«Αναρωτιόμουν αν θα κοιμηθεί ποτέ όλη τη νύχτα. Τώρα κάθε νύχτα προσεύχομαι να γυρίσει ασφαλής στο σπίτι.»

Σε μια σχεδόν ποιητική εξομολόγηση καρδιάς, η blogger Heather Delaney, μητέρα ενός έφηβου αγοριού και δύο ακόμα παιδιών που είναι μαθητές δημοτικού, περιγράφει όσα κάθε μαμά που μεγαλώνει αγόρια έχει «μέσα» της:

«Αναρωτιόμουν αν θα κοιμηθεί ποτέ όλη τη νύχτα.

Τώρα κάθε νύχτα προσεύχομαι να γυρίσει ασφαλής στο σπίτι.

Ανησυχούσα αν έτρωγε αρκετά.

Τώρα, αναρωτιέμαι αν θα χορτάσει ποτέ.

Μου άρεσε πολύ να διπλώνω τα πιο χαριτωμένα του ρουχαλάκια.

Τώρα, με ρωτάει αν το αγαπημένο του φούτερ είναι καθαρό.

Του διάβαζα παραμύθια.

Τώρα, μελετά επιστημονικά κείμενα.

Τον έπαιρνα παντού μαζί μου.

Τώρα, τον πηγαίνω εγώ εκεί που πρέπει να πάει.

Συνήθιζα να προγραμματίζω ραντεβού για παιχνίδι με τους φίλους του.

Τώρα, τον βλέπω να βγαίνει ραντεβού με κορίτσια.

Τον έκανα μπάνιο στον νεροχύτη της κουζίνας.

Τώρα, χτυπάω την πόρτα του μπάνιου όταν ξέρω ότι είναι μέσα.

Συνήθιζα να κάθομαι στο πάτωμα και να παίζω μαζί του.

Τώρα, κάθομαι στις κερκίδες του γηπέδου ενώ εκείνος παίζει.

Συνήθιζα να χώνω δίπλα του τη νύχτα τα αγαπημένα του αρκουδάκια.

Τώρα, του θυμίζω να σβήσει τα φώτα πριν πάει για ύπνο.

Προσευχόμουν για την υγεία του, την ευτυχία του και το να καταφέρω να είμαι η μητέρα που χρειάζεται.

…Και το κάνω ακόμα.»

πηγή: LoveWhatMatters