Αρχική Το Ημερολόγιο μιας μαμάς από τη Ναταλία Δραγούμη Πρώτες κρίσεις ηλικίας

Πρώτες κρίσεις ηλικίας

10272631_288944677933028_7168962550902662359_oΔεν αντέχω όλο αυτό το παιχνιδάκι που παίζει ο χρόνος. Προχωράει συνεχώς τους δείκτες του ρολογιού μου και με κάνει να τρέχω με τη γλώσσα έξω. Δεν είχα φανταστεί πως δεν θα μου φτάνει η μέρα όσο μεγαλώνω. Παλιά κοιτούσα μπροστά και έλεγα "Έχω χρόνο μπροστά μου". Τώρα, λέω συνεχώς "Δεν προλαβαίνω". Είμαι σε μια πολύ δημιουργική ηλικία, με αρκετή ενέργεια ακόμα - από κάποιους μεγαλύτερους μου θεωρούμαι και νέα!!! - αλλά ξέρω ότι έχω ανέβει τη μία πλαγιά του βουνού και σε λίγο θα αρχίσω να κατεβαίνω από την άλλη μεριά. Αυτή η άλλη μεριά σίγουρα κρύβει κάποιες αρετές και χαρές, αλλά είναι ο δρόμος προς το τέλος... Αυτό είναι που με αγχώνει: ΤΟ ΤΕΛΟΣ!

Όχι οι ρυτίδες, όχι η εμφάνισή μου, όχι η δροσιά μου που είχα και έφυγε, αλλά που θα τελειώσει το πάρτι. Και τώρα θα μου πεις: "Έλα τώρα, τι σκέψεις είναι αυτές νέα γυναίκα"... Κι όμως, είμαι σίγουρη ότι όλοι τις κάνουμε, αλλά κάπως απαγορεύεται να τις λες δημοσίως γιατί εκτίθεσαι. Δεν είμαι απαισιόδοξη, είμαι ρεαλίστρια και βλέπω ότι όλες οι κουβέντες που μου έλεγαν μικρή κι εγώ δεν έδινα καμία βάση, συνεχώς αποδεικνύονται... "Η ζωή είναι μικρή, τα χρόνια περνούν, δεν θα είσαι για πάντα νέα". Ένα πράγμα, όμως, που με παρηγορεί σε όλα αυτά είναι τα παιδιά μου. Δεν αγχώνομαι για τα πράγματα που δεν έκανα ή που δεν πρόλαβα να κάνω γιατί σκέφτομαι "Δεν πειράζει, θα τα κάνουν τα παιδιά μου". Νιώθω κάπως σαν να έχω κι άλλη ζωή να ζήσω μέσω των παιδιών μου. Σκέψη απατηλή αλλά ανακουφιστική, καθότι δεν περιμένω να κάνουν τα παιδιά στη ζωή τους αυτά που έμειναν απωθημένα σε μένα.

Μου αρέσει να ζω κάθε καινούργιο στάδιο των παιδιών μου. Μου αρέσει να ξαναζώ όλες τις ηλικίες με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Μου αρέσει να ψωνίζω για τα παιδιά τα ρούχα της καινούργιας ηλικίας. Όχι απλώς μου αρέσει, κάτι παραπάνω: Το έχω ανάγκη! Θα ζήσω μαζί τους, δίπλα τους, χωρίς να τα ενοχλώ, απλώς να τα βάζω ξανά στις ράγες της ζωής όταν εκτροχιάζονται.

Από μικρή είχα γάτες κι έχω ζήσει πολλές γέννες και μεγάλωμα γατιών. Έχω παρατηρήσει την πορεία της μητρότητας μέσω των γατιών. Έχω πολύ ζωντανές εικόνες της μητέρας γάτας από όταν τα γεννάει μέχρι όταν μεγαλώνουν. Ειλικρινά, από μια σκοπιά δεν απέχει από την ανθρώπινη σχέση μαμάς-παιδιών. Η τρυφερότητα, η φροντίδα, η ανησυχία της μαμάς γάτας για τα γατιά της όταν της τα απομάκρυνα, η αγριάδα και η δύναμη όταν ένιωθε κάποια απειλή, το συναίσθημα της πληρότητας όταν κοιμούνται όλα μαζί ή όταν έπαιζαν γύρω της, το κουρασμένο έως και εξουθενωμένο βλέμμα της από το θηλασμό και τη φροντίδα των παιδιών της - αχ, αυτή η γλυκιά κούραση της μάνας! - το πώς τα μάλωνε όταν ήταν άτακτα, το πώς με ένα άγγιγμα της πατούσας της υποδείκνυε το σωστό και τα βοηθούσε να σκαρφαλώσουν, την ανάγκη της απομόνωσης για ξεκούραση που είχε (οι στιγμές της μάνας που έχει ανάγκη να είναι χωρίς τα παιδιά της) κι αργότερα το πώς τα έδιωχνε για να ξεκινήσουν τη δική τους ζωή. Για μένα είναι ξεκάθαρο. Η φύση το έχει φτιάξει τέλεια. Συχνά ανατρέχω σε αυτές τις εικόνες σαν να ανοίγω ένα βιβλίο που δίνει συμβουλές για τη μητρότητα. Φυσικά, είχα συναντήσει και μαμάδες γάτες που ήταν τέρατα: κάποια τα έπνιγε και έφερνε άλλα γατάκια που προφανώς τα έκλεψε από άλλη γάτα... Ή κάποια άλλη καθόταν πάνω τους και έσκαγαν... Ακριβώς όπως και στους ανθρώπους... Έχουμε ακούσει ουκ ολίγες φορές για αντίστοιχες μάνες, δυστυχώς...

Τι έλεγα λοιπόν; Α ναι! Για τα στάδια των παιδιών. Τώρα όπου να ναι έρχεται και το πιο τρομακτικό στάδιο που το λένε εφηβεία. Έχω ήδη αρχίσει να διακρίνω τα σημάδια της από κάποια νευράκια, από κλειστές πόρτες, από μούτρα χωρίς λόγο, από απότομες απαντήσεις... Τι να κάνω; Θα το αντιμετωπίσω όπως όλα, αν και ομολογώ ότι με έχουν φοβίσει πολύ οι μαμάδες που το έχουν περάσει. Τι είναι πια η εφηβεία; Μια μάχη... και μια αναμέτρηση είναι με τον εαυτό μου, όχι με το παιδί μου. Η δοκιμασία των δικών μου ορίων είναι. Πόσο μπορώ να υπομείνω κάτι από το παιδί μου, προσπαθώντας να το βοηθάω και όχι να εναντιώνομαι σε αυτό! Πρέπει να γίνω "ο καλός χριστιανός" δείχνοντας το σωστό δρόμο στο σπλάχνο μου... Δύσκολο αλλά εφικτό.

Εγώ πάντως, δεν θυμάμαι τη δική μου εφηβεία ως κάτι φοβερό! Τότε δεν είχε γίνει ακόμα τίτλος μιας περιόδου που τα δικαιολογεί όλα, δεν σηκώναμε πανό που λέει "Κάνω ό,τι θέλω γιατί είμαι στην εφηβεία" ή "Μιλάω άσχημα γιατί είμαι έφηβος". Τώρα νομίζω ότι παραέχει γίνει ντόρος γι αυτό, ενώ είναι μια περίοδος που απλώς το παιδί μάς έχει πιο ανάγκη από ποτέ, αλλά δεν το παραδέχεται. Έχει ανάγκη τη βοήθειά μας χωρίς όμως την καταπιεστική παρουσία μας. Κι εμείς, από την πλευρά μας, πρέπει να γίνουμε γενναιόδωροι γονείς. Συχνά, θα πρέπει να μετατρέπουμε την επιθετική μας διάθεση ή το θυμό μας σε μια ζεστή αγκαλιά στο παιδί μας.


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.