Τα παιδιά είναι λουλούδια… Χρειάζονται αγάπη, αποδοχή και ενσυναίσθηση για να μεγαλώσουν

Αρκουμανέας: "Όσοι δεν είναι εμβολιασμένοι κινδυνεύουν. Να πείσουμε για την ασφάλεια των εμβολιασμών το οικογενειακό περιβάλλον μας"

Λουλούδια ολάνθιστα, πολύχρωμα, μυροφόρα. Τα παιδιά είναι μπαξέδες με κάθε λογής λουλούδια να ξεπετάγονται εδώ και εκεί, κάθε εποχή, κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Η ζωή είναι ωραία με τα παιδιά και είναι άδεια χωρίς αυτά. Γι’ αυτό προσοχή!

Προσοχή τα παιδιά, προσοχή στα παιδιά. Τα παιδιά θέλουν φροντίδα, θέλουν αγάπη, αποδοχή και ενσυναίσθηση.

Χρειάζεται να είμαστε δίπλα τους κάθε στιγμή που μας έχουν ανάγκη, σε κάθε φάση της ζωής τους, της ανάπτυξής τους (έτσι κι αλλιώς, θα έρθει η ώρα που από μόνα τους δεν θα μας χρειάζονται πια και τότε θα έχουμε άπλετο χρόνο για τον εαυτό μας…)

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος (www.paidi-efivos.gr)

Αγάπη: Δεν νοείται αγάπη μόνο στα λόγια, αλλά ούτε κι αγάπη χωρίς όρια. Αγάπη δεν σημαίνει «σε αφήνω να με κάνεις ό,τι θέλεις». Αυτό είναι ένα στρεβλωμένο μήνυμα προς τα παιδιά που περισσότερο τα μπερδεύει παρά τα βοηθάει. Αγάπη είναι να νοιάζομαι, να πονάω, να θέλω το καλό σου, την πρόοδό σου, την ελευθερία σου. Αγάπη είναι να σε βοηθώ να τραβήξεις τα εμπόδια -όχι να το κάνω εγώ για σένα και εσύ να κάθεσαι- από τον δρόμο σου, να σε στηρίζω στις δυσκολίες, να αντέχω τις αδυναμίες σου.

Αποδοχή: Τα παιδιά χρειάζονται την αποδοχή μας από μωρά – και από έμβρυα ακόμη! Χρειάζονται να ξέρουν και να καταλαβαίνουν, να το βλέπουν στα μάτια μας ότι τα αγαπάμε και ότι τα αποδεχόμαστε. Οτιδήποτε λιγότερο από την αποδοχή δημιουργεί κρίση ταυτότητας στο παιδί: «ποιος είμαι, τι αξίζω, πόσο σημαντικός είμαι αν δεν είμαι σημαντικός για τους γονείς μου;». Η αποδοχή είναι, όπως και η αγάπη, ένα συναίσθημα που αποτυπώνεται στις σχέσεις μας εμπράκτως. Δεν μπορεί, δεν αρκεί να μένει στα λόγια…

Ενσυναίσθηση: Πρέπει να χαμηλώσουμε στο ύψος των παιδιών για να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πρέπει να μπούμε στη δική τους θέση για να ερμηνεύσουμε τον κόσμο τους, να νιώσουμε όπως και εκείνα, να δούμε μέσα από τη δική τους οπτική γωνία. Δεν είναι και τόσο δύσκολο όσο ακούγεται: αρκεί να θυμηθούμε πως ήμασταν κι εμείς παιδιά, αρκεί να ξαναθυμηθούμε πώς νιώσαμε κι εμείς ως παιδιά σε ανάλογα περιστατικά με αυτά που ως ενήλικες έχουμε να διαπραγματευτούμε.

Τα παιδιά είναι λουλούδια… και χρειάζονται αγάπη, αποδοχή και ενσυναίσθηση για να μεγαλώσουν και να μας εκπλήξουν με την ομορφιά και τη χάρη τους.

Διαβάστε επίσης:

“Στα δεκαπέντε του πυροβόλησε συμμαθητή του, βασάνιζε ζώα, σκότωνε πουλιά…”: Πίσω από το φονικό της Ανδραβίδας

Ο μικρός γιος της Κατερίνας Παπουτσάκη έγινε 3 – Η οικογενειακή φωτογραφία από το πάρτι γενεθλίων

Το ιδανικό εργαλείο του επαγγελματικού προσανατολισμού