εδώ τα παιδιά;’»

 Η κόρη της Susan, η Lizzie, από την άλλη, μαθαίνει να κάνει τον ζογκλέρ: Δουλειά, φροντίδα παιδιών, δουλειές σπιτιού και όλα αυτά χωρίς την βοήθεια των γονιών της, στην οποία τόσα χρόνια βασιζόταν.

Σύμφωνα με εκείνη, «το δυσκολότερο είναι, ότι επειδή εργαζόμαστε και οι δύο, δεν έχουμε την δυνατότητα να απασχολήσουμε τα παιδιά κατά την διάρκεια της ημέρας. Από την άλλη, το να τα πάμε για λίγες ώρες στους γονείς μου δεν αξίζει το ρίσκο!» Μπορεί οι παππούδες να μην έχουν κανένα γνωστό υποκείμενο νόσημα, αλλά και πάλι, με τα νούμερα των κρουσμάτων να αυξάνονται δραματικά μέρα με τη μέρα σε όλο τον κόσμο (και δη στη Μ. Βρετανία) η Susan έχει αποκλείσει κάθε επαφή από κοντά.

Τα δεδομένα, εξάλλου, αναφορικά με το τι είναι περισσότερο ή λιγότερο ασφαλές, αλλάζουν μέρα με τη μέρα. «Έχουν τα παιδιά μεγαλύτερο κίνδυνο να μεταδώσουν τη μόλυνση, από οποιονδήποτε άλλο;», αναρωτιέται η καθηγήτρια λοιμωξιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Queensland, Linda Selvey. «Πιθανότατα όχι. Αλλά έχουν λιγότερες πιθανότητες να πλύνουν καλά τα χέρια τους, ενώ χρειάζονται περισσότερη σωματική επαφή από άλλους –και αυτά αποτελούν αφορμές μετάδοσης του ιού». Γι’αυτό επισημαίνει τη σημασία της απομάκρυνσης των μικρότερων από τους μεγαλύτερους.

Εξάλλου, όπως συμπληρώνει ο καθηγητής παιδιατρικής, ειδικός στις μολυσματικές ασθένειες, στο Πανεπιστήμιο του Sydney και παππούς David Isaacs, «Ο πραγματικός κίνδυνος να το μεταδώσουν τα εγγόνια στους παππούδες ίσως να μην είναι τόσο μεγάλος, ωστόσο πώς θα νιώθατε αν τα παιδιά σας μετέφεραν τον ιό στους γονείς σας και μετά εκείνοι αρρώσταιναν, κατέληγαν ολομόναχοι σε ένα νοσοκομείο ή και πέθαιναν;»

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς θα επιβάλλουμε τον αποχωρισμό αυτό, χωρίς να απομακρυνθούμε ψυχικά:

Ο καθηγητής Henry Brodaty, υπεύθυνος του Κέντρου Υγείας Εγκεφάλου του UNSW, παππούς και ο ίδιος, έχει αποστασιοποιηθεί σωματικά από τα εγγόνια του, ωστόσο προειδοποιεί, ότι για κάποιους ηλικιωμένους οι κίνδυνοι του να μην βλέπουν τα πιο αγαπημένα τους πλάσματα στον κόσμο, μπορεί να υπερβαίνουν το αντίθετο.

«Μία από τις ασθενείς μου είναι εντελώς απομονωμένη και νιώθει κατάθλιψη και θυμό και μέχρι πρότινος το μόνο ‘φως’ στην εβδομάδα της ήταν η επίσκεψη από τα εγγόνια της», λέει το ο ίδιος. Γι’αυτό και ο ίδιος συνιστά: Αγάπη σε απόσταση ασφαλείας.

«Η αλλαγή είναι τεράστια και μέσα στο σπίτι», καταλήγει η Susan. «Είναι πάντα ήσυχο και τακτοποιημένο. Όμως ρωτάτε αν μου λείπουν τα γέλια και οι φωνές τους…; Μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο, αλλά ίσως επειδή είναι κάτι καινούργιο. Δεν νομίζω πάντως ότι έχω συμβιβαστεί με την ιδέα, ότι δεν θα είναι έτσι για πάντα. Γιατί στην πραγματικότητα, κανείς δεν ξέρει για πόσο ακόμα θα κρατήσει όλο αυτό…»