Στην επιθυμία του να παρελεάσει, όλο το σχολείο συμφωνεί και μάλιστα θεωρούν τιμή τους να τον έχουν σημαιοφόρο. Όμως αυτή η ευγενική επιθυμία ενός παιδιού «σκοντάφτει» σε έναν άλλο νόμο, του 1974, που θεωρεί το παράστημα προνόμιο του σώματος μόνο, όχι και του πνεύματος.

Ο Στέλιος είναι πρόεδρος της τάξης από τότε που μπήκε στο Γυμνάσιο και ο καλύτερος μαθητής όχι μόνο στην Γ' τάξη που πηγαίνει σήμερα, αλλά σε ολόκληρο το 1ο Γυμνάσιο του Κορωπίου και σε πολλά άλλα σχολεία. Ξυπνάει στις 6.30 το πρωί και κοιμάται στη μία το βράδυ. Διαβάζει λίγο περισσότερο ­ μα και πολύ πιο επίπονα ­ από τους συμμαθητές του. Επιπλέον, είναι δημοφιλής και όλοι οι συμμαθητές του τον συμπαθούν. Στα διαλείμματα συγκεντρώνονται γύρω του, παίζουν μαζί του και δεν τον αφήνουν από τα μάτια τους.

Και αυτός, με τη σειρά του, δεν αρνείται να τους βοηθήσει σε όποιο μάθημα έχουν ανάγκη ­ αφού τα κατέχει όλα καλά. Οι καθηγητές του επίσης τον αγαπούν, αφού, εκτός της συνέπειάς του, διευκολύνει και τη δουλειά τους ανεβάζοντας αυτός μόνος του το επίπεδο μιας ολόκληρης τάξης που προσπαθεί να τον συναγωνιστεί στις επιδόσεις από τα Αγγλικά και τα Μαθηματικά έως την Πληροφορική και τα Αρχαία. Γιατί δεν υπάρχει μάθημα ­ εκτός από ένα ­ στο οποίο να μην πρωτεύει. Ο βαθμός του τόσο στην Α' όσο και στη Β' Γυμνασίου, ήταν δεκαεννέα και έντεκα δωδέκατα!

 Το σώμα του είναι παράλυτο. Ωστόσο, η αφοσίωση των γονιών του, η αγάπη των καθηγητών του και, κυρίως, το μυαλό του που πάσχει από... εξυπνάδα, ανέδειξαν αυτό το παιδί σε παιδί-θαύμα και στη «μασκότ» του σχολείου.Και οι συμμαθητές του αντί να τον πειράζουν, όπως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις ηλικίες με τα παιδιά που έχουν κάποιο πρόβλημα, έγιναν κολλητοί του. Τους έμαθε ότι «παράστημα» υπάρχει και στον νου. Οι συμμαθητές τον βλέπουν ως φίλο. Έχει χιούμορ, τους βοηθάει στα μαθήματα, είναι μέσα σ' όλα, όσα μπορεί. Μέσα από τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο, τα παιδιά μαθαίνουν ότι υπάρχει και πνευματικό παράστημα. Ο νόμος για τις σχολικές παρελάσεις, όμως, απαιτεί να υπάρχει μόνο σωματικό...