Αν δεν λες κάθε μέρα στο παιδί σου αυτά τα λόγια… κάτι κάνεις λάθος

Γράφει ο μπαμπάς-συγγραφέας-blogger Clint Edwards

Έκανα πριν από μερικές ημέρες κήρυγμα στον 12χρονο γιο μου, για τη συμπεριφορά του στο μάθημα κηπουρικής. Προφανώς εκείνος και ένα άλλο αγόρι ξέφυγαν από τον χώρο του κήπου και με μια τσουγκράνα άρχισαν να χτυπάνε δέντρα, προσπαθώντας να τα κόψουν. Τους έπιασε ο διευθυντής. Το χειρότερο, όμως, δεν είναι αυτό: Η γυναίκα μου -και μητέρα του- ήταν αυτή που δίδασκε το μάθημα.

Υποθέτω πως στην κλίμακα ανοησιών που κάνουν τα παιδιά στο Γυμνάσιο, η παραπάνω τοποθετείται κάπου κοντά στη βάση από άποψη σοβαρότητας. Ωστόσο, για την γυναίκα μου ήταν αρκετά ντροπιαστικό να της πηγαίνει τον ίδιο της τον γιο ο διευθυντής του σχολείου. Και αυτό ακριβώς του είπα όταν του έκανα κήρυγμα. Του είπα, επίσης, ότι με εκπλήσσει το γεγονός ότι η μητέρα του δεν τον πλάκωσε στα χαστούκια, εκεί μπροστά σε όλους τους συμμαθητές του. Κοίταζε στο πάτωμα, σαν πρόβατο, μέχρι που σταμάτησα να τον κατσαδιάζω και του είπα: «Ξέρεις ότι αυτό που έκανες ήταν απαράδεκτο, αλλά θέλω να θυμάσαι ότι εγώ συνεχίζω να σε αγαπώ.»

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιο από τα παιδιά μου έχει προβλήματα και η κουβέντα μας τελειώνει με ένα «σ’αγαπώ». Η φράση αυτή είναι κάτι σαν «ρεφρέν» στο σπίτι μας. Όταν φεύγω για τη δουλειά μου το πρωί, αγκαλιάζω τα παιδιά μου και τους λέω «σ’αγαπώ». Όταν επιστρέφω στο σπίτι, κάνω το ίδιο. Όταν τα βάζω για ύπνο το βράδυ, το λέω ξανά. Είμαι πατέρας εδώ και 12 χρόνια και δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε μέρα που δεν έχω πει στα παιδιά μου ότι τα αγαπώ. Δεν ξέρω αν το λέω υπερβολικά συχνά. Δεν ξέρω αν υπάρχει υπερβολή στο να λες στα παιδιά σου πόσο τα αγαπάς. Αλλά αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι, ότι πρόκειται για μια φράση που εγώ δεν άκουγα συχνά από τους γονείς μου.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά νομίζω ότι έχει να κάνει με το γεγονός ότι η οικογένειά μου ήταν αρκετά ασταθής. Ο πατέρας μου μπαινόβγαινε στη φυλακή λόγω εθισμού στα ναρκωτικά. Η μάνα πάλευε να τα βγάλει πέρα μόνη της. Αλλά όταν έγινα 14 μετακόμισα με τη γιαγιά μου και εκείνη μου έλεγε «σ’αγαπώ» έπειτα από κάθε φράση. Όταν εγώ έμπλεκα κάπου, το κήρυγμά της πάντα τελείωνε με ένα «σ’αγαπώ». Έτσι ένιωθα πως ό,τι κι αν είχα κάνει, είτε καλό είτε κακό, η γιαγιά μου πάντα με αγαπούσε.

Στο Γυμνάσιο δεν το σκεφτόμουν πολύ αυτό. Έτσι, όταν κάποια στιγμή το είπε μπροστά στους φίλους μου, το παραδέχομαι, ντράπηκα. Αλλά κοιτάζοντας πλέον πίσω, ξέρω χωρίς καμία αμφιβολία, ότι η γιαγιά μου πραγματικά με αγαπούσε. Και πρέπει να πω, ότι συγκριτικά με την αβεβαιότητα που νιώθω για την αγάπη των γονιών μου προς εμένα, η σιγουριά για την αγάπη της γιαγιάς μου με κάνει να νιώθω μια αναζωογονητική ασφάλεια που δεν μπορώ παρά να θέλω να μεταφέρω και εγώ στα παιδιά μου.

Γι’αυτό το λέω συχνά. Το λέω όταν είμαι θυμωμένος μαζί τους. Το λέω όταν είμαι χαρούμενος μαζί τους. Το λέω πριν κλείσω το τηλέφωνο και όταν τα αφήνω στο σχολείο το πρωί, και πριν μπουν στον αγώνα ή πέσουν για ύπνο.

Έχω αυτή τη βαθιά επιθυμία να ξέρουν τα παιδιά μου, ανεξάρτητα από το ποιοι θα γίνουν, τι θα κάνουν, πώς θα εξελιχθούν, τι θα πετύχουν στη ζωή και πώς θα νιώθουν εκείνα για εμένα, πως εγώ τα αγαπώ.

Η αγάπη μου για εκείνα δεν μπορεί να ξεθωριάσει, ούτε χρειάζεται να κοπιάσουν γι’αυτήν. Είναι το θεμέλιο της σχέσης μας. Η αγάπη μου για εκείνα είναι το δίχτυ ασφαλείας τους. Είναι το αλεξίσφαιρο και το αλεξίπτωτό τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκφράζω και την δυσαρέσκειά μου όταν τα κάνουν μαντάρα στο σχολείο. Δεν σημαίνει, ότι δεν τους μιλώ αυστηρά όταν κάνουν κάτι ανεγκέφαλο, όπως αυτό που έκανε ο γιος μου στο μάθημα κηπουρικής. Δεν σημαίνει ότι δεν έχω υψηλές προσδοκίες από εκείνα ως ανθρώπους. Και δεν σημαίνει ότι κάνω τα στραβά μάτια επειδή είμαι τυφλωμένος από την αγάπη μου για εκείνα.

Σημαίνει απλά ότι τα παιδιά μου παίρνουν αγάπη. Έχουν έναν πατέρα που είναι εκεί γι’αυτά στα άσχημα και στα ωραία. Σημαίνει, ότι συχνά ότι είμαι αυστηρός μαζί τους γιατί θέλω να γίνουν καλύτερα, αλλά σημαίνει και ότι μερικές φορές είμαι εντελώς αλοιφή. Τελικά, όμως, θέλω τα παιδιά μου να ξέρουν, ανεξάρτητα από το τι άνθρωποι θα γίνουν, ότι ο πατέρας τους τα αγαπάει.

Επιστρέφοντας, λοιπόν, στην ιστορία με τον γιο μου, όταν του είπα ότι τον αγαπώ, αφού τον μάλωσα για την συμπεριφορά του, δεν αντέδρασε περίεργα. Δεν μου αντιμίλησε ούτε σηκώθηκε να φύγει από το δωμάτιο. Απλά με κοίταξε και μου είπε «κι εγώ σ’αγαπώ μπαμπά». Στην πραγματικότητα ήταν σα να μου έλεγε: «Το ξέρω ότι το κάνεις αυτό επειδή με αγαπάς».

Μας πήρε καιρό να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, αλλά τώρα ξέρω με βεβαιότητα, ότι δεν θα τα καταφέρναμε αν δεν είχα εξασφαλίσει ότι ξέρει πόσο τον αγαπώ.

Πηγή: scarymommy.com