Πώς να προστατεύσω το παιδί μου από τις παιδικές διαφημίσεις διατροφής;

Ένα μεγάλο μέρος των τηλεοπτικών διαφημίσεων στοχεύουν στο παιδικό καταναλωτικό κοινό, καθώς είναι γνωστό ότι είναι πολύ δύσκολο για ένα γονιό να πει όχι στα αιτήματα του παιδιού του. Γι αυτό παρατηρείται σωρεία διαφημίσεων με προώθηση προϊόντων και κυρίως τροφίμων που απευθύνονται αποκλειστικά σε παιδιά. Παιδικά μπισκότα, παιδικές σοκολάτες με πολύχρωμο περιτύλιγμα ή με απεικόνιση κάποιου κινουμένου σχεδίου ή παιδικού ήρωα, παιδικά σνακς και φρουτοχυμοί.

Ένα βασικό γνωσιακό επίπεδο, πριν το παιδί ξεκινήσει να βλέπει τηλεόραση, σχετίζεται με τον τρόπο διατροφής των ίδιων των γονιών. Τα βρέφη υιοθετούν τις διατροφικές συνήθειες των γονιών, αναφέρει η Εύα Ζήκου, Διαιτολόγος – Διατροφολόγος. Έτσι, από πολύ μικρή ηλικία, ερεθίσματα όπως να τρώνε όλοι μαζί στο τραπέζι πρωινό ή να βλέπουν τη μαμά να φτιάχνει σπιτικά γλυκά και όχι να τρώει η ίδια σοκολάτες και έτοιμα μπισκότα, αποτελούν μία πολύ σημαντική πρώτη διατροφική εκπαίδευση.

Ωστόσο, ένα παιδί σε ηλικία άνω των 6 ετών, δεν λαμβάνει ερεθίσματα πια μόνο από τον πυρήνα της οικογένειας, αλλά και από το σχολείο, τους συμμαθητές του, τα πάρτι στα οποία είναι καλεσμένο και κατ’ επέκταση και από τις διαφημίσεις στην τηλεόραση με παιδικές λιχουδιές, οι οποίες έχουν ως κύρια ώρα εμφάνισης μεταξύ των παιδικών κινουμένων σχεδίων.

Τα παιδιά δεν έχουν τις γνώσεις και τη δυνατότητα σε τόσο μικρή ηλικία να αντιλαμβάνονται τα διαφημιστικά μηνύματα με τον ίδιο τρόπο που μπορούν οι ενήλικες. Αν σκεφτούμε, μάλιστα, ότι πολλοί ενήλικες επηρεάζονται από διαφημίσεις που αφορούν φαγητό ή λιχουδιές.

Το πρόβλημα είναι πολύ πιο έντονο σε παιδιά κάτω των οκτώ ετών, τα οποία έχουν την τάση να πιστεύουν ότι οι διαφημίσεις παρουσιάζουν πάντοτε την αλήθεια και ότι καθετί που παρουσιάζεται στη διαφήμιση από παιδιά συνομήλικα ή με τη φιγούρα του αγαπημένου τους ήρωα, είναι και καλό. Η συμπεριφορά τους επηρεάζεται από αυτά που βλέπουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι αγοράζουν προϊόντα που τους διαφημίζονται, είτε από μόνα τους είτε ζητώντας από τους γονείς να τους τα αγοράσουν. Συχνό είναι το φαινόμενο, η αγοραστική συμπεριφορά ολόκληρης της οικογένειας να επηρεάζεται από τις απαιτήσεις των μικρών παιδιών.

Στην εποχή μας που τα μέσα μαζικής επικοινωνίας έχουν διαδοθεί σε υπερθετικό βαθμό, τα παιδιά υποβάλλονται σε ένα καταιγισμό πληροφοριών και προϊόντων. Έχει υπολογιστεί ότι ένα παιδί βλέπει κατά μέσο όρο 40.000 διαφημίσεις στην τηλεόραση κάθε χρόνο με βασικό περιεχόμενο τα παιχνίδια, τις σοκολάτες, τα ζαχαρωμένα δημητριακά, τα αναψυκτικά, τα πατατάκια, τα σνακ και άλλα ζαχαρωτά.

Πέρα από την πρώτη εκπαίδευση στο σπίτι, όπου ουσιαστικά το παιδί πρέπει να καταναλώνει σπιτικά γλυκά, φρούτα και όποια λιχουδιά του φέρνουν ως δώρο, να καταναλώνεται σε μικρές ποσότητες και σε ειδικές περιστάσεις (π.χ. σοκολατένιο αυγό το Πάσχα, τούρτα στα γενέθλια κλπ) με την προϋπόθεση ότι και οι ίδιοι οι γονείς ακολουθούν αυτό τον τρόπο διατροφής, τότε η βασική υποχρέωση του γονιού είναι να επικοινωνεί με το ίδιο του το παιδί.

Αυτό σημαίνει ότι το παιδί, αν και μικρό στη ηλικία, μπορεί να κατανοήσει μετά από συζήτηση με τον γονιό ότι όσα βλέπει στην τηλεόραση παρουσιάζονται με μία δόση υπερβολής και ότι δεν είναι αληθινά. Και πως οι περισσότερες λιχουδιές που παρουσιάζονται, μπορούν να δημιουργήσουν πρόβλημα στα δοντάκια ή στην αύξηση του βάρους. Το να μη βλέπει ένα παιδί μόνο παιδικές ταινίες και καθόλου τηλεόραση, θα ήταν η καλύτερη επιλογή αλλά μη ρεαλιστική. Στόχος είναι να μην κλείσουμε τα παιδιά μας σε ένα γυάλινο κουτί, ώστε να μην επηρεάζονται από τίποτα, αλλά να τα εκπαιδεύσουμε να μπορούν να έχουν το κριτήριο της επιλογής. Άλλωστε, όλα ξεκινάνε από πολύ μικρή ηλικία. Μια οικογένεια με σωστές διατροφικές συνήθειες θα κληροδοτήσει το ίδιο μοτίβο και στα παιδιά.