“Στη δική μας οικογένεια θα υπάρχει πάντα χώρος για ένα ακόμα μωρό”

Πόσες φορές δεν συναντάμε πολύτεκνους γονείς, με 4 ή περισσότερα παιδιά, και απορούμε με την απόφασή τους να κάνουν τόσα παιδιά. Από τη μία τους θαυμάζουμε για το κουράγιο και τις αντοχές τους. Από την άλλη τρομάζουμε στη σκέψη -εδώ με ένα ή με δύο παιδιά νιώθουμε να μην “παίρνουμε ανάσα”, πώς τα βγάζουν πέρα με περισσότερα; Ενδόμυχα ορισμένοι κάνουμε και διάφορες περίεργες σκέψεις, όπως “μήπως ανήκουν σε καμία αίρεση που τους απαγορεύει να παίρνουν προφυλάξεις;” ή “πώς τα βγάζουν πέρα οικονομικά με τόσα παιδιά;”… Είναι τόσο δύσκολο, άραγε, να πιστέψουμε απλά, ότι κάποιοι άνθρωποι πραγματικά λατρεύουν τα παιδιά;

Η παρακάτω μαμά-blogger και μητέρα τεσσάρων παιδιών, Carolyn Moore, δεν θα μπορούσε να το περιγράψει καλύτερα:

“Ως μαμά τεσσάρων παιδιών, πολύ συχνά ακούω ερωτήματα όπως: Οπότε ‘έκλεισες’ τώρα με τις γέννες, ε;’

Συνήθως συνοδεύονται με κάποιο αλλόκοτο, αμήχανο γελάκι ή ανασηκωμένα φρύδια -λες και είμαι έτοιμη να ‘ξεφουρνίσω’ κάποια ανόητη ατάκα (ή ένα ακόμα μωρό).

Είναι γεγονός, φαντάζομαι, ότι ως μισή ντουζίνα άνθρωποι θεωρούμαστε μεγάλη οικογένεια. Το σπίτι μας συνήθως έχει φασαρία, είναι πάντα άνω-κάτω και φιλοξενεί περίπου 872 ζευγάρια παπούτσια, τα περισσότερα εκ των οποίων βρίσκονται αυτή τη στιγμή στοιβαγμένα στον διάδρομο της εισόδου. Αγοράζουμε γάλα σε 3λιτρες συσκευασίες, ενώ στα δωμάτια των ξενοδοχείων που κλείνουμε κάποιοι κοιμούνται σίγουρα στον καναπέ. Και, ναι, προφανώς εγώ οδηγώ ένα μινι-βαν.

Η οικογένεια μας είναι μεγάλη και έχουμε ΠΟΛΛΑ παιδιά.

Μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό προκαλεί μια κάποια έκπληξη στον σημερινό κόσμο των δύο παιδιών και ενός σκύλου.

Όμως η απάντηση σε αυτό το ‘έκλεισες’ που ρωτούν τόσο συχνά εμάς τις πολύτεκνες μαμάδες, είναι στην πραγματικότητα πολύ απλή:

Στη δική μας οικογένεια θα υπάρχει πάντα χώρος για ένα ακόμα μωρό.

Μπορεί να έχουμε συνηθίσει σε κάποιον βαθμό το καθημερινό χάος στις ζωές μας, όπου τα πρωινά είναι πραγματικά πολύ δύσκολα και τα προγράμματα γεμάτα και ο βραδινός ύπνος έρχεται ως μπόνους. Μπορεί πραγματικά να λατρεύω να βλέπω τον άντρα μου να αποκοιμίζει ένα νεογέννητο μωρό στα δυνατά του χέρια. Μπορεί απλά να είμαστε και λίγο τρελοί, δεν ξέρω.

Άλλα αν το σκεφτώ ψύχραιμα, κάθε φορά που προσθέτουμε ένα ακόμα παιδί στο μείγμα, κάτι πολύ όμορφο συμβαίνει στις καρδιές μας: ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ.

Και πραγματικά λατρεύουμε τις πολύτιμες αυτές ψυχούλες που ο Θεός προσθέτει στην οικογένειά μας.

Υπάρχει κάτι μοναδικό που το κάθε παιδί προσθέτει στην οικογένειά μας. Κάτι που κάθε φορά αναρωτιόμαστε πώς ζούσαμε χωρίς αυτό, πριν έρθει στη ζωή μας. Και δεν είμαστε μόνο εμείς. Το έχουμε ακούσει και από άλλους γονείς -σίγουρα θα το έχετε πει και εσείς αν έχετε περισσότερα από ένα παιδιά: Δεν μπορούμε να θυμηθούμε πώς ήταν η ζωή μας χωρίς εσένα.

Με κάποιον τρόπο ξεχνάς τις ανησυχίες που είχες στο μυαλό σου, όταν δεν ήσουν σίγουρη πώς θα τα καταφέρεις ή ότι δεν έχεις αρκετό χώρο στο σπίτι. Γιατί πολύ απλά… υπάρχει πάντα -πάντα- χώρος!

Μπορεί αυτό να ακούγεται σαν προαναγγελία κάποιου επόμενου μωρού, κάποια μέρα. Μπορεί να πάρει τη μορφή αναδοχής ή υιοθεσίας… Σε μερικά χρόνια μπορεί απλά να σημαίνει, ότι θα αγαπήσουμε τους γαμπρούς μας και τις νύφες μας σαν παιδιά μας. Τελικά, θα είναι φανταστικό αν σημαίνει, ότι θα έχουμε μια αγκαλιά εγγόνια να λατρεύουμε και να φροντίζουμε!

Όμως ό,τι κι αν γίνει, όποτε και με όποιον τρόπο συνεχίσει να μεγαλώνει η οικογένειά μας, ένα μόνο πράγμα είναι σίγουρο: Θα υπάρχει πάντα χώρος για ένα ακόμα μωρό…”