Οι «Τρομεροί Γονείς» του Ζαν Κοκτώ, σε σκηνοθεσία της Αναστασίας Παπαστάθη επιστρέφουν στα θεατρικά δρώμενα για τρίτη χρονιά και περιμένουν τους λάτρεις του θεάτρου στο Θέατρο RADAR.
Η σκηνοθεσία, η μετάφραση και η δραματουργική επεξεργασία είναι της Αναστασίας Παπαστάθη, η οποία τοποθετεί τη δράση του έργου από το Παρίσι του 1938 (χρονιά που γράφτηκε το έργο) στην Αθήνα του σήμερα.
Η Αναστασία Παπαστάθη μιλά στο Ιnfokids.gr για το καθηλωτικό έργο που φωτίζει τις οικογενειακές σχέσεις, τη δύναμη του έρωτα και την ατομική ελευθερία. Ο Ζαν Κοκτώ δεξιοτέχνης της μυθοπλασίας στήνει έναν δυνατό μύθο και αφήνει τις συγκρούσεις να εξελιχθούν με ανατροπές, αποκαλύψεις, απρόοπτα και τις κωμικές καταστάσεις να διαδέχονται τις δραματικές αποφορτίζοντας το συγκρουσιακό τοπίο.
Το έργο αφ΄ ενός καταγράφει τις σχέσεις των μελών μιας οικογένειας, αφ’ ετέρου δίνει την δυνατότητα να ερευνηθούν πιο εξειδικευμένα θέματα όπως οι σχέσεις εξάρτησης που καλλιεργούνται μέσα στην οικογένεια, η ελεγκτική συμπεριφορά του γονέα, η ανάγκη αυτονόμησης του παιδιού, πως διαμορφώνονται οι ρόλοι μέσα στην οικογένεια, πως αλληλοεπιδρούν τα μέλη μεταξύ τους, αλλά και πως επηρεάζει η ποιότητα σχέσης των γονέων την διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός παιδιού.
Στην παράσταση υπογράφετε τη σκηνοθεσία αλλά την ίδια στιγμή πρωταγωνιστείτε. Μιλήστε μας λίγο για την μητέρα που υποδύεστε και την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεσή της.
Η μητέρα που υποδύομαι έχει αποξενωθεί από τον άντρα της και έχει γαντζωθεί από στον γιο της. Κι έτσι ασυνείδητα αναπτύσσει μηχανισμούς χειριστικούς.
Ενοχοποιεί τον γιο της, προσπαθεί να τον ελέγξει, τον κρατά εξαρτημένο με χίλιους τρόπους και εν τέλει τον εγκλωβίζει σε μια σχέση αποπνικτικής αγάπης. Το γεγονός ότι είναι διαβητική, της προσδίδει στη συμπεριφορά της, κυκλοθυμία με εκρήξεις και απότομες συναισθηματικές αλλαγές.
Ως ρόλος είναι ελκυστικός γιατί είναι πολύπλοκος χαρακτήρας με ιδιαιτερότητες, που έχουν πολύ ενδιαφέρον για έναν ηθοποιό. Στη ζωή θα αναγνωρίσουμε πολλά σε κείνη που πρέπει να αποφεύγουμε. Στη σκηνή όμως είναι γοητευτική, είναι μια μάνα που αγάπησα.
“Τα παιδιά δεν είναι ιδιοκτησία μας, δεν τα χρησιμοποιούμε σαν προβολή του εαυτού μας. Χρειάζονται φροντίδα και όχι υπερπροστασία. Βοήθεια να απογαλακτισθούν και να προχωρήσουν, με εφόδια που θα τους προσφέρουμε, μόνα τους, ανεξάρτητα. “αναφέρετε σε μια ανάρτηση promo της παράστασης. Μιλήστε μας για τα μηνύματα που θα αποκομίσει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Μερικές φορές σε μια ανάρτηση promo δίνουμε κάποια συμπυκνωμένα συμπεράσματα μέσα από το θέμα του έργου ώστε να δώσουμε κίνητρο στο θεατή που δεν έχει δει την παράσταση.
Όμως αυτό που έχει σημασία σε ένα έργο που γίνεται παράσταση, είναι να θέσει ερωτήματα. Τα ερωτήματα κινητοποιούν τον άνθρωπο. Είναι πολύτιμο μέσα από την παράσταση ο κάθε θεατής να συνδεθεί με ένα δικό του κομμάτι ζωής και να έχει τα δικά του ερωτήματα.
Για αυτό και οι «Τρομεροί Γονείς» είναι ένα σημαντικό έργο. Γιατί δεν διδάσκει, ενεργοποιεί μέσω των ερωτημάτων.
Πώς διαχειρίζεστε την επιστροφή στον ίδιο ρόλο; Με ποιον τρόπο ανακαλύπτετε συνέχεια νέα πράγματα και μαθαίνετε κάτι καινούριο από τον ίδιο ρόλο;
Οι ηθοποιοί είμαστε ασκημένοι στην επανάληψη. Αυτό ξεκινάει από τις πρόβες. Επαναλαμβάνουμε κάθε μέρα το ίδιο κείμενο όμως ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχουν μικρές λεπτομέρειες που το διαφοροποιούν.
Κάθε μέρα αναζητούμε κάτι διαφορετικό για να χτίσουμε τον ρόλο μας. Σιγά-σιγά Ανακαλύπτουμε τον χαρακτήρα που υποδυόμαστε, βυθιζόμαστε σε καταστάσεις και συναισθήματα, δοκιμάζουμε, απορρίπτουμε, η εργασία μας είναι μια συνεχής έρευνα.
Και για να έρθω στην ερώτησή σας, αυτή η έρευνα δεν σταματάει στις πρόβες, συνεχίζεται και στις παραστάσεις.
Γιατί αν σταματήσει θα είναι απλώς μια αναπαραγωγή του κεκτημένου ενώ το ενδιαφέρον προκύπτει όταν κάτι γεννιέται εδώ και τώρα στην σκηνή με την μαγική αλληλεπίδραση ηθοποιού και θεατή. Τίποτα δεν παραμένει ίδιο, ούτε εμείς που είμαστε στη σκηνή, ούτε οι θεατές είναι ίδιοι. Η προϋπόθεση είναι να παραμένουμε ανοιχτοί για να ανακαλύπτουμε και να μαθαίνουμε καινούργια πράγματα.
Τι πιστεύετε είναι αυτό που έχει καταστήσει την παράστασή σας μια από τις μεγάλες καλλιτεχνικές επιτυχίες των τελευταίων 2 χρόνων και οδήγησε και σε τρίτη χρονιά; Τι σας λένε οι θεατές όταν σας συναντούν στα καμαρίνια;
Είναι μια παράσταση που αγγίζει τους θεατές. Οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια, γονέων-παιδιών, συζύγων, αδερφών, είναι ένα θέμα διαχρονικό. Όμως όλα εξαρτώνται από τον τρόπο που προσεγγίζουμε ένα έργο.
Είμαστε ένας δεμένος θίασος. Δουλέψαμε ομαδικά για μεγάλο διάστημα, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Μέσω της δουλειάς μας συνδεθήκαμε με κοινά βιώματα και την αγάπη μας για το έργο.
Οι θεατές το νιώθουν αυτό και μας το ανταποδίδουν. Στα καμαρίνια πέρα από τα συγχαρητήρια, ένα σχόλιο από άνδρα θεατή γύρω στα τριάντα ήταν: ’’Να ξερες τι έπαθα με την παράσταση… Ίδια η μάνα μου είσαι. Δεν ξέρω αν θα κοιμηθώ απόψε’’
Διαβάστε επίσης:
Ακμή στην εφηβεία: Πώς να βοηθήσετε το παιδί σας να την αντιμετωπίσει – Η αισθητικός απαντά
