Αρχική Αληθινές Ιστορίες «Τα όνειρά μου θάφτηκαν στα ερείπια του Ράνα Πλάζα» - Συγκλονίζει η 20χρονη έγκυος που επέζησε από την κατάρρευση εργοστασίου στο Μπαγκλαντές

«Τα όνειρά μου θάφτηκαν στα ερείπια του Ράνα Πλάζα» - Συγκλονίζει η 20χρονη έγκυος που επέζησε από την κατάρρευση εργοστασίου στο Μπαγκλαντές

Στις 24 Απριλίου του 2013, κατέρρευσε στη Ντάκα, την πρωτεύουσα του Μπαγκλαντές, ένα εργοστάσιο κατασκευής ενδυμάτων, το Ράνα Πλάζα. Περισσότεροι από 1.138 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, περίπου 2.000 άλλοι τραυματίστηκαν και 104 ακόμα αγνοούνται. Εκείνο που συγκλονίζει σε αυτή την τραγωδία είναι ότι θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί. Αντιθέτως, χιλιάδες άνθρωποι έπεσαν θύματα της απληστίας του ιδιοκτήτη του εργοστασίου και της εγκληματικής αμέλειας της κυβέρνησης να ελέγξει τις συνθήκες ασφάλειας.

Το κτίριο δεν είχε κατασκευαστεί για να λειτουργήσει ως εργοστάσιο. Ήταν μια πενταόροφη πολυκατοικία, στο ισόγειο της οποίας λειτουργούσε μια τράπεζα και κάποια εμπορικά καταστήματα. Ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου "σήκωσε" αυθαίρετα και άλλους ορόφους. Το βάρος των μηχανημάτων και τόσων ανθρώπων ήταν οι αιτίες που προκάλεσαν την κατάρρευση. Το κτίριο είχε δώσει δείγματα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Όμως, οι επόπτες του εργοστασίου και ένας δημόσιος υπάλληλος που δεν είχε τις απαραίτητες τεχνικές γνώσεις αποφάσισαν ότι ήταν ασφαλές. Οι υπάλληλοι της τράπεζας και των καταστημάτων δεν αναγκάστηκαν να μπουν μέσα. Οι εργάτες, όμως, πιέστηκαν γιατί δεν ήθελαν να χάσουν το μισθό τους.

«Τα όνειρά μου θάφτηκαν στα ερείπια του Ράνα Πλάζα»

Η Νάζμα Ακτέρ ήταν μόλις 20 ετών τότε και μαζί με τον σύζυγό της, τον 25χρονο Ζουέλ, έκαναν όνειρα για μια καλύτερη ζωή στη φτωχογειτονιά του προαστίου Σαβάρ της Ντάκα. Όταν η Νάζμα έμεινε έγκυος αποφάσισαν ότι θα ήθελαν να φτιάξουν τη δική τους μικρή επιχείρηση, ώστε να σταματήσουν να εργάζονται στο εργοστάσιο ρούχων Ράνα Πλάζα. Στις 24 Απριλίου 2013, τα όνειρά της καταστράφηκαν μαζί με την κατάρρευση του εργοστασίου Ράνα Πλάζα, καθώς ο Ζουέλ σκοτώθηκε επειδή βρισκόταν στο 3ο όροφο του κτιρίου, ενώ εκείνη βρισκόταν στον 7ο. Ήταν τότε 3,5 μηνών έγκυος.

«Την προηγούμενη μέρα ακούσαμε ότι υπήρχε ρωγμή στον δεύτερο όροφο και ότι το κτίριο δεν ήταν ασφαλές. Όμως, ο επόπτης του εργοστασίου ανακοίνωσε ότι το κτίριο ήταν ασφαλές και απείλησε να μην μας πληρώσει το μηνιάτικο, εάν δεν μπαίναμε μέσα για δουλειά. Ο Ζουέλ κι εγώ βγάζαμε 10.000 με 11.000 τάκα το μήνα με τις υπερωρίες (περίπου 113 με 125 ευρώ), οπότε δύο μηνιάτικα ήταν πολύ σημαντικά για εμάς.

Η Nazma Akhter και ο σύζυγός της Jewel, ο οποίος σκοτώθηκε στην κατάρρευση του εργοστασίου Rana Plaza Φωτογραφία: Probal Rashid/ ActionAid

Η Nazma Akhter και ο σύζυγός της Jewel, ο οποίος σκοτώθηκε στην κατάρρευση του εργοστασίου Rana Plaza
Φωτογραφία: Probal Rashid/ ActionAid

Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε και ξαφνικά έπεσε το ρεύμα. Οι επόπτες μας είπαν ότι δεν είναι τίποτα και επέμεναν να καθίσουμε εκεί που ήμασταν. Έτσι, περιμέναμε και λίγο αργότερα μπήκαν μπροστά οι γεννήτριες. Όμως, όταν ξεκίνησαν οι γεννήτριες μετά από 2-3 λεπτά, άκουσα ένα θόρυβο και είδα να σηκώνεται σκόνη. Σηκώθηκε σκόνη και δεν βλέπαμε τίποτα, σκοτείνιασαν τα πάντα. Μόλις κατέρρευσε το κτίριο, δίπλα μου ήταν και κάποιοι άλλοι χειριστές όπως εγώ, οι οποίοι με έπιασαν και με έβγαλαν έξω. Έμεινα αναίσθητη για δύο ώρες. Φοβήθηκα πολύ για το μωρό μόλις συνήλθα. Αναστέναξα από ανακούφιση όταν ο γιατρός μου είπε ότι το μωρό μου ήταν καλά. Όμως, ο Ζουέλ με είχε ήδη αφήσει για πάντα. Είχαμε αποφασίσει να αφήσουμε τη δουλειά μόλις θα παίρναμε τους μισθούς του Μαΐου. Τα όνειρά μας θάφτηκαν με την κατάρρευση του Ράνα Πλάζα.

Όταν ο Ζουναΐντ γεννήθηκε, όλοι άρχισαν να τον φωνάζουν το μωρό-θαύμα. Μοιάζει πολύ με τον πατέρα του. Ο Ζουέλ ήταν πάντα πολύ χαρούμενος. Σπάνια τον θυμάμαι στεναχωρημένο. Το ίδιο και ο γιος μου. Έχει παρόμοια χαρακτηριστικά. Δεν ξέρω τι θα γινόταν εάν η ActionAid δεν με είχε βοηθήσει με 100.000 τάκα (περίπου 1130 ευρώ). Μου κάλυψε όλα τα ιατρικά έξοδα. Δεν είχα καθόλου χρήματα, διότι το μόνο που έλαβα στην αρχή ήταν ένας μισθός και 20.000 τάκα από την κυβέρνηση για την κηδεία του συζύγου μου». Η Νάζμα αγόρασε ένα χωράφι με τα χρήματα στην περιοχή καταγωγής της και το όνειρό της είναι να μπορέσει να σπουδάσει τον Ζουναΐντ, ώστε να μην αναγκαστεί κι εκείνος να δουλεύει σε τέτοιες συνθήκες.

Απρίλιος 2014 - Η Nazma αγκαλιά με τον μικρό Zunaid Φωτογραφία: Tanveer Khan/ ActionAid

Απρίλιος 2014 - Η Nazma αγκαλιά με τον μικρό Zunaid
Φωτογραφία: Tanveer Khan/ ActionAid

Η ActionAid στήριξε τη Νάζμα από την πρώτη στιγμή. Αμέσως μετά το δυστύχημα στο Rana Plaza, πέραν της άμεσης βοήθειας στις διαδικασίες της διάσωσης με μέσα και προσωπικό, στάθηκε αρωγός των θυμάτων με κοινωνική και ψυχολογική στήριξη, ιατρική βοήθεια, φυσιοθεραπείες και κάλυψη των πρώτων αναγκών. Επίσης, τους βοήθησε να στήσουν δικές τους μικρές επιχειρήσεις, καθώς πολλοί δεν ήθελαν να επιστρέψουν στα εργοστάσια. Τέλος, πίεσε σε συνεργασία με άλλες οργανώσεις, τις εταιρείες να πληρώσουν τις αποζημιώσεις τους. Αλλά και πιο πριν, ήδη 8 χρόνια πριν την κατάρρευση του εργοστασίου, η ActionAid μαζί με άλλες οργανώσεις πίεζε για αύξηση των μισθών που ήταν πολύ χαμηλότεροι. Επίσης, δημιούργησε τα καφέ των δικαιωμάτων κοντά στα εργοστάσια για να μπορούν οι εργάτριες να συγκεντρώνονται, να ενημερώνονται για τα δικαιώματά τους και να οργανώνουν τις διεκδικήσεις τους, καθώς με τον συνδικαλισμό να είναι ούτως ή άλλως παράνομος μέχρι πρόσφατα στο Μπαγκλαντές, ήταν δύο φορές πιο δύσκολο για τις γυναίκες να διεκδικήσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Με αυτόν τον τρόπο η ActionAid στηρίζει περίπου 200.000 εργάτριες σε όλη τη χώρα.

Μετά την κατάρρευση, αρχικά οι διεθνείς εταιρίες που προμηθεύονταν ρούχα από το συγκεκριμένο εργοστάσιο αρνήθηκαν να συνεργαστούν ή να δώσουν αποζημιώσεις. Όμως, όταν έγινε αντιληπτό ότι τα ρούχα είχαν επάνω τους γνωστές μάρκες και οι καταναλωτές άρχισαν να αντιδρούν, τότε υπήρξε μια αλλαγή. Μετά από πολύμηνη πίεση από οργανώσεις στο Μπαγκλαντές και διεθνώς, όπως η ActionAid, τον Ιανουάριο 2014 δημιουργήθηκε ένα Ταμείο Δωρητών υπό τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας, όπου οι εταιρείες κλήθηκαν να συνεισφέρουν εθελοντικά για την ανακούφιση των θυμάτων. Καθώς η συμμετοχή ήταν εθελοντική, το σύνολο του ποσού των 30 εκ. ευρώ που αποφασίστηκε ότι θα έπρεπε να πάρουν τα θύματα, συμπληρώθηκε μόλις τον Ιούνιο 2015, περισσότερα από δύο χρόνια μετά το δυστύχημα.

Η ActionAid υπολογίζει ότι οι δωρεές που έλαβαν τα θύματα της τραγωδίας και οι συγγενείς τους υπολείπονται κατά πολύ από την πλήρη αποζημίωση που δικαιούνται σύμφωνα με το άρθρο 121 της σύμβασης του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας. Έτσι, τα θύματα της μεγαλύτερης βιομηχανικής ανθρωποκτονίας της εποχής μας, πήραν τη μικρότερη δυνατή αποζημίωση στην ιστορία.

Απρίλιος 2015 - H Nazma με το γιο της έξω από το σπίτι της Φωτογραφία: Md. Sariful Islam/ ActionAid

Απρίλιος 2015 - H Nazma με το γιο της έξω από το σπίτι της
Φωτογραφία: Md. Sariful Islam/ ActionAid

Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν κατέρρευσε το κτίριο, υπήρχαν σοβαρά προβλήματα στις συνθήκες ασφαλείας στα εργοστάσια ένδυσης του Μπαγκλαντές σε ολόκληρη τη χώρα. Το δυστύχημα αυτό δεν ήταν το μοναδικό. Πολλοί άλλοι άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους κυρίως από πυρκαγιές. Όμως, ο αριθμός των θυμάτων του Ράνα Πλάζα τράβηξε την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης. Καθώς η βιομηχανία αυτή αποτελεί βασικό πυλώνα της οικονομίας του Μπαγκλαντές, αφού το 80% των εσόδων της χώρας από εξαγωγές προέρχονται από αυτόν τον τομέα, η κυβέρνηση αποφάσισε να δημιουργήσει ένα σώμα ελεγκτών για τις συνθήκες εργασίας. Στη χώρα υπάρχουν περισσότερα από 5.000 εργοστάσια όπου απασχολούνται περίπου 4.000.000 εργάτες και εργάτριες. Το 80% είναι γυναίκες. Οι έλεγχοι μέχρι τώρα εστιάζονται σε εργοστάσια που παράγουν ρούχα για εξαγωγή, ενώ εργοστάσια για τοπική κατανάλωση εξακολουθούν να έχουν άθλιες συνθήκες ασφάλειας.

Τα ωράρια και οι συνθήκες εργασίας για να επιτευχθεί η μαζική παραγωγή στα εργοστάσια του Μπαγκλαντές εξακολουθούν να είναι πολύ σκληρά. Εξαιτίας του δυστυχήματος και της πίεσης της κοινωνίας των πολιτών, ο βασικός μισθός ανέβηκε στα 5.300 τάκα (περίπου 60 ευρώ). Ο μισθός αυτός όμως δεν επαρκεί, καθώς σύμφωνα με έρευνα της ActionAid, στην πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι διπλάσιος ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να καλύπτουν τις ανάγκες τους σε σίτιση, στέγαση, εκπαίδευση κλπ. Έτσι, οι εργάτριες αναγκάζονται να δουλεύουν υπερωρίες κάθε μέρα χωρίς Σαββατοκύριακα ή αργίες για να έχουν μεγαλύτερο εισόδημα. Επίσης, η χώρα δεν έχει θεσμοθετημένη σύνταξη για τους εργάτες που σημαίνει ότι πρέπει να δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε

Η ActionAid δουλεύει στο Μπαγκλαντές από το 1983. Η ActionAid Ελλάς και οι Έλληνες Ανάδοχοι Παιδιού στηρίζουν 4 κοινότητες της χώρας όπου ζουν περίπου 20.000 άνθρωποι. Αντίστοιχα, άλλες ActionAid από την Βρετανία, την Ιταλία κλπ. στηρίζουν άλλες περιοχές. Είναι οι πιο φτωχές περιοχές της χώρας από απομακρυσμένα χωριά στην επαρχία μέχρι τις παραγκουπόλεις των μεγάλων πόλεων. Όμως, οι ανάγκες εξακολουθούν να είναι τεράστιες. Στήριξε τη δράση της ActionAid στο Μπανγκλαντές. Γίνε ανάδοχος παιδιού τώρα και βοήθησε να γίνει καλύτερη η ζωή ενός παιδιού, της οικογένειάς του και ολόκληρης της κοινότητας που ζει. Μάθε περισσότερα στο www.actionaid.gr/anadoxi


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Design by | WebOlution & Powered by | Access Point
Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.


Όλα όσα αφορούν εσάς και το παιδί σας
τώρα στο e-mail σας

Εγγραφή στο Newsletter