Σε συναγερμό έχουν τεθεί οι αρχές στα Τρίκαλα μετά το τσίμπημα που δέχθηκε άντρας από αράχνη «μαύρη χήρα» και κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του.
Τι θα συμβεί αν μας τσιμπήσει η «μαύρη χήρα»;
Τα συμπτώματα από το τσίμπημα της «μαύρης χήρας» μοιάζουν πολύ με αυτά της σκωληκοειδίτιδας, καθώς το δηλητήριό της είναι νευροτοξίνη, η οποία είναι δηλητηριώδης για το νευρικό σύστημα.
Μέσα στα πρώτα 15 λεπτά, όσο το δηλητήριο αρχίζει και μπαίνει στο νευρικό μας σύστημα, θα νιώσουμε πόνο και κράμπες στην περιοχή γύρω από το δάγκωμα.
Στην πρώτη ώρα, οι μηροί, η πλάτη και οι ώμοι θα εμφανίσουν σπασμούς, καθώς το δηλητήριο αναγκάζει το νευρικό σύστημα να απαλλαγεί από τους νευροδιαβιβαστές που κρατούν λειτουργικούς τους μυς. Κάτι που κάνει την όρθια στάση, ακόμα και το να κάθεσαι, ιδιαιτέρως απαιτητικό.
Για τις επόμενες δύο ώρες, το θύμα θα πονά αφόρητα και η κοιλιά του θα γίνει άκαμπτη. Μέχρι τη 12η ώρα μετά το δάγκωμα, η αναπνοή θα έχει γίνει δύσκολη, οι σπασμοί θα έχουν γενικευτεί στο σώμα ενώ ίσως εκδηλωθούν παραισθήσεις. Μετά τις 12 ώρες, τα συμπτώματα θα αρχίσουν να υποχωρούν, αν και πραγματική βελτίωση της κατάστασης δεν θα υπάρξει πριν περάσουν αρκετές μέρες. Η μυϊκή αδυναμία πάντως και οι σπασμοί μπορεί να συνεχιστούν ακόμα και για βδομάδες ή και μήνες.
Πρώτες βοήθειες για την αντιμετώπιση του τσιμπήματος
Η πρώτη κίνηση για τη θεραπεία είναι να καθαρίσετε την πληγή και να βάλετε πάγο αμέσως. Επίσης, για όλα τα δαγκώματα αραχνών, ένα αντιτετανικό συνιστάται. Το δάγκωμα από τις συγκεκριμένες 2 αράχνες θα πρέπει να αξιολογηθεί από έναν γιατρό. Αν το τσίμπημα είναι ήπιο, η θεραπεία περιλαμβάνει αναλγητικά, αντισταμινικά και αντιβιοτικά. Το δάγκωμα της μαύρης χήρας μπορεί να απαιτήσει ένα μυοχαλαρωτικό μέσω ενδοφλέβιας ή φαρμακευτική αγωγή για την προστασία από υψηλή πίεση του αίματος που προκαλεί το δηλητήριο.
Όπως τονίζεται από τον Προϊστάμενο Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας Π.Ε. Τρικάλων και γιατρό Δημόσιας Υγείας ΕΣΥ MD, MPH Σωτήριο Νικολακάκο
«Η Μεσογειακή Μαύρη Χήρα ή Latrodectus tredecimguttatus αποτελεί το ένα από τα δυο επικίνδυνα είδη αράχνης στον ελλαδικό χώρο. Το όνομά της το οφείλει στην τάση της θηλυκής να τρώει κυριολεκτικά το σεξουαλικό της παρτενέρ μετά την ολοκλήρωση της επαφής. Είναι μαύρη σε χρώμα και χαρακτηρίζεται από 13 κόκκινες πιτσιλιές (σπανιότερα πορτοκαλί ή κίτρινες) στη ράχη του σώματός της. Η θηλυκή μπορεί να φτάνει σε μέγεθος το 1,5cm ενώ η αρσενική μόλις 0,7cm.
Το δηλητήριο της μαύρης αράχνης περιέχει ισχυρή νευροτοξίνη η οποία το κάνει επώδυνο αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνο. Λέγεται ότι το δηλητήριο της είναι 15 φορές ισχυρότερο από εκείνο του κροταλία
Όπως σημειώνει: «Τα περισσότερα από τα τσιμπήματα συμβαίνουν καθώς το θύμα προσπαθεί να φορέσει παπούτσια ή γάντια κηπουρικής που έχουν αφεθεί σε ανοικτό χώρο, από αράχνη που έχει «κατασκηνώσει» εκεί. Για το λόγο αυτό, συνίσταται αποφυγή περιπάτου με γυμνά πόδια ή με ανοικτά σανδάλια εκεί όπου υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ύπαρξης δηλητηριωδών αραχνών και σκορπιών. Αντίθετα συστήνονται μπότες ή κλειστά υποδήματα και μακριά παντελόνια. Να μην τοποθετούνται τα χέρια ή τα πόδια εκεί όπου μπορεί να κρύβονται δηλητηριώδη έντομα. Να εξετάζεται ο ρουχισμός και τα υποδήματα για κρυμμένα έντομα όπως σκορπιούς και αράχνες και να τινάζονται τα ενδύματα και τα υποδήματα προτού να τα φορέσουν».
Όσον αφορά τα συμπτώματα ο Προϊστάμενος της Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας υπογραμμίζει πως: «Το τσίμπημα είναι συχνά αρχικά ασυμπτωματικό ή παρουσιάζει ήπιο πόνο. Τα γενικευμένα συμπτώματα εμφανίζονται μετά από 0,5-2 ή και παραπάνω ώρες ( πόνος, μυϊκός τρόμος, αδυναμία, μούδιασμα, πονοκέφαλος, εμετοί). Ιδιαίτερα σε παιδιά μπορούν να συνυπάρχουν ταχυκαρδία, σιελόρροια, ανησυχία, πόνοι στην κοιλιά, μυϊκοί σπασμοί, επιληπτικά επεισόδια.
Μία σπάνια εκδήλωση αποτελεί το “facies latrodectismica”. Το πρόσωπο του θύματος παίρνει χαρακτηριστική εικόνα: σφίγγει το σαγόνι, εμφανίζεται πρήξιμο γύρω από τα μάτια τα οποία είναι σφικτά κλειστά και δακρύζουν. Ολόκληρο το πρόσωπο φαίνεται σε σύσπαση.
Μην ξεχνάμε βέβαια ότι το τσίμπημα μπορεί να οδηγήσει και σε μια πιο συνηθισμένη αλλά όχι λιγότερο επικίνδυνη αλλεργική αντίδραση.
Η αντιμετώπιση είναι νοσοκομειακή ακόμα και σε ήπιες αντιδράσεις και βασίζεται σε περιποίηση της περιοχής του τσιμπήματος, χορήγηση αναλγητικών, μυοχαλαρωτικών, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί αντιβιοτική αγωγή.
Σε σοβαρότερες περιπτώσεις είναι δυνατό να χρειάζεται χρήση ειδικού αντιδότου στο δηλητήριο το οποίο όμως χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή καθώς δυνατό να οδηγήσει σε επικίνδυνες για τη ζωή αλλεργικές αντιδράσεις».
Διαβάστε επίσης:
Νέες γεύσεις παγωτών Mövenpick: Aπό τις Άλπεις, στα πράσινα ψυγεία!
