- Infokids.gr - https://www.infokids.gr -

«Τα μεγαλύτερα λάθη που έχω δει να κάνουν οι γονείς από την εμπειρία μου ως ψυχολόγος»

Η κ. Μαρία Αθανασιάδου [1] είναι ψυχολόγος με μακρόχρονη εμπειρία στις δυσλειτουργικές οικογενειακές σχέσεις. Από το 2001 μέχρι σήμερα, έχει συναντήσει εκατοντάδες γονείς και παιδιά, οι οποίοι βρέθηκαν στο γραφείο της προερχόμενοι από οικογένειες με αρκετά στοιχεία τοξικότητας. «Ποια οικογένεια δεν αντιμετωπίζει προβλήματα;», θα αναρωτηθεί κανείς και δίκιο θα έχει, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει, ότι αυτά δεν πρέπει να διορθωθούν προκειμένου, αν μη τι άλλο, να προστατευθούν τα νεώτερα μέλη.

Το να παραδεχτεί ένα ζευγάρι, ότι έχει πρόβλημα και να επισκεφθεί έναν ειδικό για να το συζητήσει δεν θα πρέπει να δημιουργεί ενοχές –τα προβλήματα δεν αναιρούν την αγάπη που υπάρχει μέσα στην οικογένεια. Αρκεί να μπορέσει να αναγνωρίσει πότε τα προβλήματα αυτά είναι αρκετά σοβαρά, ώστε να βλάψουν τα παιδιά τους. Η κ. Αθανασιάδου εξηγεί:

«Από την εμπειρία μου, δουλεύοντας κλινικά με οικογένειες από το 2001, μπορώ να συνοψίσω τις πιο συνηθισμένες «βλάβες», που εντοπίζονται μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον. Και επειδή οι οικογένειες στήνονται από την επιλογή δύο ανθρώπων να παντρευτούν και να ενώσουν τις ζωές τους, τα προβλήματα δημιουργούνται από το πώς διαχειρίζονται οι γονείς τον εαυτό τους, την μεταξύ τους σχέση και την σχέση με τα παιδιά. Οι γονείς είναι η «κεφαλή» της οικογένειας και ταυτόχρονα οι καθοδηγητές των νεότερων μελών. Πέρα από τα σωστά μαθήματα ζωής, τους μεταφέρουν άθελά τους και παραμορφωμένα κάποιες αλήθειες.

Τα τοξικά στοιχεία στην οικογένεια μπορεί να είναι

1) Ασύμβατος γάμος και κακή σχέση ανάμεσα στο ανδρόγυνο: Έχω συναντήσει άπειρα ζευγάρια, που αποφάσισαν να προχωρήσουν εις γάμον κοινωνία και να κάνουν παιδιά, όχι γιατί ένιωθαν έτοιμοι ή γιατί συνειδητά το επιθυμούσαν, αλλά γιατί «προέκυψε», γιατί ήταν μία κοινωνική επιταγή, για να αποδείξουν ότι μπορούν και είναι ικανοί, κ.ο.κ. Και αυτό φαίνεται από το πώς κινούνταν ως ζευγάρι και πριν τον γάμο τους. Όταν υπάρχει έντονη ασυμφωνία, με ιστορικό άλυτων συγκρούσεων και αγεφύρωτων διχογνωμιών, πώς προχωράς στην απόφαση να φέρεις παιδιά σε αυτόν τον ούτως ή άλλως δύσκολο κόσμο; Πώς θα λυθούν όλα αυτά τα θέματα με τον γάμο; Φυσικά και δεν αλλάζει τίποτα στην πορεία, αλλά ίσα ίσα μεταφέρουν όλα αυτά τα εκρηκτικά και παθογόνα στοιχεία και στο μεγάλωμα των παιδιών τους. Υπάρχουν εντάσεις μέσα στο σπίτι, οι γονείς δεν συμφωνούν στην ανατροφή των παιδιών, δημιουργούνται εξωσυζυγικές σχέσεις, τα παιδιά δεν βλέπουν τους γονείς τους αγαπημένους και μονοιασμένους, δημιουργούνται στρατόπεδα μέσα στο σπίτι με νικητές και ηττημένους. Έχω την τιμή να γνωρίζω πολλά ενήλικα παιδιά, που επισκέφθηκαν το γραφείο μου για ψυχοθεραπεία, επειδή δεν γνωρίζουν πώς αναπτύσσεται μία λειτουργική σχέση, ερωτική ή μη. Επιλέγουν συντρόφους, που δεν αγαπούν και δεν φροντίζουν, γιατί δεν το έχουν ζήσει ως παιδιά να συμβαίνει ανάμεσα στους γονείς τους. Και εκεί είναι που σαν θεραπευτής βλέπεις να αναδεικνύεται η ελπίδα για την αλλαγή. Βοηθώντας τους εν δυνάμει συντρόφους, συζύγους, οικογενειάρχες να μάθουν από την αρχή πώς λειτουργεί η αγάπη και η συνειδητή επιλογή να είσαι κάπου χαρούμενος και ευτυχισμένος.

2) Γονείς με παθολογικά στοιχεία στην προσωπικότητα και στην συμπεριφορά τους: Οι γονείς είναι άνθρωποι, που και αυτοί κάποτε ήταν παιδιά στην δική τους πατρική οικογένεια. Άρα κουβαλούν και εκείνοι τα δικά τους τραύματα, τα οποία οι περισσότεροι δυστυχώς δεν τα έχουν ποτέ επεξεργαστεί. Θα συνοψίσω μερικές από τις συμπεριφορές, που αρκετοί γονείς αναπτύσσουν μέσα στο οικογενειακό σύστημα:

Ο πιο συνηθισμένος λόγος, που φέρνει μία οικογένεια στο γραφείο ενός ειδικού, είναι η συμπτωματολογία σε κάποιο παιδί. Κατάθλιψη, επιθετική και ανάρμοστη συμπεριφορά, άρνηση στα όρια, σχολική άρνηση, μαθησιακά προβλήματα. Είναι ένας σημαντικός λόγος, για να δουλευτεί η τοξικότητα μέσα στην oικογένεια, αλλά βρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να ομολογήσω πως δύσκολα οι γονείς συνηγορούν στο να δουλευτούν υπέρ της εξομάλυνσης των δυσλειτουργιών μέσα στο σύστημα. Ενώ υπάρχει ελπίδα και δυνατότητα να αντιμετωπιστούν όλες αυτές οι «βλάβες», που κάνουν όλα τα μέλη της οικογένειας δυστυχισμένα, η δυσκολία στην ανάληψη της ευθύνης απομακρύνει πολλούς από την ανακούφιση.»