Δήμητρα Κοντοβά: «Η αδιαφορία για άτομα ΑμεΑ στην Αθήνα με έκανε να συνειδητοποιήσω την αναπηρία μου»

Γεννήθηκε στη Λαμία, τελείωσε εκεί το σχολείο και μετά ήρθε στην Αθήνα για σπουδές. Είχαμε την χαρά να φιλοξενήσουμε την Δήμητρα Κοντοβά ένα πρωινό στα γραφεία του Infowoman.gr και του Infokids.gr και να την ακούσουμε να μας περιγράφει την σχεδόν κινηματογραφική -και σίγουρα διδακτική- ιστορία της ζωής της, όπως αυτή εξελίχθηκε από τα 4 χρόνια της και μετά, οπότε και χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο.

Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα: Η Δήμητρα είναι πολλά -μα πολλά!- περισσότερα από μία 28χρονη με κινητική αναπηρία: Χορεύει, σπουδάζει σχέδιο μόδας και πρόσφατα συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας, στο πλευρό του Κώστα Μπακογιάννη.

Πώς βρέθηκες στο αναπηρικό αμαξίδιο;

«Όταν ήμουν 4 ετών είχα ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα και έτσι απέκτησα την αναπηρία μου. Τα πράγματα εκείνη την εποχή, το 1996, δεν ήταν καθόλου εύκολα από άποψη προσβασιμότητας στη Λαμία, ειδικά για ένα παιδί, αλλά έπειτα από συνεργασία του δήμου και πιέσεις των συγγενών μου, των δασκάλων και των φίλων μου, τοποθετήθηκαν ράμπες στο σχολείο κι έτσι εντάχθηκα κανονικά στο σχολικό περιβάλλον».

Η Δήμητρα μας περιγράφει τη ζωή ενός παιδιού σε αναπηρικό αμαξίδιο σε σχολείο της επαρχίας –μια εικόνα όχι ιδιαίτερα συχνή, η οποία αναρωτιόμαστε τι αντιδράσεις μπορεί να προκάλεσε στους συμμαθητές της: «Δεν κατάλαβα ποτέ ότι είμαι διαφορετική από τους συμμαθητές μου. Στην Α’ Δημοτικού πήγαινα στην αίθουσα για μάθημα, αλλά για να βγω στο προαύλιο υπήρχαν σκαλιά, οπότε δεν μπορούσα στο διάλειμμα να παίξω με τους συμμαθητές μου και να τους γνωρίσω. Εκείνοι, όμως, ήθελαν να με γνωρίσουν, δεν με έβαζαν στο περιθώριο, δεν υπήρχε εκείνη την εποχή το bullying. Έτσι, προκειμένου να μη με αφήσουν μόνη μου στο διάλειμμα, έμεναν περίπου 20-25 παιδιά μέσα στην τάξη μαζί μου! Σύντομα οι δάσκαλοι κατάλαβαν, ότι δημιουργείται μια νέα ανάγκη: το να ενταχθεί και αυτό το παιδί στο σχολικό περιβάλλον –έτσι δημιουργήθηκε ράμπα».

Η εφηβεία και οι παρέες με συνομηλίκους

«Όπως και στο σχολείο έτσι ήταν και στην υπόλοιπη ζωή μου. Κανονικά, όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας μου, έκανα κι εγώ φροντιστήρια, το καλοκαίρι πήγαινα στο εξοχικό μου, όλα εξελίχθηκαν όπως εξελίσσονται για όλα τα παιδιά. Η Λαμία σαν πόλη είναι από μόνη της δύσκολη, γιατί έχει ανηφόρες και κατηφόρες, και ειδικά στα πεζοδρόμια τότε δεν υπήρχαν ράμπες ούτε πρόσβαση στα μαγαζιά, αλλά είχα πολλή στήριξη και από την οικογένεια και από τους φίλους μου. Δεν στερήθηκα ούτε τις φιλίες, ούτε τις βόλτες λόγω της αναπηρίας μου».

Τα χρόνια πέρασαν, η Δήμητρα, η οποία ήταν και εξαιρετική μαθήτρια, πέρασε στην ΑΣΟΕΕ και έτσι στα 19 της βρέθηκε στην Αθήνα για σπουδές. Ωστόσο, η μεγάλη της αγάπη είναι ο χορός…

«Τον χορό τον λάτρευα και πριν από το ατύχημα, αλλά και μετά μου έμεινε το “μικρόβιο” οπότε συνέχισα να χορεύω και να τραγουδάω στο σαλόνι μου. Μετά το εγκατέλειψα λίγο, όταν ήρθα για σπουδές στην Αθήνα, αλλά περνώντας τα χρόνια κατάλαβα ότι είναι κάτι που με κάνει ευτυχισμένη, που με βοηθάει να εκφράζομαι και που διώχνει το στρες. Έτσι άρχισα να το σκέφτομαι πιο σοβαρά. Ήρθα σε επαφή με τη Βενετία Λασκαρίδη που είναι από τις πιο αγαπημένες μου παρτενέρ στον χορό και κάναμε ένα σεμινάριο latin. Σταδιακά ανακάλυψα, ότι θέλω να ασχοληθώ ακόμα πιο σοβαρά. Δοκιμάζοντας, ανακάλυψα, ότι το είδος που με εκφράζει είναι ο μοντέρνος χορός, ωστόσο το να επιλέξω σχολή ήταν πολύ δύσκολο, και λόγω προσβασιμότητας, αλλά και επειδή δεν υπάρχει στην Ελλάδα δάσκαλος εξειδικευμένος στον χορό με αμαξίδιο. Αφού το έψαξα, ανακάλυψα μια καταπληκτική δασκάλα, τη Δανάη Μητρούσια, με την οποία τα πάμε πολύ καλά και γι’ αυτό σκοπεύω να συνεχίσω να ασχολούμαι –ίσως αργότερα και επαγγελματικά. Ο χορός για ένα άτομο με αναπηρία είναι ταυτόχρονα και τρόπος εκγύμνασης, αλλά και δίοδος διασκέδασης, εκτόνωσης».

Τα φοιτητικά χρόνια και ο ερχομός στην Αθήνα

«Επέλεξα να σπουδάσω στην Αθήνα, ενώ μου άρεσε πάρα πολύ και η Θεσσαλονίκη, γιατί θεώρησα ότι θα είναι μια προσβάσιμη πόλη. Ήταν 2009, είχαν περάσει οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οπότε θεώρησα ότι έχουν γίνει έργα. Όταν ήρθα, όμως, ανακάλυψα ότι δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα: Ήρθα, έψαξα να βρω σπίτι όπου δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Η σχολή μου ήταν στην Κυψέλη οπότε έπρεπε να βρω σπίτι εκεί. Αυτό με δυσκόλεψε πάρα πολύ γιατί σε όλη την Κυψέλη υπήρχαν το πολύ δύο πολυκατοικίες που ήταν προσβάσιμες -και δεν εννοώ με ράμπες- απλά η είσοδος ήταν ευθεία ή θα μπορούσα να μπαίνω από το γκαράζ, όπως και έγινε».

Και από το σημείο αυτό άρχισε να συνειδητοποιεί, ότι οι δυσκολίες στην «πρωτεύουσα» ήταν σχεδόν ανυπέρβλητες: «Οι ράμπες στη σχολή δεν ήταν σωστές, τα ασανσέρ πολύ μικρά, έπρεπε να ξυπνάω από το χάραμα για να ξεκινήσω να πάω στη σχολή μου, γιατί αν έβρισκα μια κλειστή ράμπα θα μου έπαιρνε ώρες να φτάσω… Όλα αυτά μπορεί να σε επηρεάσουν πολύ ψυχολογικά. Επίσης, δεν ήξερα σε ποιον να απευθυνθώ για βοήθεια –και πόσο θα έπαιρνε αυτή; Η φοιτητική ζωή δεν ήταν όπως την περίμενα!».

Η Δήμητρα εργάστηκε ένα διάστημα σε ιδιωτική εταιρία, αλλά αυτό δεν την έκανε ευτυχισμένη –την έφθειρε. Έτσι, ενώ είχε τον χορό που ανέκαθεν λάτρευε, αποφάσισε να στραφεί στην άλλη μεγάλη της αγάπη, το σχέδιο μόδας. Και αυτή η επιθυμία της, όμως, βρήκε εμπόδια, αφού οι περισσότερες σχολές στην Αθήνα δεν είναι προσβάσιμες!

Έχεις σκεφτεί να φύγεις από την Ελλάδα;

«Πολλές φορές. Από τη μία σκέφτομαι ότι έφαγα τα νιάτα μου και τη ζωή μου, από την άλλη, όμως, με “τρώει” γιατί θέλω να βοηθήσω και μπορώ».

Και στο σημείο αυτό έρχεται η ιδέα της πολιτικής, αφού στη Δήμητρα έγινε πρόταση να συμμετέχει ως υποψήφια στο δημοτικό συμβούλιο του Κώστα Μπακογιάννη, για τη Δημαρχεία της Αθήνας.

«Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Έψαχνα τρόπο να βοηθήσω, σταματούσα ανθρώπους στον δρόμο, τους έκανα παρατήρηση σε παραβάσεις, έπαιρνα την αστυνομία, έκανα καταγγελίες κ.λ.π., αλλά δεν ήξερα με ποιον άλλον τρόπο μπορούσα να βοηθήσω, οπότε όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου και με κάλεσαν από το γραφείο του κ. Μπακογιάννη, χάρηκα πάρα πολύ. Κάναμε μία πάρα πολύ ωραία και μοντέρνα συζήτηση, οι απόψεις του ήταν ακριβώς αυτά που είχα και εγώ στο μυαλό μου, απλώς δεν ήξερα πώς να τα αποτυπώσω θεσμικά και πολιτικά, οπότε απάντησα σχεδόν αμέσως θετικά. Ξέρω το έργο που έχει κάνει στην Περιφέρεια και το Καρπενήσι ο κ. Μπακογιάννης, το οποίο είναι εξαιρετικό στον τομέα της καθημερινότητας που ενδιέφερε περισσότερο εμένα, οπότε ήμουν θετικά προκατειλημμένη.

Όσον αφορά εμένα προσωπικά, μου άρεσε που μου είπε ότι με θαυμάζει για όλα αυτά που κάνω, ότι αποτελώ έμπνευση. Του απάντησα, ότι ένας άνθρωπος που χορεύει για το χόμπι του το 2019 δεν θα έπρεπε να αποτελεί έμπνευση, αλλά καταλαβαίνω γιατί συμβαίνει αυτό. Χαίρομαι αλλά δεν είναι αυτό που θέλω. Αυτό που θέλω είναι να το κάνω συνήθεια. Να δείξω, ότι είναι ένα χόμπι που μπορεί να κάνει κάθε άτομο με αναπηρία, αλλά και να δείξω τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει αυτό. Κάπως έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας».

Παρά τις αμέτρητες δυσκολίες που αντιμετωπίζει, η Δήμητρα έχει ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο που δεν σταματά να μας χαρίζει. Τι σου δίνει τόση αισιοδοξία και δύναμη; τη ρωτάμε.

«Ίσως γεννήθηκα με το να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Σίγουρα, όλα αυτά με παίρνουν από κάτω, γιατί είναι στην καθημερινότητά μου. Αλλά αν δω έστω και έναν άνθρωπο μέσα στη μέρα μου που θα με καταλάβει ή θα δω εγώ σε αυτόν ότι τον καταλαβαίνω και ότι κινούμαστε στο ίδιο μήκος κύματος, παίρνω ενέργεια. Στην Αθήνα, όταν πρέπει να πάω κάπου και είμαι πολλές ώρες στην κίνηση βάζω το ραδιόφωνο και τραγουδάω. Και παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου να με κοιτάζουν και να χαμογελούν. Αυτό ήθελα! Ήξερα, ότι η εκλογή μου ήταν πολύ δύσκολη στην Αθήνα, γιατί δεν μπορούσα να δώσω παραπάνω και δεν ήθελα. Ήθελα να έχω τη συνείδησή μου καθαρή, να δώσω τον αγώνα μου όπως εγώ ήθελα. Χωρίς να χρειαστεί να εκμεταλλευτώ την αναπηρία μου.

Εξάλλου, όπως συμπληρώνει, δεν επηρεάζεις τον κόσμο μόνο μέσα από την πολιτική, αλλά και μέσα από τον χορό. Έτσι, στα άμεσα σχέδιά της είναι μία παράσταση στην Κομοτηνή, που θα γίνει στις 18 Ιουνίου, και θα χορέψει με το «αγαπημένο της ταίρι», τη Βενετία Λασκαρίδη, οπότε θα δώσει εκεί τώρα όλη την προσοχή της.

Στο σημείο αυτό, η Δήμητρα αναφέρει, ότι στον Κομοτηνή έχει γίνει πολύ σημαντική δουλειά, από τον Σύλλογο Περπατώ και τον Δήμο, σε ζητήματα προσβασιμότητας και αυτό κάνει τη ζωή των ατόμων ΑμεΑ εκεί πολύ πιο εύκολη. Μαζί με τα Τρίκαλα και τη Λάρισα, πρόκειται για τις τρεις ελληνικές πόλεις με την καλύτερη προσβασιμότητα –σε αυτό βοηθά, βέβαια, και η μορφολογία του εδάφους.

Η Δήμητρα καταλήγει λέγοντας, ότι σκέφτεται πολλές φορές να φύγει από την Αθήνα και να ζήσει είτε στην επαρχία είτε στο εξωτερικό. «Μεγαλώνοντας έχεις άλλες ανάγκες, θέλεις να κάνεις οικογένεια και διαπιστώνεις, ότι κάποια στιγμή η ζωή στην Αθήνα είναι πολύ κουραστική».

Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου σε δέκα χρόνια;

«Σε προσωπικό επίπεδο, ελπίζω να μην έχω αλλάξει. Να είμαι ο ίδιος θετικός άνθρωπος και να έχω ρυτίδες μόνο από χαμόγελα. Θέλω πραγματικά να βοηθήσω τον κόσμο γύρω μου με όποιον τρόπο μπορώ. Θέλω να γίνω ο άνθρωπος που είχα ανάγκη και εγώ, όταν ήμουν μικρή. Ο άνθρωπος που κάποιος θα απευθυνθεί, όταν έχει μια δυσκολία ή όταν του τύχει κάτι καλό. Αυτό θέλω. Αυτό μου δίνει χαρά και αυτό ελπίζω να κάνω, είτε μέσα από τον χορό, είτε μέσα από το σχέδιο, είτε μέσα από την πολιτική».

Συνέντευξη – επιμέλεια: Έλενα Μπούλια – Μαρία Ιωαννάτου