«Πρόσφατα αποχαιρέτησα την κόρη μου που έφυγε για σπουδές και… ήταν ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει ποτέ!»

Ξέρεις ότι έχεις κάνει καλή δουλειά ως γονιός, όταν τα παιδιά σου είναι πλέον έτοιμα και γεμάτα αυτοπεποίθηση να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν μακριά από εσένα, προς τη νέα τους ζωή. Όσο καμάρι, όμως, σε κάνει αυτό να νιώθεις, άλλος τόσος είναι ο πόνος της «άδειας φωλιάς». Και για τον πόνο αυτόν, δεν σε προετοιμάζει κανείς. Η Τζανίν πριν μερικές ημέρες έστειλε την 18χρονη κόρη της για σπουδές σε άλλη πόλη και, το πρώτο βράδυ μακριά της, έκατσε και έγραψε το παρακάτω. Καλή τύχη στο να συγκρατήσετε τα δάκρυά σας…

«Η μεγάλη μου κόρη αποφοίτησε από το Λύκειο τον περασμένο Ιούνιο. Μεγάλη στιγμή για κάθε γονιό, σωστά; Πέρασε στην πρώτη σχολή της επιλογής της και αυτό μας έκανε όλους πολύ ευτυχισμένους.

Όλο το καλοκαίρι δούλευε για να μαζέψει λεφτά και συζητήσαμε πολύ για όσα θα χρειαζόταν στο νέο της σπίτι. Αγοράσαμε κρεβάτι και κάποια έπιπλα και όλο αυτό ήταν πολύ διασκεδαστικό και το χάρηκα.

Αγοράσαμε και μια συρταριέρα και ένα μικρό ψυγείο. Παραγγείλαμε και μερικά βιβλία και τα έστειλαν στη νέα της διεύθυνση. Όλα καλά μέχρι εκεί.

Χθες, όμως, πακετάραμε τα τελευταία πράγματα και τα φορτώσαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για τη νέα της πόλη. Την τακτοποίησα σε ένα καινούργιο, καθαρό σπίτι. Ετοίμασα κάτι και φάγαμε μαζί και γνωρίσαμε και κάποιους γείτονες. Θα έπρεπε να είμαι πολύ χαρούμενη.

Αλλά όταν την αγκάλιασα για να την αποχαιρετίσω και την είδα να μου γυρίζει την πλάτη και να μπαίνει στη νέα της πολυκατοικία, αφήνοντας πίσω της εμένα, την οικογένειά της, τους προστάτες της, ήταν σα να την βλέπω να γυρίζει την πλάτη στα παιδικά της χρόνια. Και ξαφνικά, δεν ήταν όλα καλά. Γι’αυτό αποφάσισα να καθίσω και να γράψω.

Νιώθω σα να με χτύπησε δυνατά το ρεύμα. Θέλω να πω, το είχα σκεφτεί ότι θα λυπηθώ, όταν θα έφευγε από κοντά μου. Δεν μπορείς να περνάς κάθε σου μέρα με έναν άνθρωπο για 18 συναπτά έτη και να μη σου λείπει όταν φεύγει. Όσο κι αν καμιά φορά τσακώνεσαι και θυμώνεις μαζί του –αν και, για να είμαι ειλικρινής, σπάνια τσακωνόμουν με την κόρη μου και αυτό κάνει την απουσία της ακόμα χειρότερη.

Και ήξερα ότι θα νιώθω ανησυχία, γιατί μέχρι τώρα ήξερα σχεδόν πάντα πού είναι και τι κάνει το παιδί μου. Ήξερα τι ώρα πήγαινε για ύπνο, τι ώρα ξυπνούσε, τι είχε φάει για πρωινό. Τώρα είναι νύχτα και βρίσκεται μόνη της σε μία μεγάλη πόλη και δεν ξέρω πότε θα επιστρέψει στο σπίτι της, ούτε αν θυμήθηκε να πάρει μπουφάν πριν βγει. Η μόνη λέξη που μπορώ να σκεφτώ για να το περιγράψω όλο αυτό το άγνωστο πράγμα είναι… αναστάτωση.

Και μαζί με την ανησυχία, περιέργως νιώθω και… ενοχές. Ξανασκέφτομαι τα πάντα, όλα όσα έκανα ως μαμά. Την προετοίμασα επαρκώς για τον «έξω» κόσμο; Μήπως την τρόμαξα υπερβολικά; Θα προσέχει όταν βγαίνει έξω; Γιατί δεν την ανάγκασα να παρακολουθήσει μαθήματα αυτοάμυνας; Ξέρει πώς να ταχυδρομήσει ένα πακέτο;

Θυμός. Δεν περίμενα να νιώθω θυμό. Ναι, είμαι θυμωμένη με όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή που δεν με προετοίμασε σωστά για όλο αυτό. Τόσες πληροφορίες μας δίνουν όλοι για το πώς να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, γιατί δεν μας λένε τίποτα για αυτή τη φάση; Σου λένε όλοι πόσο δύσκολο είναι να έχεις ένα νεογέννητο, πώς να αντιμετωπίζεις τα tantrums, τι να κάνεις όταν το παιδί δεν τρώει, πώς σταματάς το bullying, τα κακά κορίτσια. Στο Γυμνάσιο, η πίεση από τους συμμαθητές, τα ναρκωτικά, το άγχος για το διάβασμα… Λες και αυτά είναι τα σημαντικά…

Όταν λες, όμως, ότι το παιδί σου φεύγει για σπουδές, η απάντηση όλων είναι «Α! Τι ωραία!». Όμως εγώ θέλω να τους πω: Μισό λεπτό, γιατί ΚΑΝΕΙΣ σας δεν μου είπε, δεν μου εξήγησε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, ότι αυτό, αυτή η κορυφαία στιγμή στη ζωή σου ως γονιός θα είναι ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ πράγμα που καλείσαι να κάνεις; Ούτε ένας δεν μου το είπε αυτό. Ούτε ένας δεν είπε: Λυπάμαι, αυτό θα σου φανεί πραγματικά δύσκολο.

Και ΦΥΣΙΚΑ χαίρομαι για αυτήν. Και ΦΥΣΙΚΑ είμαι ενθουσιασμένη γι’αυτήν. Και όχι, δεν θα ήθελα να μείνει μαζί μας για πάντα. Αλλά τίποτε από αυτά δεν καταπραΰνει το γεγονός, ότι για εμένα, τη μαμά, όλο αυτό είναι πολύ επίπονο αυτή τη στιγμή. Σας το λέω, λοιπόν, εδώ και τώρα, νέοι γονείς, γιατί κανείς δεν το είπε ποτέ σε εμένα. Είναι πολύ δύσκολο. Παρακαλώ.

Πολλοί μου λένε «Α, είσαι τυχεροί που η σχολή της είναι κοντά στο σπίτι σας», κάτι που μέχρι χθες μου δημιουργούσε κάποια ανακούφιση. Αλλά πολύ σύντομα συνειδητοποίησα, ότι δεν έχει και μεγάλη σημασία, το να μην είναι στο δωμάτιά της αλλά δύο ώρες μακριά ή δέκα ώρες μακριά. Αυτό που έχει σημασία είναι, ότι δεν την έχω στο δωμάτιό της. Αυτό που έχει σημασία είναι, ότι το σπίτι είναι τόσο ήσυχο.

Έχω συχνά αυτό το όραμα μέσα στο μυαλό μου: Το μικρό μου κοριτσάκι που γυρίζει την πλάτη του και μπαίνει μέσα στο σπίτι της και η εικόνα αυτή μου φέρνει δάκρυα στα μάτια και με κάνει να θέλω να φωνάξω: ΠΕΡΙΜΕΝΕ! Γύρνα πίσω! Σε παρακαλώ, δεν τελείωσε ακόμα. Θέλω λίγο ακόμα. Μόνο λίγο ακόμα χρόνο…!»

Αλλά ο δικός μου χρόνος τελείωσε και το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι να τον χρησιμοποίησα καλά.

Και παρόλο που η καρδιά μου είναι βαριά και τα συναισθήματά μου μπερδεμένα, το μυαλό μου είναι καθαρό, και ξέρω μια μεγάλη αλήθεια: Εγώ μπορεί να θέλω λίγο ακόμα χρόνο μαζί της… εκείνη, όμως, όχι. Είναι δυνατή και είναι έξυπνη και είναι όμορφη και είναι έτοιμη.

Είναι όλη δική σου, κόσμε. Σε παρακαλώ, φέρσου της όμορφα.»

Πηγή: imightbefunny.com