- Infokids.gr - https://www.infokids.gr -

Tα «Μυαλά που κουβαλάς» κέρδισαν το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων!

Τα «Μυαλά που κουβαλάς» η φετινή ταινία κινουμένων σχεδίων έκπληξη της Disney Pixar που μάγεψε μικρούς και μεγάλους λάτρεις του σινεμά κατέκτησε επάξια και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων. Από τη στιγμή που βγήκε στις αίθουσες απέκτησε ένα φανατικό κοινό και δικαίως όσους μιλούσαν για το καλύτερη παιδική ταινία των τελευταίων χρόνων καθώς στρέφει το παιδί σε ουσιαστικά μηνύματα και δεν του χαρίζει μόνο την εφήμερη διασκέδαση όσο διαρκεί η ταινία.

Την είδαμε, την θαυμάσαμε και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε συγκινηθήκαμε αβίαστα βλέποντας αυτό το αριστούργημα για όλη την οικογένεια! Και νιώσαμε διπλά χαρούμενοι όταν τα ίδια συναισθήματα αποκόμισαν και τα πιτσιρίκια μας που δεν έχουν τα ίδια με εμάς βιώματα. Μια πρωτότυπη ταινία animation που μας αποδεικνύει εμπράκτως ότι το animation δεν θα πάψει ποτέ να μας αιφνιδιάζει με τις ασύλληπτες ικανότητες του. Ένα φιλμ λυρικό, πανέξυπνο, συναισθηματικό με την πιο θετική χροιά της λέξης, εκπληκτικά αστείο, εικαστικά μαγευτικό, τρομερά ώριμο και ταυτόχρονα παιχνιδιάρικο, σε στιγμές σουρεαλιστικό, συναρπαστικό, με μια λέξη: τέλειο. Ένα από τα πιο αριστουργηματικά καρτούν που έγιναν ποτέ, τα «Μυαλά Που Κουβαλάς» αποδεικνύουν για πολλοστή φορά την ιδιοφυΐα των μελών της Pixar. Όλα δουλεύουν στην εντέλεια προκειμένου να κάνουν το ταξίδι του θεατή στο μυαλό ενός απλού μικρού κοριτσιού, το πιο επικό ταξίδι όλων των εποχών.

«Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά μας, μας λείπει η εποχή που ήταν μικρά και καθόντουσαν στα πόδια μας και μας έπαιρναν αγκαλιά» λέει ο σκηνοθέτης. «Όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να βγαίνουν έξω στον κόσμο, αλλά είναι γλυκόπικρο το συναίσθημα και μάλλον στενάχωρο όταν η παιδική ηλικία τελειώνει. Αυτό είναι το βασικό στοιχείο της ταινίας».Ετοιμαστείτε να γελάσετε, να συγκινηθείτε και να αλλάξετε μυαλά για το πώς λειτουργεί το μυαλό μας.

Η ταινία εξηγεί γιατί το να μεγαλώνεις δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά για τη Riley που ξεριζώνεται από την ήσυχη ζωή της σε μια κωμόπολη της κεντροδυτικής Αμερικής για να εγκατασταθεί στο Σαν Φρανσίσκο, όπου βρίσκεται η καινούρια δουλειά του πατέρα της. Όπως όλοι μας, έτσι κι η Riley κατευθύνεται από τα συναισθήματά της – τη Χαρά, τον Φόβο, τον Θυμό, την Αηδία και τη Θλίψη. Τα συναισθήματα ζουν στο Κέντρο Ελέγχου μέσα στο μυαλό της, απ’ όπου τη συμβουλεύουν στην καθημερινότητά της. Καθώς η Riley και τα συναισθήματά της αγωνίζονται να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, στο Κέντρο Ελέγχου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ενώ η Χαρά, το κυρίαρχο και σημαντικότερο συναίσθημα της Riley, προσπαθεί να διατηρήσει το ηθικό υψηλό, τα υπόλοιπα συναισθήματα συγκρούονται μεταξύ τους για  το πώς να διαχειριστούν μια διαφορετική πόλη, ένα νέο σπίτι κι ένα καινούριο σχολείο.

Οι σχεδιαστές και οι σεναριογράφοι πίσω από την ταινία ήθελαν να μπούνε στο μυαλό, να μελετήσουν αναμνήσεις, ανθρώπινα συναισθήματα και το πώς εξελίσσονται. Συνεργάστηκαν με επιστήμονες, νευρολόγους, ψυχολόγους και άλλες ειδικότητες για να καταλάβουν καλύτερα πώς λειτουργεί το μυαλό. «Οι μελετητές έχουν διαφορετικές απόψεις για το πόσα συναισθήματα έχουμε, από 4 μέχρι 27, ανάλογα με τον ποιον ρωτάς», λέει ο σκηνοθέτης. «Τελικά καταλήξαμε στα πέντε που υπάρχουν σε όλες τις λίστες». Οι δημιουργοί μελέτησαν την εφηβεία και το πώς μία προέφηβη μπορεί να αντιμετωπίσει τραυματικά περιστατικά. Οπότε δεν είναι τυχαίο που η Χαρά και η Λύπη είναι δύο συναισθήματα που κάποια στιγμή χάνονται. «Όλα καταλήγουν στην εφηβεία» λέει o Ronnie Del Carmen που σκηνοθετεί μαζί με τον Docter. «Η Riley αλλάζει και δεν νιώθει πια χαρούμενη. Μεταμορφώνεται σε μία τυπική δύστροπη έφηβη».

Η άνεση με την οποία οι δημιουργοί της ταινίας κατορθώνουν να εμπλέκουν τα διαφορετικά κομμάτια του ψυχισμού ενός κοριτσιού σαν το πιο σημαντικό πράγμα που υπήρξε ποτέ, και ταυτόχρονα να μας κάνουν να ταυτιζόμαστε και να κατανοούμε πλήρως το τι συμβαίνει και το πως επηρεάζουν οι ξαφνικές αλλαγές ένα παιδικό μυαλό, όλα μαζί συνθέτουν ένα απίστευτα ώριμο αφηγηματικά κινούμενο σχέδιο που θα καταφέρει να φέρει δάκρυα αλλά και χαμόγελα σε όλες τις ηλικίες.

«Η ταινία διαδραματίζεται μέσα στο μυαλό, όχι στον εγκέφαλο» εξηγεί ο σκηνοθέτης. «Δεν είχαμε αιμοφόρα αγγεία ή νευρώνες. Το μυαλό είναι μία μεταφορά. Έπρεπε να δώσουμε μορφή στη διαδικασία της σκέψης, των αναμνήσεων και των συναισθημάτων». Από την άλλη, η ταινία έχει δύο κόσμους, τον πραγματικό όπου η Riley περνάει από μεγάλες αλλαγές και τον κόσμο μέσα στο κεφάλι της, όπου τα Συναισθήματα κάνουν κουμάντο.

Καλλιτεχνικά, η ταινία είναι ένας θρίαμβος εφάμιλλος του Ψάχνοντας τον Νέμο, των Απίθανων και των καλύτερων νεο-κινούμενων σχεδίων της ψηφιακής εποχής, ξεκινώντας με τα θεμέλια μιας παιδικής ιστορίας, περνώντας από ένα αφηρημένο παζλ από κινηματογραφικούς «νευρώνες» (ένα τεράστιο αρχιτεκτόνημα-λούνα παρκ που μοιάζει να μην έχει τελειωμό) και καταλήγοντας σε μια ολόθερμη συνέργεια πολλών συντελεστών, τεχνικά, σεναριακά και σε επίπεδο χαρακτήρων.