Σοκαριστικά βίντεο που έφερε στο φως η Daily Mirror δείχνουν μια ομάδα νεαρών να επιτίθεται και να φτύνει ένα ζευγάρι Κινέζων σε παιδική χαρά στο Σίδνεϊ. Μήπως κάτι δεν πάει καλά;
Σε ένα βίντεο που έγινε viral μέσα σε λίγες ώρες στην Κίνα, απαθανατίζονται τουλάχιστον δώδεκα έφηβοι να πετούν μια γυναίκα κινεζικής καταγωγής στο έδαφος και να τη χτυπούν και να την κλωτσούν επανειλημμένα. Ο σύντροφός της φαίνεται να μιλάει στο τηλέφωνο – πιθανώς καλώντας για βοήθεια – ενώ προσπαθεί απεγνωσμένα να αποκρούσει μερικά από τα χτυπήματα. Η γυναίκα υπέστη γροθιές και κλωτσιές για σχεδόν ένα λεπτό, μέχρι που οι νεαροί απομακρύνθηκαν από την παιδική χαρά, έπειτα από την παρέμβαση περαστικού με σκύλο. «Μπορείτε να το πιστέψετε;» έγραφε η λεζάντα του βίντεο (μπορείτε να το δείτε εδώ).
Μεμονωμένο περιστατικό ή τάση που πρέπει να αναλογιστούμε σοβαρά;
Το περιστατικο αυτό δεν είναι μεμονωμένο. Και ο τόπος όπου συνέβη μπορεί να είναι μακρινός σε χιλιόμετρα, αυτό όμως δεν έχει μεγάλη σημασία εάν εξετάσουμε το περιστατικό ως μία κοινωνική τάση που μοιάζει να μεγαλώνει. Σε αναδημοσίευση του βίντεο αυτού στο Reddit, τα σχόλια ήταν χαρακτηριστικά. «Στην Αυστραλία, ένα ζευγάρι περικυκλώθηκε και δέχθηκε βίαιη επίθεση από πάνω από 20 εφήβους στον δρόμο – απλώς επειδή μιλούσαν κινεζικά. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό – έχουν σημειωθεί παρόμοιες επιθέσεις στο Redfern και στο Waterloo. Η αστυνομία αδιαφορεί. Τα μέσα ενημέρωσης το αποσιωπούν. Αν δεν μιλήσουμε εμείς, ποιος θα το κάνει;»
Πόσο μακριά από εμάς είναι η Αυστραλία;
Η βία αυτή δεν είναι απλώς μεμονωμένο ξέσπασμα και δυστυχώς (;) δεν αφορά μόνο στην Κίνα ή την Αυστραλία ή τις ΗΠΑ. Περιστατικά σαν αυτό συμβαίνουν στη «γειτονιά» μας, στην Ελλάδα και την Ευρώπη και δεν αφορούν μόνο σε μετανάστες αλλά πλήττουν τον αδύναμο, όπως αυτός νοείται σε κάθε περίσταση, από την έμφυλη βία μέχρι το bullying στα σχολεία. Τι είναι όμως αυτό που τα θρέφει, αυτό που δεν βάζει κατευθείαν και χωρίς δισταγμό το φρένο; Ίσως αυτές οι εκρήξεις βίας να είναι το αποτέλεσμα μιας κουλτούρας που θρέφεται από ατιμωρησία και κοινωνική αδιαφορία. Μιας κουλτούρας όπου τα παιδιά μας μαθαίνουν ότι μπορούν να επιτεθούν σε άλλους χωρίς συνέπειες, εφόσον αυτοί οι «άλλοι» μοιάζουν ξένοι ή αδύναμοι – κι εδώ να αφήσουμε προς συζήτηση τις επιθέσεις προς τις «αδύναμες» γυναίκες και κορίτσια και το bullying.
Αν λοιπόν θέλουμε να μιλάμε για πραγματική πρόοδο, τότε αυτή ξεκινά από το σπίτι. Ως γονείς, έχουμε την ευθύνη και την υποχρέωση να διαμορφώσουμε ανθρώπους που σέβονται τη διαφορετικότητα, που νοιάζονται για τον διπλανό τους και τον σέβονται.
Τι πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας;
- Το παιδί μαθαίνει πρώτα από εμάς
Οι απόψεις μας, οι συζητήσεις στο τραπέζι, ο τρόπος που μιλάμε για «τους ξένους», «τους μετανάστες», «τους διαφορετικούς» διαμορφώνουν τα πρώτα φίλτρα αντίληψης του κόσμου.- Η αδιαφορία είναι συνενοχή
Όταν προσπερνάμε ή δικαιολογούμε την κακοποίηση, τα παιδιά μαθαίνουν ότι «έτσι λειτουργεί ο κόσμος». Κι αν δεν τους δείξουμε εμείς αλλιώς, δεν θα το μάθουν ποτέ.- Η ενσυναίσθηση είναι δεξιότητα – και καλλιεργείται
Τα παιδιά δεν γεννιούνται με ρατσισμό, αλλά ούτε και με ενσυναίσθηση. Χρειάζεται να τους διδάξουμε να μπαίνουν στη θέση του άλλου, να ακούν πριν κρίνουν, να αναγνωρίζουν την αξία κάθε ανθρώπου.- Να μιλάμε – ακόμα και όταν είναι άβολο
Οι δύσκολες συζητήσεις είναι αυτές που έχουν την πιο βαθιά επίδραση. Ο ρατσισμός δεν είναι «θέμα ενηλίκων» – είναι ζήτημα που πρέπει να μπει στη γλώσσα και στον τρόπο σκέψης των παιδιών από νωρίς.Η κοινωνία που ονειρευόμαστε δεν θα έρθει από μόνη της. Θα χτιστεί μέσα από τις μικρές καθημερινές πράξεις μας. Και ξεκινά από την πιο ριζική αλλαγή: την εκπαίδευση της επόμενης γενιάς όχι μόνο στο να αποφεύγει το κακό, αλλά να επιλέγει το καλό.
