Αρχική Σχολή Γονέων «Το πιο ανόητο λάθος που έκανα ως εργαζόμενη μαμά»

«Το πιο ανόητο λάθος που έκανα ως εργαζόμενη μαμά»

«Ποιο είναι το πιο ανόητο λάθος που μπορεί να κάνει μια εργαζόμενη μαμά; Προσοχή, κυρίες μου! Γιατί το αθώο αυτό παράπτωμα μπορεί να συμβεί πριν ακόμα το συνειδητοποιήσετε και να σας κάνει τη ζωή μαύρη, με τρόπους που δεν είχατε ποτέ φανταστεί. Συνέβη σε εμένα και τώρα δυσκολεύομαι να αντιστρέψω την κατάσταση. Ελπίζω, ότι καταγράφοντας την αλήθεια μου εδώ, θα μπορέσω ίσως να επιταχύνω τη διαδικασία ανάρρωσης.» Όλα αυτά τα γράφει μια μαμά blogger, η διάσημη στην Αμερική Jill Simonian, αλλά είμαστε βέβαιοι, ότι θα μπορούσε να τα γράψει οποιαδήποτε εργαζόμενη μαμά από εμάς.

«Για να καταλήξω στο πώς έφτασα ως εδώ, πρέπει να μας πάω μερικούς μήνες πίσω.

Φεβρουάριος 2016: Η δουλειά των ονείρων μου εμφανίζεται μπροστά μου σε μία περίοδο που ετοιμάζω το blog μου και γράφω το πρώτο μου βιβλίο. Δέχομαι τη δουλειά (ενώ ταυτόχρονα χοροπηδάω μέσα στο κεφάλι μου) και συνεχίζω να είμαι μία εργαζόμενη, μαμά, σύζυγος, blogger, μαγείρισσα, καθαρίστρια, οργανώτρια, σοφέρ των παιδιών σε κάθε δραστηριότητα κ.ο.κ. Λίγες εβδομάδες μετά, πιάνω τον εαυτό μου να είναι σωματικά και ψυχολογικά ράκος, ενώ δυσκολεύομαι τρομερά να προσαρμοστώ στις νέες μου ευθύνες. "Θα περάσει", λέω στον εαυτό μου. “Πάντα οι μαμάδες χρειάζονται χρόνο για να εγκλιματιστούν στις αλλαγές, ως προς την δουλειά, τη ζωή και τα παιδιά. Απόλυτα φυσιολογικό. Κάνε υπομονή…”

Έκανα υπομονή. Αγαπούσα τη δουλειά μου, αγαπούσα την έξαψη του να δουλεύω ξανά, αγαπούσα το γεγονός, ότι ένα όνειρο που είχα από το 2011, να ανοίξω το blog μου, έγινε επιτέλους πραγματικότητα. Μόνο που, μήνες μετά, συνέχισα να νιώθω εξαντλημένη, και εντελώς κομμένη στα δύο, ανάμεσα στη ζωή στο γραφείο και τη ζωή στο σπίτι. Ήμουν ασταθής, και μάλιστα όχι τόσο στο γραφείο, όσο στο σπίτι.

“Θα έπρεπε να έχω προσαρμοστεί μέχρι τώρα. Θα έπρεπε να νιώθω περισσότερο ότι έχω τον έλεγχο, λίγο πιο κατασταλαγμένη. Γιατί δεν νιώθω έτσι;”

Ήταν καλοκαίρι και η ταινία Bad Moms έπαιζε παντού (σ.σ. αν δεν την έχετε δει, πραγματικά αξίζει) και εγώ είχα την τύχη να είμαι από τους πρώτους που την είδαν, λόγω επαγγέλματος. Κάτι από αυτά που είδα ήταν σαν να μου έδωσε γροθιά στο στομάχι και με επανέφερε στην πραγματικότητα. Στην αρχή της ταινίας, η Mila Kunis, μία από τις μαμάδες-πρωταγωνίστριες, που είναι εργαζόμενη και έχει μια εξαιρετικά δύσκολη μέρα, επιστρέφει στο σπίτι, βάζει ένα κοτόπουλο στον φούρνο και λίγη ώρα αργότερα, το σερβίρει στην οικογένειά της υπέροχα ψημένο με εκλεκτή γαρνιτούρα.

“Για ποιον λόγο έπρεπε να κάτσει να μαγειρεύει τόση ώρα, ενώ όλη μέρα δουλεύει;” σχεδόν ούρλιαξα μέσα στο σινεμά.

Και έπειτα ξεφύσηξα. Γιατί αυτό κάνουμε εμείς οι μαμάδες.

Και τότε σα να άναψε ένα λαμπάκι μέσα στο κεφάλι μου. Το μαγείρεμα –η σκέψη του τι να μαγειρέψεις, πότε να το μαγειρέψεις και πώς να έχεις το τραπέζι έτοιμο στην ώρα του (έτσι ώστε τα παιδιά σου που είναι ακόμα μικρά, να πάνε νωρίς για ύπνο) ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έκανα ως εργαζόμενη μαμά. Σίγουρα, το να μαγειρεύω για την οικογένειά μου είναι απαραίτητο και δίνει χαρά και σε εμένα (μου αρέσει να μαγειρεύω!), αλλά όχι όταν δουλεύω από το πρωί έως το βράδυ (για να μην αρχίσω να γκρινιάζω για το πλύσιμο μετά).

Άρχισα, λοιπόν, να δίνω σημασία και να διαχωρίζω τις πράξεις μου (πώς έκρινα κάποτε τις εργαζόμενες μαμάδες…). Το φαγητό ήταν μόνο μέρος των προβλημάτων μου. Οι Τετάρτες (τότε που έπρεπε στις 5:00 να βγω στις ειδήσεις) ήταν ένα ακόμα θέμα. Η δουλειά μου τελείωνε στις 6:00 και τότε έπρεπε να τρέξω στο σπίτι και γρήγορα να κάνω μπάνιο τις κόρες μου και να τις ετοιμάσω για ύπνο, έτσι ώστε μέχρι τις 8:00 να έχουν κοιμηθεί, ενώ ο άντρας μου ήταν ήδη στο σπίτι και έκανε τα δικά του.

Έπειτα, ήταν τα πρωινά της Παρασκευής που έπρεπε να τις πάω στο σχολείο. Έπρεπε να είμαι στο κανάλι στις 5:00 για τις πρωινές ειδήσεις, μετά να γυρίσω τρέχοντας σπίτι και να ετοιμάσω τα παιδιά, ώστε να είναι στις 8:00 στον παιδικό σταθμό, ενώ ο άντρας μου ήταν ακόμα στο σπίτι και θα πήγαινε στη δουλειά μία ώρα αργότερα.

Χωρίς να το συνειδητοποιώ, προσπαθούσα να είμαι full-time εργαζόμενη μαμά που ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ έπρεπε να κάνει και τα πάντα στο σπίτι. Ποια ανόητη γυναίκα το κάνει αυτό; Εγώ. Γιατί; Μάλλον γιατί τα τελευταία χρόνια έχω καταφέρει να κάνω πολλά πράγματα μαζί και με επιτυχία. Αυτό δεν θα έπρεπε να διαφέρει, σωστά; Κι όμως… διέφερε. Τώρα είμαι μεγαλύτερη. Τώρα είμαι πιο κουρασμένη. Τώρα έχω παιδιά.

Σε μια προσπάθεια να αποδείξω στον εαυτό μου πόσο ισχυρή και ικανή είμαι, απέτυχα να συνειδητοποιήσω, ότι το να απαρνείσαι κάποιες ευθύνες, όταν πρόκειται να αναλάβεις νέες, είναι μία λογική επίπτωση όταν είσαι εργαζόμενη μαμά.

Καμία γυναίκα δεν μπορεί να είναι full-time εργαζόμενη και να λειτουργεί σα να είναι full-time στο σπίτι –εγώ γιατί έπεφτα στην παγίδα του να προσπαθώ τόσο πολύ να το πετύχω αυτό; Μέρος μου κατηγορεί τα αρμένικα γονίδιά μου και το γεγονός, ότι έχουμε μεγαλώσει με τους στερεοτυπικούς ρόλους γυναίκας-άνδρα. Ένα άλλο μέρος του εαυτού μου, απλά κατηγορεί την απροσεξία μου. Το ότι δεν συνειδητοποίησα πως έπρεπε να αφήσω κάποια πράγματα, πριν αναλάβω περισσότερα.

Είχε έρθει η ώρα, λοιπόν, να κάνω αλλαγές: Δεν θα μαγείρευα πια τα βράδια, ενώ είχα δουλέψει όλη μέρα. Ο άντρας μου θα έπρεπε να βάζει για ύπνο τα παιδιά τις Τετάρτες, αλλά και τις Πέμπτες γιατί τις Παρασκευές ξυπνούσα στις 4:00 το πρωί, αλλά και να τα πάει στο σχολείο τις Παρασκευές. Ζήτησα, επίσης, από μία κυρία να έρχεται και να μου καθαρίζει το σπίτι κάθε δύο εβδομάδες. Και θύμισα στον εαυτό μου να μη νιώθει ενοχές για τίποτα που δεν έκανα πια. Στην οικογένεια πρέπει να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Ήταν κι αυτό μια αρχή.

Μέρος μου ένιωθε σαν κακομαθημένη έφηβη και μέρος μου ένιωθε σα να είχα λύσει το μεγαλύτερο πρόβλημα του πλανήτη (έκανα την επιλογή να “ακούω” περισσότερο το δεύτερο συναίσθημα). Η τέχνη της παραίτησης από κάποιες ευθύνες όταν δουλεύεις είναι ισχυρή και απαραίτητη. Η μέρα που έβαλα όρια ως προς το τι θα κάνω και τι όχι, ήταν η μέρα που ένιωσα να κατακτώ επιτέλους κάποια ισορροπία ξανά στη ζωή μου.

Μην κάνετε, λοιπόν, τα λάθη που έκανα. Αφήστε κάποια πράγματα, κι ας μη γίνουν! Γιατί ξέρετε κάτι, εργαζόμενες μαμάδες; Κάποια στιγμή αυτό το φορτωμένο με κοτόπουλο, ρύζι, σάλτσα, σαλάτα, ψωμί κ.ο.κ. τραπέζι που θέλετε κάθε βράδυ να ετοιμάζετε, θα λυγίσει και θα σπάσει. Και ποιος θα χρειαστεί να κάτσει μετά να το καθαρίσει;»

Πηγή: mom.me


Επικοινωνήστε μαζί μας:
Μύλων 75 104 41 Αθήνα
210 5121893

τηλεφωνήστε μας για οποιαδήποτε ερώτηση ή απορία

news@infokids.gr

για νέα, πληροφορίες, εκδηλώσεις ή Δελτία τύπου

info@infokids.gr

για ερωτήσεις και πληροφορίες σχετικά με το site μας

Το περιεχόμενο της ιστοθέσης είναι μόνο για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον γιατρό σας ή από τον εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, μεταβίβαση, διανομή ή αποθήκευση μέρους ή του συνόλου του περιεχομένου σε οποιαδήποτε μορφή, χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του νομικού τμηματος του Infokids.