Συνέντευξη του Διονύση Τσακνή στο Infokids.gr: “Το χειροκρότημα του μικρού παιδιού είναι πιο αυθόρμητο και αθώο”

tsaknisΣιγοτραγουδώντας «Ζέβρα πυτζάμα χλιμίντρισε μου φίλη μου καλή, ζέβρα πυτζάμα να μη χαθώ ποτέ μες τη ζωή» έφτασα στα καμαρίνια του θεάτρου Badminton, όπου μετά το τέλος της παράστασης «Ζέβρα πυτζάμα» είχα τη μεγάλη χαρά να συνομιλήσω με τον Διονύση Τσακνή. Ο έμπειρος συνθέτης , στιχουργός και ερμηνευτής μίλησε στο Infokids.gr για τη μουσική της παράστασης που υπογράφει, για την αγάπη που δέχεται κάθε Σαββατοκύριακο από τα παιδιά που πλημμυρίζουν την αίθουσα του θεάτρου και τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στο μέλλον τους.

-Και ηθοποιός και μαέστρος. Πώς προέκυψε ο διπλός αυτός ρόλος; Ήταν δική σας απόφαση;

Προέκυψε από τις ανάγκες του έργου. Εφόσον θα υπήρχε ο φίλος των παιδιών που ήταν ο μουσικός και εφόσον έγραψα τη μουσική και αναγκαστικά θα διηύθυνα την ορχήστρα, δέχθηκα και το θεώρησα κάπως προκλητικό με την καλή έννοια του όρου, να υποδυθώ τον φίλο των παιδιών, πέρα από την ιδιότητα μου ως μαέστρος.

-Πώς αισθανθήκατε την πρώτη φορά που βγήκατε στη σκηνή όχι όμως για να τραγουδήσετε; Είχατε άγχος;

Επειδή το έκανα ξανά πέρσι, σε μία παράσταση σε σκηνοθεσία του Κώστα Καζάκου, δεν αισθάνθηκα ιδιαίτερο άγχος. Ήταν ένα έργο του Μπρεχτ κι έπαιζα τον ίδιο ρόλο περίπου, το ρόλο του αφηγητή, τραγουδώντας τα τραγούδια της παράστασης. Αν υπήρχε μία ανασφάλεια ήταν επειδή το έργο δεν απευθύνεται σε μεγάλους αλλά σε παιδιά. Όταν απευθύνεσαι σε παιδιά, πρέπει να έχεις πολύ μεγαλύτερη ευθύνη και προσοχή, διότι είναι οι πιο ειλικρινείς κριτές. Δεν έχουν ούτε προκαταλήψεις, ούτε έχθρες, ούτε συμπάθειες ή αντιπάθειες. Εάν τους αγγίξεις, τους έχεις κερδίσει. Οι μεγάλοι δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν μία παράσταση ανεπηρέαστοι. Τα παιδιά δεν είναι έτσι.

-Η παράσταση θυμίζει μουσική συναυλία. Υπάρχει ζωντανή ορχήστρα με εσάς στο ρόλο του μαέστρου. Τι νομίζετε ότι προσφέρει αυτό το θέαμα στα παιδιά;

Τα μαγεύει. Τα παιδιά δεν έχουν συνηθίσει να βλέπουν ένα θέαμα, μια θεατρική παράσταση που να έχει ζωντανή μουσική. Τους εξάπτει περισσότερο την περιέργεια κι έπειτα βλέπουν ότι όλα γίνονται επί σκηνής. Αυτό τα καθηλώνει πολύ περισσότερο απ’ ότι μία άλλη συνηθισμένη θεατρική παράσταση.

zebra_05

-Το έργο είναι ένα οικολογικό παραμύθι. Ποια είναι τα μηνύματα που περνάει στα παιδιά;

Περνάει πολλά μηνύματα στα παιδιά. Καλλιεργεί μέσα τους ορισμένα πράγματα, δημιουργεί κάποιες απορίες που οι γονείς καλούνται να απαντήσουν. Ο κόσμος των παιδιών είναι ο κόσμος του ομαδικού παιχνιδιού, ο κόσμος που εξάπτει τη φαντασία τους, που τους κάνει πιο κοινωνικούς. Όταν ένας άνθρωπος όπως ο Κακός Λευκός στο έργο, επιβουλεύεται έναν ονειρικό παιδότοπο, τα παιδιά προσπαθούν να τον υπερασπιστούν με όσα μέσα διαθέτουν. Ακόμα και με την άγνοια και την αφέλειά τους, με το θυμό και το γέλιο τους, με τα πειράγματα τους, προστατεύουν έναν ιερό χώρο, το χώρο του παιχνιδιού.

-Στις μέρες μας ποιοι θεωρείτε ότι είναι οι Κακοί Λευκοί;

Είναι οι άνθρωποι που παίζουν τις τύχες μας στα χέρια τους. Δεν προγραμματίζουν τίποτα για το κοινό καλό, αντίθετα σκέφτονται τον προσωπικό τους πλουτισμό. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνο εχθροί των μεγάλων, αλλά και εχθροί των παιδιών γιατί το μέλλον στην ουσία τους ανήκει.

-Στην παράσταση εμφανίζεστε ως σύμμαχος των παιδιών. Στην καθημερινή ζωή ποιοι είναι οι σύμμαχοι των παιδιών;

Τα παιδιά πρέπει να έχουν συμμάχους τους γονείς τους. Πρέπει να απαιτούν και να διεκδικούν μαζί με τους γονείς τους το μέλλον που τους ανήκει για να μπορέσουν κι αυτά μετά, ακολουθώντας αυτή την αέναη σκυταλοδρομία, να παραδώσουν στα δικά τους παιδιά ένα κόσμο καλύτερο κι όχι έναν κόσμο κατεστραμμένο. Από αυτή την άποψη νομίζω είναι πολύ χρήσιμο το έργο, ακριβώς επειδή καλλιεργεί τέτοια μηνύματα.

-Εάν θεωρήσουμε ότι προσφέρετε καλή μουσική στα παιδιά μέσω της παράστασης, εσείς τί κερδίζετε από εκείνα;

Το χειροκρότημα του μικρού παιδιού είναι πολύ πιο αθώο, πιο αυθόρμητο και πιο πηγαίο. Δεν είναι χειροκρότημα ευγένειας, δεν είναι χειροκρότημα συγκατάβασης. Βλέπω με πολύ μεγάλη μου χαρά ότι η κίνηση του cd της παράστασης είναι απρόσμενα καλή. Ενώ ελάχιστοι αγοράζουν μπαίνοντας στην αίθουσα το πρόγραμμα της παράστασης που περιέχει το cd, βγαίνοντας γίνεται ένας μικρός πανικός. Τα ίδια τα παιδιά ζητάνε από τους γονείς να ακούνε στο σπίτι αυτά τα τραγούδια. Αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο κέρδος, με την έννοια της επιβράβευσης κι όχι με την οικονομική έννοια του όρου. Μου δίνουν πάρα πολύ μεγάλη ευτυχία τα παιδιά που θέλουν τη μουσική μου για να τους συντροφεύει στο παιχνίδι, στο καθιστικό με τη μαμά και το μπαμπά, στο χορό τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβράβευση.

CA68DB58C994B65241D5909F6792F6BE

-Τα παιδιά ερχόμενα στην παράσταση γνωρίζουν ήδη τα τραγούδια σας. Παρατήρησα ότι πολλά ήταν εκείνα που τραγουδούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου.

Αυτό συμβαίνει διότι πολλά παιδάκια στέλνουν τους φίλους τους να δουν την παράσταση και ίσως μάλιστα έχουν ακούσει το cd σε κάποιο φιλικό σπίτι. Έχουμε παραδείγματα γονέων που μας λένε ότι παρακινηθήκαμε από τα παιδιά μας για να έρθουμε να δούμε την παράσταση, που κι εκείνα παρακινήθηκαν από φίλους τους . Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να διαφημιστεί ένα πράγμα ή να αποδειχθεί η δύναμή του από αυτή την «από στόμα σε στόμα» διάδοση.

-Μιλώντας με βάση την εμπειρία σας, οι γονείς φέρνουν τα παιδιά τους στο θέατρο;

Είναι παρήγορο μέσα σε αυτή την κρίση που περνάει η χώρα μας να υπάρχει μία τόσο μεγάλη ανταπόκριση. Βέβαια, σε αυτό βοηθάει και η πολιτική του Badminton που διαθέτει πάρα πολύ φθηνά εισιτήρια, οι τιμές των οποίων ξεκινούν από 5 ευρώ. Βλέπω ότι οι γονείς από αυτό τον αιματηρό αγώνα που δίνουν για να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές ανάγκες, βρίσκουν ένα τρόπο να φέρουν τα παιδιά τους σε αυτό που λέμε καλό θέατρο. Είναι άξιοι συγχαρητηρίων που μέσα σε αυτή την κατάσταση δεν θεωρούν πολυτέλεια το θέατρο. Δεν θεωρούν πολυτέλεια την ψυχαγωγία των παιδιών τους.

-Η κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια θεωρείτε ότι θα έχει αντίκτυπο στα παιδιά, τους αυριανούς πολίτες;

Πιστεύω ότι θα έχει. Τα πράγματα γύρω μας είναι πολύ ζοφερά. Ιδιωτικοποιούνται τα πάντα, η εργασία που είναι ένα ιερό δικαίωμα έχει καταστρατηγηθεί εντελώς και τα όποια άλλα κοινωνικά δικαιώματα είχαμε καταπίπτουν ένα-ένα. Τα παιδιά επομένως πρέπει να είναι πολύ πιο απαιτητικά από τους γονείς τους, να αγωνιστούν δηλαδή ώστε να αλλάξει αυτή η κατάσταση.

-Τί θα συμβουλεύατε τα δικά σας παιδιά αλλά κι εκείνα που σας συναντούν μετά το τέλος της παράστασης;

Να έχουν μία διαρκή επαγρύπνηση. Να μην πιστεύουν ποτέ ότι τα πράγματα έρχονται τυχαία. Πρέπει να ακολουθήσουν έναν κοινό δρόμο και ίσως κάπου τα καταφέρουν. Να μην πιστέψουν ότι τα πάντα θα είναι αποτέλεσμα μιας μαγικής λύσης. Αν μάθεις σε ένα μικρό παιδί να σηκώσει έστω το πιάτο του και να το βάλει σε μία θέση, ακόμα κι αν αυτή είναι λάθος, είναι ένα τρόπος που θα το καταστήσει υπεύθυνο αργότερα στη ζωή του. Πάντα πίστευα ότι με το να καλλιεργήσεις την υπευθυνότητα σε ένα παιδί, στη σκέψη του και στην καθημερινή πρακτική, το βοηθάς πάρα πολύ. Επιπλέον, το να θέσεις κάποια όρια σε εκείνο είναι πολύ σημαντικό. Ένα παιδί χωρίς όρια είναι δυστυχισμένο. Άρα αν θα ήθελα να πω κάτι στα παιδιά είναι αυτό. Η ζωή τους δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα αγώνα.