Προσωπική ιστορία: «Η γυναίκα μου κι εγώ σχεδιάζαμε να αποκτήσουμε παιδί αλλά…»

bigstock-Unhappy-couple-not-talking-aft-61812500«Η γυναίκα μου κι εγώ σχεδιάζαμε να αποκτήσουμε παιδί και δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ευτυχισμένοι όταν είδαμε το θετικό τεστ εγκυμοσύνης, αλλά…

Η καταιγίδα ξεκίνησε την έκτη εβδομάδα της κύησης, όταν η γυναίκα μου παρατήρησε μια μικρή κηλίδα αίματος. Αρχικά υποθέσαμε ότι αυτό συμβαίνει στην αρχή της εγκυμοσύνης, όμως η γιατρός μας έκλεισε ένα επείγον ραντεβού για υπέρηχο.

Καθόμασταν στο διάδρομο του νοσοκομείου και παρατηρούσαμε τα ζευγάρια να μπαίνουν με ανήσυχο βλέμμα στο δωμάτιο των υπέρηχων κι έπειτα να βγαίνουν είτε χαμογελώντας είτε κλαίγοντας. Καθόμασταν κι αναρωτιόμασταν ποια θα ήταν η δική μας αντίδραση…Χαρά ή απογοήτευση;

Τελικά, η γιατρός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν πολύ νωρίς για να πει με σιγουριά τι συνέβαινε και μας έκλεισε ξανά ραντεβού σε δύο εβδομάδες, όπου θα μπορούσε σίγουρα να εντοπίσει ή όχι καρδιακό παλμό.

Όλο αυτό το διάστημα σχεδιάζαμε το γάμο μας για το τέλος του καλοκαιριού. Αυτό που θα έπρεπε να είναι ένα χαρμόσυνο γεγονός είχε καλυφθεί από ένα τεράστιο γκρίζο σύννεφο αβεβαιότητας και πιθανής καταστροφής. Λίγο πριν αναχωρήσουμε για τις καλοκαιρινές διακοπές μας, η σύζυγος μου υποβλήθηκε στο τρίτο υπερηχογράφημα. Κανένα ίχνος καρδιακού παλμού, αλλά μεγαλύτερη ανάπτυξη του εμβρύου.

Η γιατρός μας ενημέρωσε ότι λόγω της ανάπτυξης δεν μπορούσε να πει οριστικά εάν θα χάναμε το μωρό. Αντ’ αυτού έδωσε ένα 95% αποβολής του εμβρύου και μας πρότεινε να μην ακυρώσουμε το ταξίδι μας. Είχαμε δύο επιλογές: Να χάσουμε τις διακοπές μας ή να πάμε και να το ρισκάρουμε; Αποφασίσαμε να πάμε, αλλά το μυαλό μας ήταν αλλού…

Αφότου επιστρέψαμε και μόλις λίγες ημέρες πριν το γάμο, επισκεφθήκαμε τη γιατρό μας για το τέταρτο υπερηχογράφημα, γνωρίζοντας αυτή τη φορά ότι ήταν περισσότερο από πιθανό να έχουμε άσχημα νέα. Δεν υπήρχε κτύπος της καρδιάς ούτε ανάπτυξη. Τότε, μας ενημέρωσαν ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου το σώμα να αποβάλλει το έμβρυο.

unhappy-couple_2889058bΕίχαμε δύο επιλογές: Να αφήσουμε την αποβολή να συμβεί με φυσικό τρόπο ή να διαλέξουμε την χειρουργική επέμβαση και να ακυρώσουμε το γάμο; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…Τελικά, αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε την τελετή και να ρισκάρουμε για δεύτερη φορά.

Τρεις ημέρες μετά το γάμο ξεκίνησε η αποβολή με πόνο στο στομάχι. Η γυναίκα μου ήξερε τί συνέβαινε, έτσι ζητήσαμε από τη γιατρό να μας δεχτεί στο ιατρείο της. Η αιμορραγία ήταν συνεχής και ο πόνος σταθερός. Τι μπορούσα να κάνω για να την βοηθήσω; Το γεγονός ότι δεν ήταν στο χέρι μου να την κάνω να νιώσει καλύτερα με βασάνιζε διαρκώς. Επτά εβδομάδες αβεβαιότητας και απελπισίας είχαν φτάσει στο τέλος τους. Η γιατρός προγραμμάτισε εκτάκτως το χειρουργείο και όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο, η σύντροφός μου άρχισε να ετοιμάζεται για τη διαδικασία.

Ένιωσα την καρδιά μου να ξεριζώνεται όταν την είδα στο αναπηρικό καροτσάκι. Δεν μπορούσα να είμαι μαζί της και να την βοηθήσω τη στιγμή εκείνη που με χρειαζόταν. Δεν μπορούσα να της κρατήσω το χέρι και να την παρηγορήσω. Ήμουν συντετριμμένος αλλά έπρεπε να φανώ δυνατός και να την φροντίζω, γνωρίζοντας ότι κι εκείνη ένιωθε το ίδιο πληγωμένη.

Ωστόσο, την ώρα που άφησα τον εαυτό μου να ξεσπάσει, συνειδητοποίησα ότι αυτή ήταν μία από τις καλύτερες στιγμές της σχέσης μας. Και οι δύο αγκαλιαστήκαμε και νιώσαμε μαζί τον πόνο. Νομίζω ότι ήταν η στιγμή που ένα νέο, σιωπηλό δέσιμο, αναπτύχθηκε μεταξύ μας. Είναι σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, που οι σχέσεις μπορούν να ευδοκιμήσουν πραγματικά. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά, κοιτάζω στο παρελθόν και νιώθω μόνο ανακούφιση. Αυτό που συνέβη θα μπροούσε να καταστρέψει τη σχέση μας και επομένως την πιθανότητα να δημιουργήσουμε οικογένεια, αλλά όλο αυτό λειτούργησε με αντίθετο τρόπο. Μας έκανε πιο δυνατούς και μας παρακίνησε να συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Αυτή τη στιγμή περιμένουμε το αγοράκι μας και είμαστε πανευτυχείς!

Ελπίζω μέσα από την ιστορία μου, σχετικά με την εμπειρία της αποβολής, να παρακινήσω κι άλλους μπαμπάδες να μιλήσουν ανοιχτά γι’ αυτό, επειδή πρόκειται για μια ψυχοφθόρα και καταστροφική διαδικασία».

*Κείμενο του 26χρονου Al από το Kent της Αγγλίας που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα The Dad Network.