Πάνω από 4000 παιδιά κάθε χρόνο μαρτυρούν και υποφέρουν
Πόσα παιδιά κακοποιούνται πίσω από κλειστές πόρτες σε σπίτια όπου κανένας δεν μιλάει ίσως γιατί φοβάται ίσως γιατί δεν το θεωρεί σημαντικό ίσως γιατί δεν θέλει να έχει αυτή την ευθύνη. Τα παιδιά που μαρτυρούν στην κυριολεξία στα χέρια των ενηλίκων σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, ξεπερνούν τις 4000 το χρόνο. Θλιβερό σαν ποσοστό αν σκεφτεί κανένας ότι δεν περισσεύει σ αυτόν τον τόπο κανένα παιδί και κάθε ζωή είναι πολύτιμη και μονάκριβη.
Δεν είναι μόνο το μικρό παιδάκι ο Άγγελος που μαρτύρησε στα χέρια της φυσικής του μαμάς αλλά και του συντρόφου της, υπάρχουν χιλιάδες άλλα παιδιά που κακοποιούνται από γονείς, συγγενείς και φίλους της οικογένειας.
Η παιδική κακοποίηση τείνει να γίνει εθνική μάστιγα.Όλο όμως το μέγεθος του προβλήματος παραμένει άγνωστο τόσο στις αρχές όσο και στην κοινωνία μας.
Όπως έχει καταγράψει κατ επανάληψη το Χαμόγελο του Παιδιού αλλά και άλλοι εθνικοί φορείς, τα παιδιά φοβούνται να μιλήσουν δεν έχουν τη δύναμη να εμπιστευτούν κανέναν και δεν μπορούν με θάρρος να ζητήσουν από κάποιον άλλον μεγαλύτερο εκτός οικογένειας κάποια βοήθεια. Έτσι ζουν ένα σιωπηλό μαρτύριο.
Οι καταγγελίες με δυσκολία φτάνουν μέχρι την αστυνομία, συχνά μπορεί να είναι πραγματικές άλλες παραπλανητικές άλλες ψευδείς αλλά στο σύνολό τους τραγικά δύσκολες για διερεύνηση. Ίσως η ίδια η αστυνομία δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου να τις διερευνήσει.
Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού 3 στα 4 παιδιά λένε ότι έχουν πέσει θύματα κακοποίησης τουλάχιστον μία φορά, ενώ από αυτά 1 στα 19 αποκαλύπτουν ότι είχαν πάνω από επτά διαφορετικές εμπειρίες κακοποίησης. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι μόλις 1 στα 40 από τα περιστατικά κακοποίησης μαθαίνονται από τις αρμόδιες υπηρεσίες.
«Πάνω από εκατό παιδιά πεθαίνουν πάρα πολλά μένουν σοβαρά ανάπηρα και αν βάλουμε μαζί όλες τις μορφές (κακοποίησης) ανέρχονται στον αριθμό των 20.000», είπε ο Σοφία Καραγιαννοπούλου.
Οι ειδικοί επισημαίνουν πως όσοι έρχονται σε επαφή με παιδιά θα πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν τα σημάδια κακοποίησης.
Ακόμα και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι υποψιασμένοι και έτοιμοι να βρουν την αλήθεια.
«Όλοι θα πρέπει να υποπτεύονται όταν έχουν ένα παιδί που φαίνεται ότι υποφέρει με αλλαγμένη συμπεριφορά χωρίς να έχουν ξεκάθαρες εξηγήσεις από τους γονείς, τότε θα πρέπει να υποπτευθούν ότι κάτι άλλο συμβαίνει», είπε η παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου.
«Να εκπαιδευτούν υπηρεσίες όπως το σχολείο ή και η προσχολική αγωγή να αναγνωρίζουν έγκαιρα σημάδια ότι ένα παιδί κακοποιείται ή παραμελείται», είπε ο διευθυντής του Ινστιτούτου Υγείας Παιδιού Γιώργος Νικολαΐδης.
Και το ερώτημα παραμένει. Θα αλλάξει άραγε αυτή η θλιβερή πραγματικότητα;
