“Αποκτήσαμε νέο μωρό και οι κόρες μας το έμαθαν την ημέρα που το φέραμε στο σπίτι”

"Αποκτήσαμε νέο μωρό και οι κόρες μας το έμαθαν την ημέρα που το φέραμε στο σπίτι"

Η Courtney Solstad δηλώνει CEO της θεότρελης οικογένειάς της. Είναι πολύτεκνη μαμά και συγγραφέας, ενώ έχει αναλάβει και ρόλο σοφέρ των παιδιών της. Στο mom.com έγραψε πρόσφατα για το πιο όμορφο χριστουγεννιάτικο δώρο που εκείνη και ο άνδρας της χάρισαν ποτέ στις βιολογικές κόρες τους: Την υιοθεσία, ενός υπέροχου αγοριού!

“Από τότε που ήμουν μικρό κοριτσάκι, ήθελα να γίνω μαμά. Σκεφτόμουν πως όσο πιο σύντομα μπορούσα θα τελείωνα το σχολείο και τις σπουδές μου, θα έβρισκα τον σωστό σύντροφο και θα αποκτούσα μια μεγάλη οικογένεια. Πράγματι. Γνώρισα τον άνδρα μου στο Κολλέγιο. Έπειτα από μερικά χρόνια αρραβωνιαστήκαμε και σύντομα παντρευτήκαμε.

Αυτός συνέχιζε τις σπουδές του και εγώ ήμουν έτοιμη να γίνω μαμά. Όμως μας πήρε 5 χρόνια για να φέρουμε στον κόσμο το πρώτο μας μωρό. Υπομείναμε μια ανεξήγητη υπογονιμότητα. Το ταξίδι μας περιέλαβε αποβολές, υποβοηθούμενη αναπαραγωγή και… πολλά δάκρυα.

Κάποια στιγμή σκεφτήκαμε την υιοθεσία. Όμως ο τελευταίος κύκλος της εξωσωματικής λειτούργησε και λίγο καιρό μετά φέραμε την πρώτη κόρη μας στον κόσμο. Χωρίς καμία βοήθεια, αποκτήσαμε μερικά χρόνια μετά δύο ακόμα κορίτσια. Το να έχεις τρία παιδιά σε διάστημα τεσσάρων ετών είναι ΠΟΛΥ. Οπότε σταματήσαμε να σκεφτόμαστε για επιπλέον μέλη…

Όταν τα κορίτσια ξεκίνησαν όλα τους το σχολείο και είχαμε πλέον περισσότερο χρόνο για εμάς, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ξανά το ενδεχόμενο της υιοθεσίας.

Το συζητήσαμε με τα κορίτσια το καλοκαίρι του 2015. Συμφωνήσαμε όλοι, ότι ήμασταν έτοιμοι και με ενθουσιασμό ξεκινήσαμε τις διαδικασίες. Κάναμε εκτενή έρευνα και βρήκαμε τελικά ένα ορφανοτροφείο, το οποίο πρόσφερε εκτενή εκπαίδευση στους ενδιαφερόμενους γονείς, αλλά και στα άτομα που έδιναν τα παιδιά τους για υιοθεσία.

Τον Σεπτέμβριο ξεκινήσαμε τα εκπαιδευτικά σεμινάρια, τα οποία μας έπεισαν για το πόσο σωστή απόφαση είχαμε πάρει. Επιθυμούσαμε ένα μωράκι και μας είχαν προετοιμάσει, ότι αυτό ίσως να έπαιρνε αρκετό καιρό. Στα τέλη Νοεμβρίου το ορφανοτροφείο μας ενέκρινε ως ικανούς θετούς γονείς.

Στο πρώτο τηλεφώνημα μας μίλησαν για ένα κοριτσάκι που θα μπορούσε να έρθει στην οικογένειά μας.

Μια εβδομάδα μετά, όμως, μας είπαν πως η βιολογική μαμά είχε επιλέξει μια άλλη οικογένεια. Πληγωθήκαμε, όμως η ελπίδα δεν έσβησε.

Στις 4 Δεκεμβρίου λάβαμε το τηλεφώνημα που ονειρευόμασταν: “Έχουμε ένα αγοράκι για εσάς!”

Συγκλονίστηκα!

Τηλεφώνησα στον άνδρα μου που εκείνη την ώρα δούλευε και… δεν απάντησε. Του έστειλα μήνυμα “SOS” και πάλι δεν απάντησε! Πού να ήξερα ότι ήταν βρισκόταν σε σημαντικό meeting και είχε το κινητό στο αθόρυβο και μέσα στην τσάντα του. Οπότε το πήρα πάνω μου και είπα το μεγάλο “ΝΑΙ”. Θα μπορούσαμε να πάρουμε το μωρό μας το επόμενο πρωί!

Είχαμε αποφασίσει από νωρίς, ότι δεν θα λέγαμε τίποτα στις κόρες μας μέχρι να πάρουμε το παιδί στα χέρια μας. Θέλαμε να τις προστατεύσουμε σε περίπτωση που κάτι άλλαζε μέχρι την τελευταία στιγμή. Ήξεραν, ότι επρόκειτο να υιοθετήσουμε, όμως όχι πώς θα εξελισσόταν όλο αυτό.

Έτσι, αποφασίσαμε να το κρατήσουμε μυστικό για μία ακόμα ημέρα.

Εκείνο το βράδυ τις βάλαμε για ύπνο και εγώ έτρεξα σε ένα κοντινό πολυκατάστημα για να αγοράσω κάποια βασικά είδη. Είχαμε ήδη κάποια από τα κορίτσια. Τα κρύψαμε καλά, για να μην τα δουν το επόμενο πρωί. Και αφού τις στείλαμε στο σχολείο, ετοιμάσαμε εντελώς το σπίτι για το μωρό. Έπειτα, σπεύσαμε στο μαιευτήριο!

Φτάνοντας εκεί, μας είπαν ότι το μωρό έπρεπε να περάσει από “έλεγχο καθίσματος αυτοκινήτου” λόγω του μεγέθους του. Το αγκαλιάσαμε, λοιπόν, για λίγο και έπειτα τον αφήσαμε για 45 λεπτά, για να δοκιμάσουν αν ήταν ασφαλές να καθίσει μόνο του στο κάθισμα αυτοκινήτου. Βλέπετε, ήταν αρκετά μικρούλης και θα μπορούσε να γλιστρήσει μέσα από τη ζώνη! Αυτά τα 45 λεπτά έμοιαζαν με αιωνιότητα. Τα περάσαμε προσπαθώντας να σκεφτούμε πώς θα το πούμε στα κορίτσια!

Όταν φτάσαμε στο σπίτι είχαμε μόνο λίγα λεπτά πριν επιστρέψουν οι μικρές από το σχολείο.

Καθόμουν μαζί του στον καναπέ όταν το κουδούνι χτύπησε. Τότε ο άνδρας μου σκέφτηκε να τον ακουμπήσω προσεκτικά κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το έκανα και κάθισα και εγώ στο πάτωμα δίπλα του!

Το κορίτσια μπήκαν και μία προς μία άρχισαν να ζητοκραυγάζουν για το πολύτιμο δώρο που η οικογένειά μας είχε λάβει, από μία πολύ γενναία βιολογική μαμά. Η μια κόρη μου χοροπηδούσε σαν τρελή, η άλλη έκλαιγε… Δεν περιγράφεται η στιγμή εκείνη!

Τα τελευταία 6 χρόνια είναι για όλους μας ένα δώρο!

Ο γιος μας έχει φέρει τόση ευτυχία στην οικογένειά μας. Είναι τόσο χαρούμενο, δραστήριος, έξυπνος, αγαπησιάρης… και είμαστε τόσο ευλογημένοι για το δώρο της υιοθεσίας. Ξέρουμε, ότι έχουμε το προνόμιο να τον μεγαλώνουμε και παρόλο που η οικογένειά του δεν μας έχει δώσει ακόμα όλα τα δικαιώματα, ξέρει ότι εμείς είμαστε οι γονείς του. Ευχόμαστε, μάλιστα, μια ημέρα να έχουμε την ευκαιρία να συναντηθούμε όλοι μαζί και να τους γνωρίσει.

Διαβάστε ακόμα:

Ραντεβού στα Μουσεία! Την Κυριακή 21 Νοεμβρίου επισκεφθείτε τα οικογενειακώς με ελεύθερη είσοδο

5 λόγοι που τα παιδιά λατρεύουν τους μονόκερους

“Τα παιδιά των πίσω θρανίων “- Ένα άρθρο αφιερωμένο στους αθέατους μαθητές της τάξης