Ένας σπουδαίος τραγουδοποιός, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο άνθρωπος που με το πνεύμα του και τους στίχους του διαπέρασε την ιστορία της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 50 τουλάχιστον χρόνια, έφυγε από κοντά μας το βράδυ της Τρίτης 21 Οκτωβρίου, σε ηλικία 81 ετών.
Ο ίδιος στο παρελθόν είχε αποκαλύψει πως έδινε την προσωπική του μάχη με τον καρκίνο, ήδη από το 2021. Η υγεία του τις τελευταίες ημέρες είχε επιδεινωθεί με αποτέλεσμα να μεταφερθεί σε ιδιωτική κλινική όπου και απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος, σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις στην εκπομπή «Στούντιο 4» της ΕΡΤ, μιλώντας για την πορεία του, την οικογένειά του και το βιβλίο του, είχε εκφράσει ένα από τα μεγαλύτερα παράπονά του.
Πίσω στα παιδικά του χρόνια
Διηγούμενος μια από τις ιστορίες των παιδικών του χρόνων και όταν τραγούδησε πρώτη φορά, σημείωσε: «Το βλέμμα του πατέρα μου ήταν το βλέμμα ενός ανθρώπου που ανακάλυπτε έναν άλλο άνθρωπο. Γι’ αυτό το βλέμμα έκανα αυτό που έκανα στη ζωή μου… Θα ήθελα να έχω αυτό το βλέμμα όταν πάψω και όταν δεν θα μπορούσα να λέω ούτε ιστορίες – ούτε τραγούδια. Είναι το βλέμμα ισοτιμίας και αναγνώρισης…».
Σε άλλο σημείο της μακροσκελούς αυτής συνέντευξης είχε δηλώσει πως δεν αισθάνεται αδικημένος ή ότι κάποιος του όφειλε κάποια «συγγνώμη»: «Δεν το σκέφτηκα, όχι δεν μου χρωστάνε, δεν έχω παράπονο και αν είχα τα έσβησα..»
Ο τσακωμός και το φευγιό
Δεν παρέλειψε να μιλήσει για τις σχέσεις που διατηρούσε με τους γονείς του, καθώς όπως είχε σημειώσει ένιωθε καταπιεσμένος: «Με το μπαμπά μου και τη μαμά μου είχαμε τσακωθεί και είχα φύγει άσχημα από το σπίτι. Πράγματι κατέβηκα με οτοστόπ τότε. Έφυγα από το σπίτι γιατί με πρήζανε… μα δε γίνεται έτσι. Ήμασταν έτσι 18- 19 χρονών…».
«Όλες τις μεγάλες αποφάσεις τις ζωής μας τις παίρνουμε σε ένα βράδυ, γίνεται σκέψη – σκέψη και κάποια στιγμή, γίνεται…», πρόσθεσε αναφερόμενος στην επιθυμία του να φύγει από την πατρική του στέγη.
Μιλώντας για την απόφασή του να φύγει από το πατρικό του σπίτι στην Θεσσαλονίκη για να ξεκινήσει τη ζωή του στην Αθήνα, ανέφερε και το μεγάλο παράπονο πως δεν πρόλαβε να πει το «αντίο» που ήθελε στον πατέρα και τον αδερφό του:
«Απλώς λυπάμαι που δεν μου δόθηκε η ευκαιρία, όσο ζούσαν, να το τακτοποιήσω αυτό. Γιατί ναι μεν αποκαταστάθηκαν οι σχέσεις μας αλλά δεν έφτασαν ποτέ τόσο βαθιά όσο επιθυμώ να φτάνουν με τα παιδιά και την γυναίκα μου. Εκεί τα καταφέρνω καλύτερα. Δεν πρόλαβα όμως να τους πω… σ’ αγαπώ μπαμπά, σε λατρεύω αδελφέ μου».
«Στάθηκε σε αυτό το γάμο, χωρίς να χάσει την προσωπικότητά της- και τα παιδιά μου, η οικογένεια στάθηκε δίπλα μου…», δήλωνε για την οικογένειά του τα παιδιά του και την σύζυγό του.
