Κάποτε κάθισα δίπλα στο παιδί μου για να το βοηθήσω με τα μαθήματα, μ’ εκείνη την υπέροχη αισιοδοξία που έχουμε πριν συναρμολογήσουμε έπιπλο χωρίς οδηγίες. Πόσο δύσκολο μπορούσε να είναι, αφού ήξερα και την ύλη και το παιδί; Είχα φέρει νερό, φρούτο, ξυσμένο μολύβι και τον καλύτερό μου εαυτό, ο οποίος, ομολογουμένως, δεν έμεινε μέχρι το… τέλος της συνάντησης.
Στην αρχή μιλούσα γλυκά, έδειχνα υπομονετικά και έλεγα… σκέψου το λίγο, με ύφος ανθρώπου που έχει όλο τον χρόνο του κόσμου, παρόλο που το φαγητό ήταν στη φωτιά και το πλυντήριο με ειδοποιούσε κάθε 3 λεπτά ότι εκείνο, τουλάχιστον, είχε ολοκληρώσει την εργασία του. Το παιδί κοίταζε την άσκηση, εγώ κοίταζα το παιδί, η άσκηση παρέμενε άλυτη και, κάπου ανάμεσα στο τρίτο σβήσιμο και στο τέταρτο ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΟΥ, συνέβη η μεταμόρφωση. Η μαμά αποχώρησε διακριτικά από το δωμάτιο, παρόλο που το σώμα της εξακολουθούσε να κάθεται στην καρέκλα. Στη θέση της είχε εμφανιστεί μια κυρία που ζητούσε εξηγήσεις για την κατάσταση των τετραδίων.
– Στο σχολείο πώς το κάνετε; ρώτησα.
– Με τη δασκάλα, μου απάντησε.
Ήταν απολύτως σωστό, αλλά εκείνη την ώρα δεν εκτίμησα ιδιαίτερα την ακρίβεια της απάντησης.
Λίγο αργότερα είχαμε ανοίξει όλα τα βιβλία, είχαμε χάσει τη γόμα που βρισκόταν μπροστά μας κι είχα χρησιμοποιήσει τη φράση ΑΦΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ τόσες φορές, ώστε θα μπορούσε να θεωρηθεί οικογενειακό μας επίθετο. Κι όσο αργούσε να τελειώσει, τόσο βιαζόμουν εγώ, γιατί ήθελα να ξεκουραστεί, να παίξει, να προλάβουμε λίγη όμορφη ώρα μαζί και για να εξασφαλίσω αυτή την όμορφη ώρα, είχα ήδη καταφέρει να μας χαλάσω ολόκληρο το απόγευμα.
Το τραπέζι της κουζίνας είχε γίνει ένα μικρό τελωνείο, όπου κάθε απάντηση περνούσε έλεγχο κι εμείς δεν μπορούσαμε να περάσουμε απέναντι, εκεί που μας περίμενε η υπόλοιπη μέρα μας. Θυμάμαι ότι κάποια στιγμή σήκωσα τα μάτια κι είδα πόσο μικρό ήταν ακόμη το χέρι που κρατούσε το μολύβι, ενώ εγώ του μιλούσα σαν να είχε καθυστερήσει να μου παραδώσει φορολογική δήλωση.
Έκλεισα το βιβλίο κι είπα πως θα κάναμε ένα διάλειμμα, περιμένοντας σχεδόν να πανηγυρίσει, να τρέξει στα παιχνίδια του ή να ζητήσει εκείνο το μπισκότο, το οποίο διαπραγματευόταν από το μεσημέρι. Εκείνο έμεινε στην καρέκλα και με κοίταξε λίγο επιφυλακτικά.
– Τώρα μπορώ να έρθω αγκαλιά ή είσαι ακόμα η δασκάλα;
