Μια μητέρα περήφανη για την επιλογή του παιδιού της.
Είναι παιδιά που δεν θέλουν να διαβάζουν, σιχαίνονται να μένουν με τις ώρες μέσα σε σχολικές τάξεις, θέλουν να κάνουν συνεχώς διάφορα μαστορέματα ή να ασχολούνται με τεχνικές εργασίες, αλλά σίγουρα δεν θέλουν να περάσουν το δύσκολο κομμάτι των Πανελληνίων εξετάσεων ,το σκληρό διάβασμα και την αγωνία του πώς τα πήγαν. Στην ουσία, θέλουν να γίνουν επαγγελματίες σε κάποιον τομέα, όπου αφού εκπαιδευτούν σε αυτόν, αμέσως να αρχίσουν να δουλεύουν.
Αυτή είναι η αληθινή ιστορία που αφηγείται μια μητέρα για τον γιο της που ετοιμάζεται να τελειώσει το Λύκειο αλλά δεν θέλει να δώσει Πανελλήνιες. (Καταχριστικά χρησιμοποιούμε τον όρο Πανελλήνιες, αφού η μητέρα ζει στις ΗΠΑ, ωστόσο το νόημα είναι ακριβώς το ίδιο!) Αυτός ο έφηβος, επιθυμεί, αφού πάρει το απολυτήριο του σχολείου, να γίνει υδραυλικός. Η μητέρα του είναι περήφανη για την απόφασή του και διηγείται όλες τις παραμέτρους αυτής της απόφασης.
Ο γιος μου δεν ήθελε να διαβάζει.
«Ο μεγαλύτερος γιος μου μισεί το σχολείο, φοβάται να κάθεται σε μια τάξη για ώρες κάθε φορά, και αυτό φαίνεται. Του αρέσει να είναι δραστήριος, να πηγαίνει στο γυμναστήριο και να κάνει σκληρή δουλειά. Εργάζεται ως βοηθός υδραυλικού εδώ και μερικά χρόνια, και έχει διαστήματα όπου κάνει δύο δουλειές ταυτόχρονα – όλα δική του επιλογή.
Καθώς πλησιάζει στο τελευταίο έτος του λυκείου, δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για να πάει στο Πανεπιστήμιο και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ενθουσιασμένη γι’ αυτόν.
Ναι, θα συμφωνούσα με το Πανεπιστήμιο ή την τεχνική σχολή, αν αυτό ήθελε να κάνει. Ο πατέρας του πήγε στο Πανεπιστήμιο όπως κι εγώ και όταν αποκτήσαμε παιδιά αρχίσαμε να αποταμιεύουμε και να προγραμματίζουμε γιατί υποθέσαμε ότι θα ήθελαν να πάνε και αυτά .
Μαθαίνεις πολύ γρήγορα όταν έχεις παιδιά να μην υποθέτεις ότι θα φτάσουν σε ορισμένα ορόσημα ή θα κάνουν πράγματα απλά και μόνο επειδή νομίζεις ότι θα το κάνουν. Και όταν φτάσουν στην εφηβεία, πρέπει να αφήσεις τις προσδοκίες, εκτός αν θέλεις να ανεβαίνεις μια δύσκολη μάχη κάθε μέρα.
Αν και έφηβος χάραξε από νωρίς τα «θέλω του» και το δρόμο του.
Θα μπορούσα να πιέσω τον γιο μου να πάει στο Πανεπιστήμιο και να αναλάβει τον έλεγχο του μέλλοντός του, παρόλο που σύντομα θα είναι ενήλικας και έχει εκφράσει τι θέλει να κάνει στη ζωή του. Ή θα μπορούσα να κάνω το σωστό και για τους δυο μας – να στηρίξω την απόφασή του και να επικεντρωθώ στα πλεονεκτήματα του να μη στέλνεις τα παιδιά σου για σπουδές.
Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για την ατελείωτη γραφειοκρατία, την έκθεση για το πανεπιστήμιο, ή να ασχολούμαστε με την οικονομική πτυχή της φοίτησής του στο σχολείο.
Οι σπουδές σημαίνουν πολλά χρήματα ίσως και δάνεια που θα αποπληρωθούν σε βάθος χρόνου.
Δεν αναφέρομαι μόνο στο χρέος που θα συσσωρεύαμε αν πήγαινε. Το να προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω μεταξύ του ποια δάνεια είναι τα καλύτερα, πόση βοήθεια θα μπορούσαμε να λάβουμε και το να προσπαθούμε να βάλουμε χέρι σε υποτροφίες και επιδοτήσεις κάνει το κεφάλι μου να γυρίζει.
Δεν θα χρειαστεί να προσθέσει τη συμπλήρωση αιτήσεων για τα πανεπιστήμια και αν αυτά θα τον δεχθούν. Φυσικά, θα είμαι εκεί για να τον βοηθήσω, να τον στηρίξω και να του υπενθυμίσω ότι ο χρόνος περνάει, οπότε καλύτερα να το κάνει, εγκαίρως. Αλλά αφού δεν το θέλει, θα σηκώσω ευχαρίστως τα χέρια ψηλά και θα ενισχύσω τη θέλησή του. Εξάλλου, είναι λίγες και σπάνιες οι στιγμές αυτές όταν έχεις παιδιά.
Όταν τα παιδιά ξέρουν τι θέλουν από νωρίς.
Έχει κάνει την έρευνα. Θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα του υδραυλικού και ξέρει ότι μπορεί να αποφοιτήσει από το λύκειο και να ξεκινήσει την καριέρα του χωρίς χρέη. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γι’ αυτόν- έχει ένα σχέδιο – και επειδή δεν πρόκειται να πάει μακριά για σπουδές, σας διαβεβαιώνω ότι το σχέδιο αυτό δεν περιλαμβάνει να αποφοιτήσει και να ζει στο υπόγειό μου μέχρι τα 35 του χρόνια ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα του πάνε καλά. Είναι αποφασισμένος και ξέρει τι θέλει. Δεν μπορώ να πω ότι ένιωθα το ίδιο για τη ζωή μου όταν ήμουν στην ηλικία του. Πήγαινα μαζί με ό,τι έκαναν όλοι οι άλλοι και ήλπιζα ότι τα πράγματα θα έμπαιναν στη θέση τους.
Κι αν αλλάξει γνώμη;
Γνωρίζουμε επίσης ότι μπορεί να πάει στο Πανεπιστήμιο ανά πάσα στιγμή, αν αλλάξει γνώμη. Το γεγονός ότι δεν πηγαίνει κατευθείαν από το λύκειο δεν σημαίνει ότι έχει πετάξει στα σκουπίδια την ευκαιρία του.
Αυτό είναι το ωραίο που του δίνουμε το περιθώριο να το καταλάβει μόνος του. Είναι 100% δική του απόφαση και ποτέ δεν θα κοιτάξει πίσω και δεν θα πει ότι οι γονείς του τον πίεσαν να κάνει κάτι που δεν ήθελε ή ότι ένιωσε ότι έπρεπε να πάει για σπουδές για να μας ευχαριστήσει. Δεν θα μπορούσα να ζήσω με αυτό.
Μπορώ, ωστόσο, να ζήσω με τον ίδιο να κάνει τα δικά του πράγματα και να έχει τις δικές του σκέψεις και απόψεις σχετικά με αυτά, γνωρίζοντας ότι έχει την ελευθερία να αλλάξει πορεία αν το θελήσει.
Όταν τα όνειρα των παιδιών γίνονται πράξη.
Όλοι έχουμε ελπίδες και όνειρα για τα παιδιά μας. Αποφάσισα πριν από μερικά χρόνια, όταν ήταν ξεκάθαρο ότι το σχολείο δεν ήταν για τον γιο μου και είχε ξεκαθαρίσει ότι το Πανεπιστήμιο δεν ήταν κάτι που θα τον έκανε ευτυχισμένο, να αφήσω αυτή την προσδοκία.
Οι προσδοκίες είναι αυτές που μας βάζουν σε βαθιά απελπισία. Το μόνο που με νοιάζει είναι η ευτυχία του γιου μου και ενώ οι άλλοι μπορεί να νομίζουν ότι είναι τεμπέλης ή ότι δεν πιστεύω σε αυτόν, είναι ακριβώς το αντίθετο.
Πιστεύω τον γιο μου όταν μου λέει ότι δεν θέλει να πάει για σπουδές Τον πιστεύω όταν λέει ότι ανυπομονεί να αποφοιτήσει από το λύκειο για να τελειώσει με μια ζωή που δεν την αισθάνεται σαν δική του. Τον πιστεύω όταν λέει ότι ανυπομονεί να δουλέψει γιατί δεν έχω δει ποτέ κανέναν να δουλεύει πιο σκληρά από αυτόν τα τελευταία χρόνια.
Το μεγάλο ζητούμενο η ευτυχία του κάθε παιδιού. Σημαίνει και ευτυχισμένο μέλλον.
Βλέπω πόσο ευτυχισμένο τον έχει κάνει η δουλειά του στο εμπόριο, και μπορεί να ζήσει μια καλύτερη ζωή .
Έτσι, του χρόνου, ενώ πολλοί γονείς και μαθητές, θα προετοιμάζονται για να δώσουν πανελλήνιες και να δουν σε ποιο πανεπιστήμιο θα περάσουν, ο γιος μου και εγώ θα ελέγχουμε τις προυποθέσεις για μια νέα ζωή. Θα είναι πανευτυχής που θα ξυπνάει κάθε μέρα και θα πηγαίνει σε μια δουλειά που αγαπάει, όπου νιώθει αυτοπεποίθηση, εξειδίκευση και θα δουλεύει με τα χέρια του.
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του να αφήνω τον γιο μου να επιλέξει τον δικό του δρόμο είναι ότι ξέρω ότι είναι ευτυχισμένος. Καμία προσδοκία, υποτροφία, σχολείο ή πτυχίο, δεν μπορεί να φτάσει ούτε κατά διάνοια σε αυτό το επίπεδο.
Εξάλλου, το να είμαστε ευτυχισμένοι δεν είναι αυτό που όλοι θέλουμε για τα παιδιά μας; Πόσο τυχερός είναι αν το βρίσκει τόσο νωρίς το θέλω του χωρίς να φύγει από το δρόμο που έχει χαράξει;
Πηγή: scarymommy.com
