Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι σε όλο τον κόσμο!

της Βάσιας Μανίκα, διαιτολόγου-διατροφολόγου

Σε κάθε γωνιά της γης τα Χριστούγεννα γιορτάζονται με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με τα ήθη και τα έθιμα που επικρατούν. Πάμε να δούμε πώς στολίζουν το εορταστικό τους τραπέζι σε διάφορες χώρες.

Γερμανία

Το βασικό συστατικό των χριστουγεννιάτικων γλυκισμάτων είναι το Μαρζιπάν ή Μαρτσιπάν (στα Γερμανικά). Από τα πιο διαδεδομένα γλυκίσματα ειναι το Στόλλεν, κέικ με Μαρζιπάν και κομμάτια από αποξηραμένα φρούτα, επικαλυμμένο με ζάχαρη άχνη, τα σμαλτζγκεπέκ που μοιάζουν με τους δικούς μας λουκουμάδες τηγανισμένα σε χοιρινό λαρδί και πασπαλισμένα με άχνη ζάχαρης και τα Λεμπκουχέν με κύρια συστατικά μέλι, κανέλα, γλυκάνισο, γαρύφαλλο, σταφίδες, μοσχοκάρυδο και πιπερόριζα ζυμωμένα σε πολλά σχήματα και με επικάλυψη σοκολάτας.
Για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι οι Γερμανοί προτιμούν παραδοσιακά σαν κύριο πιάτο τη γεμιστή χήνα με δαμάσκηνα συνοδευόμενη από λαχανικά, βραστές πατάτες και γλυκό κόκκινο λάχανο με γαρύφαλλα. Πιο σπάνια προτιμούν το ψάρι του γλυκού νερού Κυπρίνο (Κάρπφεν) μαγειρεμένο με μανιτάρια και μπέικον. Το πιο αγαπημένο ποτό των Χριστουγέννων είναι το ζεστό κόκκινο κρασί βρασμένο με ζάχαρη, κανέλα, γαρύφαλλα και άλλα μυρωδικά.

Αγγλία

Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι στην Αγγλία αποτελείται, όπως και σε μας, από τη γεμιστή γαλοπούλα με τρεις διαφορετικές γεμίσεις: κάστανα, εντόσθια και κρέας λουκάνικου. Συνοδεύεται από ψητές πατάτες και λαχανικά, κάστανα, βραστό καλαμπόκι και σάλτσα από βατόμουρα. Τα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα γλυκά είναι ταρτάκια με γέμιση από φρούτα, σταφίδες και ζάχαρη και πουτίγκα με δαμάσκηνο.

Ιταλία

Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι στην Ιταλία διαφοροποιείται ανάλογα με την περιοχή. Αυτό που επικρατεί πάντως στις περισσότερες περιοχές για την Παραμονή των Χριστουγέννων δεν είναι η γαλοπούλα, αλλά το χέλι. Το σερβίρουν ψητό, μαγειρευτό ή τηγανητό. Το χριστουγεννιάτικο δείπνο περιλαμβάνει σπιτικά τορτελίνια, κόκκορα μαγειρευτό ή ψητό και πολλά γλυκά. Στη Νότια Ιταλία τον πρώτο λόγο στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι έχουν τα θαλασσινά (που αφθονούν στην περιοχή). Στη Νάπολη, για παράδειγμα, την Παραμονή των Χριστουγέννων το κυρίως πιάτο είναι ψάρι ψητό. Αρκετές οικογένειες συνηθίζουν το ψητό χέλι με φύλλα δάφνης. Το γιορτινό τραπέζι περιλαμβάνει ακόμη τηγανητό μπακαλιάρο, σαλάτες φρέσκες (ή βραστό κουνουπίδι και μπρόκολο), παστά θαλασσινά και χορτόπιτα. Την επόμενη ημέρα σερβίρουν κρέας σε μορφή σούπας. Χαρακτηριστικό σε όλη την Ιταλία είναι και το γλυκό Panettone.

Τσεχία

Την Παραμονή των Χριστουγέννων το πρώτο πιάτο που σερβίρεται είναι ψαρόσουπα ή πατατόσουπα και το κυρίως πιάτο είναι ψητός κυπρίνος, που συνοδεύεται από πατατοσαλάτα.

Σουηδία

Στη Σουηδία πριν από το γεύμα της Παραμονής των Χριστουγέννων, υπάρχει ένα έθιμο που ονομάζεται «βούτηγμα στην κατσαρόλα». Σύμφωνα με αυτό, όλα τα μέλη της οικογένειας βουτάνε μαύρο ψωμί σε μια κατσαρόλα με ζουμί από χοιρινό, λουκάνικο και μοσχάρι. Το παραδοσιακό δείπνο της Παραμονής των Χριστουγέννων ξεκινά με μπουφέ και ηδύποτο (akvavit). Στο γιορτινό τραπέζι την τιμητική τους έχουν τα θαλασσινά, ο λιαστός μπακαλιάρος με κρεμώδη σάλτσα, οι ρέγγες, το χοιρομέρι και το χαβιάρι. Υπάρχει, βέβαια, και καλομαγειρεμένο χοιρινό κρέας.

Νορβηγία

Στις περιοχές κοντά στη θάλασσα, το κυρίως πιάτο στο εορταστικό δείπνο είναι ο μπακαλιάρος ψητός ή τηγανητός, ενώ στις περιοχές της ενδοχώρας την τιμητική τους έχουν τα παϊδάκια από χοιρινό κρέας και τα λουκάνικα. Σερβίρεται, επίσης, η πουτίγκα ρυζιού, μέσα στην οποία ρίχνουν ένα ολόκληρο αμύγδαλο. Όποιος από την οικογένεια ή τους καλεσμένους το βρει, κερδίζει κάποιο δωράκι και θεωρείται ο τυχερός της χρονιάς.

Αυστρία

Η Αυστρία συνδέεται περισσότερο με… τη μουσική παρά με τη μαγειρική τη χριστουγεννιάτικη περίοδο. Όσο για το εορταστικό τραπέζι των Χριστουγέννων, σ’ αυτό θα κυριαρχεί ψητή χήνα με διάφορες γαρνιτούρες, ενώ ένα μεγάλο ψάρι ψητό φτάνει συνήθως στο τραπέζι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Ισπανία – Πορτογαλία

Τα Χριστούγεννα οι Ισπανοί τρώνε οστρακοειδή, ψάρια και κάποιοι κυνήγι. Οι Πορτογάλοι, πάλι, το χριστουγεννιάτικο δείπνο το σερβίρουν τα μεσάνυχτα της 24ης Δεκεμβρίου και περιλαμβάνει παστό μπακαλιάρο με βραστές πατάτες.

Γαλλία

Οι Γάλλοι φτιάχνουν ένα παραδοσιακό κέικ στο σχήμα κούτσουρου, το οποίο ονομάζεται «χριστουγεννιάτικος κορμός». Το μενού των γαλλικών ρεβεγιόν Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς ποικίλλει από περιοχή σε περιοχή και εξαρτάται από την τοπική μαγειρική παράδοση. Στην Αλσατία το κυρίως πιάτο είναι η ψητή χήνα, στη Βρετάνη τα γλυκίσματα με ξινή κρέμα γάλακτος, στη Βουργουνδία η γαλοπούλα με κάστανα και στο Παρίσι τα στρείδια και το πατέ χήνας.

Αίγυπτος

Στην Αίγυπτο η ημέρα των Χριστουγέννων γιορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου, ημερομηνία που συμπίπτει με τις 29 του μηνός Κιαχκ του κοπτικού ημερολογίου. Την ημέρα αυτή παραδοσιακά οι πιο πλούσιοι μοιράζουν λουκουμάδες. Οι κόπτες φτιάχνουν γλυκά μπισκότα, τα «καχκ», πάνω στα οποία κάνουν το σχήμα του σταυρού.

Ιαπωνία

Στην Ιαπωνία τα Χριστούγεννα γιορτάζονται με μεγαλοπρέπεια. Από το Δυτικό κόσμο οι Γιαπωνέζοι έχουν υιοθετήσει πολλά χριστουγεννιάτικα έθιμα, όπως η ανταλλαγή των δώρων, στολισμός χριστουγεννιάτικων δέντρων από αρκετούς, στολισμός των σπιτιών με γκι και αειθαλή δέντρα κ.ά. Στο τραπέζι της γιορτής την Ημέρα των Χριστουγέννων επικρατεί η γαλοπούλα που συνοδεύεται από πλούσιες σαλάτες.

Βραζιλία

Οι γιορτές των Χριστουγέννων είναι μέσα στο κατακαλόκαιρο στη Βραζιλία, εποχή κατάλληλη για βόλτες στις εξοχές, πικ-νικ και βαρκάδες. Παραδοσιακά στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι υπάρχουν γαλοπούλα, ψάρι, σαμπάνια και παγωτά.

Μανίκα Βάσια

Κλινική Διαιτολόγος- Διατροφολόγος, πτυχιούχος του τμήματος Επιστήμης της Διαιτολογίας- Διατροφής του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου Αθηνών.
http://vassiamanika.blogspot.gr

Χριστουγεννιάτικα μαθήματα οικονομίας

Χαίρεστε τόσο πολύ τον χριστουγεννιάτικο στολισμό! Και τα παιδιά σας πιέζουν. Μάλιστα όσο πιο φωτεινά, τόσο πιο καλά! Όμως, η κρίση παραμένει εδώ, ακόμα και τα Χριστούγεννα και τα φωτάκια ίσως φτιάχνουν παροδικά τη διάθεσή μας αλλά όταν έρθει ο λογαριασμός της ΔΕΗ θα μας τη χαλάσουν. Οπότε, αντί για τα κλασικά φωτάκια αγοράστε  LED. Καίνε το 1/5 της ενέργειας, αντέχουν πολύ στο χρόνο και είναι πιο ασφαλή στην χρήση. Εναλλακτικά ή παράλληλα με την αλλαγή των φώτων, αγοράστε και ένα χρονοδιακόπτη πρίζας ώστε τα φώτα σας να λειτουργούν το βράδυ και όχι όλο το 24ωρο!

Με ένα ευρώ, ένα βιβλίο από το bazaar του Βήμα fm

Ο Βήμα fm 99,5 σας προσκαλεί από την Πέμπτη 13 μέχρι την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου (11:00-21:00) σε ένα ξεχωριστό Χριστουγεννιάτικο bazaar στην Τεχνόπολις με σκοπό την υποστήριξη του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων (Κ.Υ.Α.Δ.Α).

Δωρίζοντας 1 μόλις ευρώ ο καθένας μπορεί να αποκτήσει οποιοδήποτε βιβλίο των εκδόσεων «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ». Όλα τα χρήματα θα διατεθούν στο Ίδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων (Κ.Υ.Α.Δ.Α) και θα στηρίξουν τα συσσίτια από τα οποία τρέφονται καθημερινά 1.500 άποροι και άστεγοι συμπολίτες μας και προμηθεύουν με τρόφιμα 1.250 οικογένειες του κέντρου της Αθήνας.

Τα 200.000 βιβλία που θα διατεθούν, καλύπτουν ένα πλήθος θεματικών ενοτήτων όπως η ιστορία, η λογοτεχνία, η μαγειρική, το ταξίδι και το παιδί.

Το bazaar φιλοξενείται στην αίθουσα «Νίκος Γκάτσος» της Τεχνόπολις στο Γκάζι.

Οι επισκέπτες μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση στο χώρο από το σταθμό του Μετρό ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ.

Ο χώρος θα είναι διακοσμημένος με δεκάδες στολισμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα προσφορά των Ελατοπαραγωγών του Χολωμόντα Χαλκιδικής, τα οποία στο τέλος του bazaar θα κληρωθούν σε τυχερούς ακροατές του Βήμα fm.

Στο χώρο οι μικροί μας φίλοι θα μπορούν να χαρούν το παιχνίδι τους με τις νιφάδες του χιονιού στο snow globe που θα στηθεί στο χώρο της εκδήλωσης ειδικά για αυτούς.

Το φιλανθρωπικό bazaar θα πλαισιωθεί από Χριστουγεννιάτικα καλλιτεχνικά δρώμενα με τη συμμετοχή αγαπημένων ερμηνευτών και καλλιτεχνών.

Μεταξύ άλλων θα εμφανιστούν ζωντανά η Παιδική Χορωδία Δ. Τυπάλδου, το Ωδείο Αθηνών, το Κουιντέτο Χάλκινων Πνευστών «Suono», οι Zero Zero και άλλα καλλιτεχνικά groups.

Το απόγευμα του Σαββάτου 15 Δεκεμβρίου το Αθηναϊκό καλλιτεχνικό δίκτυο στήνει ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο πάρτι για όλους τους ακροατές του ΒΗΜΑ FM επιστρατεύοντας τους καλύτερους μουσικούς του:

* Η ομάδα του Μάριου Στρόφαλη θα προσφέρει στο κοινό ένα μουσικό ταξίδι στα λιμάνια του πολιτισμού του Ευρωπαϊκού νότου.

* Οι Εν Καρδία θα τραγουδήσουν ελληνόφωνα αποσπάσματα της κάτω Ιταλίας.

* Μαζί μας θα είναι επίσης, οι El duo de dos (προφέρεται ελ δούο δε δος) με παραδοσιακό αργεντίνικο τάνγκο.

* Τέλος, οι Cosa NosTres θα προσφέρουν μουσικές φλαμένγκο, σουίνγκ και λάτιν.

Παράλληλα, ο Βήμα fm θα εκπέμπει το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματός του ζωντανά από τους χώρους του bazaar.

 

Γιατροί του Κόσμου: Το Δένδρο από γάλα μεγάλωσε και απλώνει τα κλαδιά του σ’ όλη την Ελλάδα (14/12)

 

Ελάτε να στήσουμε όλοι μαζί και φέτος την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, στα Προπύλαια ( Στάση Μετρό Πανεπιστήμιο ), 8.00π.μ.-22.30 μ.μ. ένα δέντρο από γάλα για να έχουν αυτά τα Χριστούγεννα όλα τα παιδιά ένα ποτήρι ζεστό γάλα. Μια μικρή αλλά σημαντική χειρονομία αγάπης και αλληλεγγύης για να κρατήσουμε ζωντανό το πνεύμα των Χριστουγέννων σε μια περίοδο που η χώρα μας βιώνει ανθρωπιστική κρίση και όλοι έχουμε ανάγκη να κάνουμε κάτι μαζί .

Στην περσινή γιορτή μας η συμμετοχή του κόσμου ήταν συγκινητική. Συγκεντρώθηκαν πάνω από 25.000 κουτιά γάλα και 3 τόνοι τρόφιμα. Φέτος, σας περιμένουμε πάλι στον πεζόδρομο στα Προπύλαια (Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε επί της Πανεπιστημίου, Στάση Μετρό Πανεπιστήμιο), με ένα κουτί γάλα να γιορτάσουμε μαζί για τα παιδιά όλου του κόσμου.

Για Τρίτη χρονιά οι Γιατροί του Κόσμου σε συνεργασία με τους atenistas διοργανώνουν τη Χριστουγεννιάτικη γιορτή τους για τα παιδιά που βιώνουν την οικονομική κρίση.

Επίσης μπορείτε να φέρετε μαζί σας:
• Γάλα (κουτιά)
• Βρεφικά Γάλατα (σκόνη)
• Παιδικές Τροφές
• Ρύζι
• Όσπρια
• Ζυμαρικά
• Λάδι
• Ζάχαρη

Φέτος διοργανώνουμε μια παράλληλη δραστηριότητα, μετά το στήσιμο του δένδρου μας, οι εθελοντές των Γιατρών του Κόσμου θα παραμείνουν στο χώρο σε μια σιωπηλή διαμαρτυρία μέχρι το πρωί.

Κανένα παιδί στην Ελλάδα μόνο του αβοήθητο και απροστάτευτο!!

www.mdmgreece.gr

http://www.facebook.com/mdmmailgr

https://twitter.com/GTKGreece

 

Κανάκης Νικήτας
Πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου
Τηλ: 6948504756, 210. 3213150

Γιάννης Γιαννακόπουλος
Μέλος του ΔΣ
Τηλ:6958450855, 210.3213150
info@mdmgreece.gr

«Ολα μου τα σ’ αγαπώ» του Γιάννη Πάριου στο Παλλάς (από 14/12)

Ο Γιάννης Πάριος για πρώτη φορά στη σκηνή του Παλλάς σε μια μουσική παράσταση βασισμένη στην ανάγκη εξωτερίκευσης ψυχής και μνήμης με την ωριμότητα ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ.

Αυτοβιογραφείται τραγουδώντας όλα όσα αγάπησε, όλα όσα στιγμάτισαν τις μοναχικές στιγμές του, εικόνες γεμάτες φεγγαρόφωτο και θάλασσα λουσμένες μουσική και λόγια αγάπης.

Ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιό του, ανακαλεί στιγμές, προσθέτει λόγια, «Υπάρχει» πιο δυναμικά από ποτέ.

Επιθυμία του μαζί με τους μουσικούς του είναι να στήσει μια παρέα φίλων σε μία ξέγνοιαστη βραδιά, μια συντροφιά που θέλει να ξεφύγει και να ξεχαστεί μέσα στο τραγούδι.

Σαν μια ανάσα σε ότι μας τραυματίζει και μας πονά εκεί έξω που αμείλικτα η ζωή μας κυλάει… «Αυλαία και φύγαμε έτσι… γιατί μου λείψατε πολύ»

ΑΠΟ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΓΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΑΡΙΘΜΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ & MINOS EMI

Τιμές εισιτηρίων : 60 €, 50€, 40€, 30€, 25€, 20 €
Φοιτητικό 20€, ανέργων 15€ (αγορά μόνο από το ταμείο)

Προπώληση:
Στα ταμεία του Παλλάς, CityLink, Βουκουρεστίου 5 Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 3213100

Με πιστωτική κάρτα: 210 8938100

Κρατήσεις μέσω Internet: www.ellthea.gr και στο www.tickethour.com

300 ζευγάρια παντρεύτηκαν μαζί στις Φιλιππίνες

Η καλύτερη ημέρα για γάμους πιστεύουν ότι είναι η σημερινή στις Φιλιππίνες και το απέδειξαν έμπρακτα.

Τριακόσια ζευγάρια παντρεύτηκαν στις Φιλιππίνες σήμερα, την ευνοϊκότερη ημερομηνία που προκύπτει μια φορά τα 89 χρόνια.

Ο ομαδικός γάμος τελέστηκε σήμερα 12.12.2012 σε εμπορικό κέντρο του προαστίου Παρανάκουε της Μανίλας, μετά την πρωτοβουλία του αντιδημάρχου.

Το νεότερο ζευγάρι ήταν 19 ετών και το γηραιότερο 62. Ημερομηνία που να είναι όλα της τα ψηφία ίδια θα προκύψει ξανά μετά 89 χρόνια, την 1η Ιανουαρίου 2101 –01-01-01.

Χριστουγεννιάτικο Σαββατοκύριακο για παιδιά Δημοτικού στο μουσείο Ηρακλειδών

Το Σάββατο και την Κυριακή 15 & 16 Δεκεμβρίου το Μουσείο Ηρακλειδών έχει ετοιμάσει για τα παιδιά του Δημοτικού σειρά εκδηλώσεων:

«Ξαναγράφοντας Χριστουγεννιάτικες ιστορίες» : δίωρα μαθήματα λογοτεχνίας και δημιουργικής γραφής με τη Χριστίνα Κόλλια για παιδιά 8-12 ετών:
Αφηγήσεις, συζητήσεις, χριστουγεννιάτικα μουσικά ακούσματα και θεατρικό παιχνίδι, θα προσφέρουν στα παιδιά την ιδανική ατμόσφαιρα για να ξαναγράψουν τα πασίγνωστα χριστουγεννιάτικα παραμύθια, αποκτώντας την προσωπική τους συλλογή.

“Το ευλογημένο το μαντρί” του Φώτη Κόντογλου, από το βιβλίο: “Διηγήματα των Χριστουγέννων απ’όλο τον κόσμο”
Σάββατο 15/12, ώρα 11:00-13:00
“Κάθε χρόνο ο Άγιος Βασίλης τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς γυρίζει από χώρα σε χώρα κι από χωριό σε χωριό, και χτυπά τις πόρτες για να δει ποιος θα τον δεχτεί με καθαρή καρδιά…”

Σκοπός των μαθημάτων είναι η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης των παιδιών και η καλλιέργεια της έκφρασης του λόγου, προφορικού και γραπτού. Με αφορμή χριστουγεννιάτικα κλασσικά παραμύθια, τα παιδιά μαθαίνουν με τρόπο βιωματικό κι ευχάριστο να πλάθουν ιστορίες, αποκτώντας ένα δώρο ανεκτίμητο: την προσωπική τους συλλογή και δημιουργία.

Κόστος:
20 € /άτομο
10 % έκπτωση σε αδέρφια
Συμπεριλαμβάνεται το κόστος υλικών

 

 “ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗΣ ΚΑΡΤΑΣ»

Κυριακή 16/12, ώρα 11:30-13:30

Παιδικό εργαστήρι Κατασκευής Χριστουγεννιάτικης Κάρτας με την Pascaline Bossu.
Με την τεχνική του λινόλαιου, κολλάζ, χρυσό χρώμα και πούλιες, τα παιδιά θα κατασκευάσουν τις δικές τους χειροποίητες χριστουγεννιάτικες κάρτες.
Κόστος: 20 €, συμπεριλαμβανομένων των υλικών

«Όταν κατέκτησα το Κιλιμάντζαρο…» Διαβάστε το ημερολόγιο ενός μεγάλου αθλητή και ανθρώπου

Σαν σήμερα πριν δύο χρόνια ξεκινούσα σε λίγες ώρες την μεγαλύτερη νύχτα της ζωής μου.
Πάνω από το κεφάλι μου η κορυφή του Κιλιμάντζαρο στα 6.000μ. και μέσα μου ο φόβος. Μεσάνυχτα επιχειρούσαμε 13 αθλητές απ’ όλο τον κόσμο από τους 28 που αρχικά είχαμε ξεκινήσει έξι μέρες πριν. Η αρχηγός μας, η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα είχε εγκαταλείψει δύο μέρες πριν με βαρύ πνευμονικό οίδημα λόγω υψομέτρου και κάθε ένας που δήλωνε, πως δεν θα επιχειρούσε την τελική ανάβαση στην κορυφή, σήμαινε για σένα άλλο ένα βαρύ ερωτηματικό πάνω σου. Θα τα καταφέρω; Δεν θα το μάθεις ποτέ όμως, αν δεν το παλέψεις.
ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΕΜΑΘΑ!!!
ΚΙΛΙΜΑΝΤΖΑΡΟ, 5.895 μέτρα .
Η υψηλότερη κορυφή της βασανισμένης Αφρικής.
Το βουνό αυτό είχε μπει από νωρίς την προηγούμενη χρονιά στη ζωή μου, όταν διάβασα, πως ηθρυλική Μαρτίνα Ναβρατίλοβα, ένας από τους δύο ανθρώπους, που με έχει επηρεάσει περισσότερο στη ζωή μου, κυνηγώντας το όνειρό της με κάθε τίμημα, χωρίς να το φοβηθεί και μιλώντας για τα πάντα δυνατά, ακόμα και για αυτά, που για κάποιους δεν έπρεπε, σκόπευε να το ανέβει ως πείσμα στην διάγνωση της ασθένειάς της από καρκίνο στον μαστό και ταυτόχρονα απόδειξη, πως τίποτα δεν είναι ικανό να μπαίνει εμπόδιο στα όνειρά σου. Ούτε ίσως και το πιο μεγάλο. Γιατί τελικά σημασία έχει, πόσο μεγάλοι στεκόμαστε εμείς μπροστά στα μεγάλα.
Και ξαφνικά κάπου στα τέλη Αυγούστου διαβάζω, πως το Κιλιμάντζαρο δεν έχει σκοπό να το ανέβει μόνη της, αλλά μαζί με άλλους 13 αθλητές απ’ όλο τον κόσμο, που ακόμα δεν είχε βρει και γι’ αυτό έκανε ανοιχτή πρόσκληση προς όλους να τη συνοδεύσουν, αν φυσικά το έλεγε η καρδιά τους και αν φυσικά πληρούσαν τρεις βασικές προϋποθέσεις. Να είναι αθλητές, να έχουν σχέση σε κάποιο επίπεδο, επαγγελματικό, φιλανθρωπικό ή εθελοντικό με παιδιά και να μην έχουν ανέβει ποτέ σε βουνό μεγαλύτερο των 4.000μ.

Και τότε ήταν σαν να είδα τη ζωή μου μπροστά μου. Σαν κάτι να είχε σχεδιαστεί ειδικά για μένα.
Μια ζωή μέσα στον αθλητισμό. Τα τελευταία πολλά χρόνια μόνο με παιδιά και για παιδιά, μέσα από τη διδασκαλία μου και μέσα από τη συγγραφή των βιβλίων μου . Και φυσικά ποτέ πάνω από τα 4.000μ. Για ποιο λόγο άλλωστε; Δεν θα έλεγα, πως είμαι και ο αντιπροσωπευτικότερος άνθρωπος ούτε του camping, ούτε της αναρρίχησης. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά και μαζί με τη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα. Κάποιος μου έκανε πλάκα, για να δοκιμάσει τα αντανακλαστικά μου.
Από την ώρα που έγραψα στο Laureus Sport For Good Foundation, για τις ανάγκες του οποίου γινόταν το εγχείρημα, πέρασα πολλά άγρυπνα βράδια. Από τη μία είχα μπροστά μου την τεράστια επιθυμία μου να το κάνω και από την άλλη είχα την ασθένεια του βουνού, τον κίνδυνο της ελονοσίας, την διαμονή στο βουνό σε ακραίες καιρικές συνθήκες και ακόμα την επικοινωνία με το ίδρυμα, που ήταν τυπικά εγγλέζικη και απαιτητική. Βουνό όλα μαζί και ίσως υψηλότερο από το Κιλιμάντζαρο. Ο σκοπός όμως δέσποζε πάνω απ’ όλα και η κορυφή της δυσκολίας ήταν τοφιλανθρωπικό κομμάτι, που έπρεπε ο καθένας από εμάς και για τη χώρα του να διεκπεραιώσει.Χρήματα δηλαδή που θα πήγαιναν στο προτεινόμενο δύο φορές για το Νόμπελ Ειρήνης Mathare Youth Sport Association στο Ναιρόμπι, που φιλοξενεί παιδιά-θύματα βίας, πολέμου και σε ποσοστό 80% πάσχοντα από AIDS και που με τα χρήματα αυτά χρηματοδοτεί αθλητικά προγράμματα, που ανοίγουν σ’ αυτά τα παιδιά ένα παράθυρο ελπίδας, όταν κάθε χαραμάδα είναι τελείως κλειστή. Ο αθλητισμός δηλαδή μέσο για θετικές κοινωνικές αλλαγές. Ο αθλητισμός δηλαδή στην πραγματική του διάσταση.
΄Ηθελα να το κάνω σαν τρελός και ταυτόχρονα φοβόμουνα. Που πήγαινα να μπλέξω; Περίμενα κάθε μέρα τα e mails μου και δεν ήξερα, τι περίμενα να διαβάσω. Aυτό που θα με ανακούφιζε ή αυτό που θα με εκτόξευε;
Και έγινε το δεύτερο.
Και ξεκίνησε η περιπέτεια. Η δυσκολότερη περιπέτεια της ζωής μου, που τότε δεν ήξερα, πως θα είναι και η ωραιότερη.
Στην αρχή μόνο κλειστές πόρτες για εύρεση χρημάτων. Στην Ελλάδα της κρίσης, όχι της οικονομικής αλλά της κρίσης αξιών, το δυσκολότερο είναι να σε πιστέψουν και να σε εμπιστευτούν.
Και μετά… Και μετά μερικές πόρτες άνοιξαν και κάποιες απ’ αυτές δεν ήταν ακριβώς πόρτες αλλά μπουκαπόρτες και το λέω με την κυριολεκτική σημασία του όρου. Αυτοί που πρέπει, καταλαβαίνουν και τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου γι’ αυτό, όχι μόνο για τη βοήθεια, αλλά γιατί με έκαναν να πιστέψω και πάλι στους ανθρώπους.
Έλιωσα στην προπόνηση και διάβασα πολύ. Έψαξα και ενημερώθηκα. Ετοιμάστηκα σε κάθε επίπεδο και περίμενα. Τι Θα το μάθαινα σε λίγο.
Πέταξα για το Λονδίνο και συναντήθηκα με την υπόλοιπη ομάδα.
Αναχωρήσαμε για Ναιρόμπι.
Περάσαμε την πρώτη μας μέρα στο MYSA και παίξαμε ποδόσφαιρο με τα παιδιά. Μπήκαμε στα slums, στην καρδιά των παραγκουπόλεων, εκεί που το επίσημο κράτος απουσιάζει και τα παιδιά με τα ομορφότερα μάτια στον κόσμο τρώνε από το πιάτο του σκύλου και σου ζητάνε την καραμέλα από το στόμα σου και τα κορδόνια από τα παπούτσια σου, ως το πιο ακραίο σημάδι της δικής τους έννοιας πολυτέλειας, που διαφέρει πολύ από τη δική μας, που κινδυνεύει στις μέρες μας από το διεθνές νομισματικό ταμείο, που μας έχει κάνει να ξεχάσουμε, πως η μεγαλύτερη τελικά πολυτέλεια στη ζωή ίσως να είναι η τύχη του να γεννιέσαι , έχοντας τη δυνατότητα να πίνεις καθαρό νερό.
Φύγαμε για Τανζανία. Πλησιάζαμε το βουνό σε ρεαλιστική βάση πια, γιατί νοητικά το είχαμε ανέβει όλοι μας και αρκετές φορές και αυτό φαινόταν από τις συζητήσεις μας, τα όνειρά μας ακόμα και από τους εφιάλτες μας.
Πρώτη μέρα και ανέβασμα στα 2.600μ. Περιμέναμε καλοκαιρία και ξηρασία, γι’ αυτό άλλωστε και η επιλογή του Δεκεμβρίου, ως πρώτου μήνα μετά το τέλος των βροχών και μας περίμενε η βροχή και η ομίχλη. Από αυτή που μπορεί να τρυπώσει οπουδήποτε και να σου κρύψει το ο,τιδήποτε, ακόμα και την ορατότητα προς τον στόχο σου.
Δεύτερη μέρα και συνέχεια στα 3.600μ. Περισσότερη βροχή, περισσότερη ομίχλη. Ο σάκος βαραίνει ακόμα περισσότερο από την υγρασία και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, λίγο πριν το camp πέφτω και γίνομαι ένα με τη λάσπη. Στραβώνει το ένα μου μπαστούνι και έχω να καθαρίσω τα ρούχα μου, που ούτως ή άλλως πασχίζω να κρατήσω στεγνά. Και αυτό δεν είναι εύκολο. Τα πράγματα δυσκολεύουν. Το βουνό αρχίζει να δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο και δεν αστειεύεται.
Τρίτη μέρα. Πιο ψηλά. 4.330μ. Το νερό που πέφτει στο κεφάλι μας συναγωνίζεται αυτό, που πρέπει να πίνουμε κάθε μέρα. 6 λίτρα για να αποφύγουμε την αφυδάτωση λόγω υψομέτρου. Και αφυδάτωση σημαίνει χάσιμο του 50% της ενέργειάς σου. Και 6 λίτρα σημαίνει χάσιμο του ύπνου σου κάθε βράδυ, από τις φορές, που πρέπει να εγκαταλείψεις τη ζεστασιά του σάκου σου βγαίνοντας στους -25ο, που σε περιμένουν έξω, για να αποβάλλεται το νερό αυτό, που με τόση δυσκολία ήπιες. Χάνουμε και τον πρώτο μας βοηθό από εσωτερική αιμορραγία λόγω και πάλι υψομέτρου. Το κλίμα βαραίνει. Η Μαρτίνα δεν είναι καλά. Δυσκολεύεται. Αυτό το φαινόμενο δύναμης και αθλητικής ικανότητας δεν τραβάει και αυτό φαίνεται. Η πλάτη της πονάει πολύ και ο σάκος της τη σκοτώνει. Προσπαθώ να την τρίψω στον αυχένα και με ρωτάει πως λένε το ‘’σ’ αγαπώ’’ στα ελληνικά. Τι κρίμα που δεν είναι και η πιο χαρούμενη στιγμή για να μου το πεί!
Τέταρτη μέρα. Κατεβαίνουμε στα 3.700μ για εγκλιματισμό. Η ομίχλη και το χιόνι πια δεν μας αφήνει να δούμε τίποτα από το τοπίο και φυσικά η κορυφή δεν μας αποκαλύπτεται. Κρατάει καλά τα μυστικά της. Η Μαρτίνα δυσκολεύεται ακόμα περισσότερο. Στο εστιατόριο δεν θα αγγίξει τίποτα από το πιάτο της και θα αποχωρήσει νωρίς. Όλοι κοιτιόμαστε περίεργα, αλλά κανένας δεν μιλάει. Κατά τα μεσάνυχτα μια απίστευτη φασαρία και κινητοποίηση έξω από τις σκηνές μας μας ξυπνάει. Όμως κανένας δεν βγαίνει. Εκτός από αυτούς που πραγματικά πρέπει. Γιατρούς και αρχηγούς αποστολής. Η Μαρτίνα δεμένη σε ένα αυτοσχέδιο κάρο και στα χέρια οχτώ αχθοφόρων, που εναλλάσσονται όλο το βράδυ κατεβαίνει γρήγορα το βουνό. Όσο πιο γρήγορα, τόσο καλύτερα. Είναι το πρώτο βράδυ, που θα καταφέρει να δει τ’ αστέρια στον ουρανό, έτσι όπως είναι ανάσκελα στο φορείο της. Κάθε μέτρο που κατεβαίνει την κρατάει στη ζωή. Έχει πάθει πνευμονικό οίδημα. Ο φόβος μας από την πρώτη στιγμή, τώρα πια είναι πάνω από τα κεφάλια μας. Την άλλη μέρα το πρωί βρίσκουμε τη ρακέτα της. Την είχε φέρει μαζί της για να ρίξουμε μερικές μπαλιές στην κορυφή, εκεί που το μπαλάκι, λόγω της έλλειψης οξυγόνου, θα πήγαινε γρηγορότερα. Δεν τα κατάφερε. Θα προσπαθήσουμε εμείς τώρα για εκείνη.
Πέμπτη ημέρα. Σε ένα απίστευτο έδαφος, κάτι μεταξύ κρανίου τόπου και απόλυτης καταστροφής φτάνουμε στα 4.600μ. Οι αντοχές δοκιμάζονται στο έπακρο. Ο πονοκέφαλος σου σπάει το κεφάλι και η βροχή το τελευταίο ίχνος αντίστασής σου. Έχεις δύο ώρες να ξεκουραστείς, να στεγνώσεις και να φας, κάτι που ούτε σκέφτεσαι και να ξεκινήσεις μεσάνυχτα για την κορυφή. Μια συναθλήτριά μας, μέλος των ειδικών δυνάμεων του αμερικανικού στρατού έχει ακόμα αναχωρήσει για το νοσοκομείο και τρεις ακόμα δηλώνουν, πως δεν θα επιχειρήσουν την κορυφή. Οι υπόλοιποι συνεχίζουμε να πίνουμε νερό. Αισθάνομαι πιο δυνατός από ποτέ, πιο αποφασισμένος από ποτέ, αλλά και πιο κουρασμένος και πιο φοβισμένος από ποτέ. Πως άραγε θα καταλάβω ποιο είναι το όριό μου;
Ξεκινάμε. Είναι μεσάνυχτα. Μέχρι την ανατολή, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα είμαστε ψηλά. Χρειαζόμαστε τον πάγο της νύχτας, που κρατάει τα πετρώματα κάτω από τα πόδια μας συμπαγή. Μας συμβουλεύουν να μην κοιτάμε ψηλά, για να μην εντοπίζουμε τους φακούς των προπορευομένων μας, ώστε να μην μπορούμε να υπολογίσουμε τον όγκο, που μας περιμένει. Φυσικά δεν το κάνει κανένας και τα πόδια μας κόβονται. Όχι όμως μόνο από το δέος, αλλά και από την κούραση. Μια κούραση, που δεν έχεις ξανααισθανθεί ποτέ. Μια κούραση, που μοιάζει με ανυμπόρια. Το οξυγόνο έχει μειωθεί τόσο πολύ, που δεν επαρκεί για τίποτα. Κάθε βήμα μια τεράστια προσπάθεια. Χρειάζομαι τον πρώτο μου βοηθό για πρώτη φορά όλες αυτές τις μέρες. Μου παίρνει την τσάντα και δεν σταματάει να μου μιλάει και να μου τραγουδάει. Τον λένε Alpha κι αυτό είναι καλό σημάδι.
Πλησιάζω αλλά δεν έχω φτάσει ακόμα. Το φως έχει βγει και με τυφλώνει. Είμαστε κατά πολύ πάνω από τα σύννεφα και είναι απόκοσμα όμορφα. Σαν να ανοίξανε την πόρτα του αεροπλάνου και με κατεβάσανε. Την πρώτη φορά που είχα δει αυτή την εικόνα, ήταν μερικές ημέρες πριν μέσα από το αεροπλάνο και ήταν στο ίδιο ακριβώς ύψος με αυτό που πετούσαμε. Είμαι σχεδόν στην κορυφή του κόσμου. Είμαι σίγουρα στην κορυφή της Αφρικής. Προσεγγίσω το Stella point, την πράσινη κορυφή και θέλω κάτι λιγότερο από 200μ για την χρυσή. Την Uhuru point, την κορυφή της ελευθερίας, όπως λέγεται στα σουαχίλι, στην ίδια γλώσσα, που το όνομά μου σημαίνει ‘’ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ’’. Μια στροφή γύρω από τον κρατήρα αυτού του ηφαιστείου σε οριστική σβήση και τα έχω καταφέρει. Μου παίρνει μία ώρα. Την δυσκολότερη της ζωής μου. Μια ώρα όμως που άξιζε τον κόπο.
Βρίσκομαι ψηλά, πιο ψηλά απ’ όσο είχα ποτέ μου φανταστεί. Δεν πετάω στα σύννεφα, είμαι πάνω από τα σύννεφα και το απολαμβάνω. Ανοίγω τη σημαία μας όπως ακριβώς το είχα οραματιστεί. Και αυτή δεν είναι μια οποιαδήποτε σημαία. Είναι η σημαία, που κάποτε κυμάτισε για την Άννα, την γυναίκα μου και τον δεύτερο άνθρωπο, που με έχει επηρεάσει καθοριστικά στη ζωή μου, πριν καν τη γνωρίσω, στον υψηλότερο ιστό του Ολυμπιακού σταδίου για εκείνη τη νίκη της, που στάθηκε η αιτία για την δική μου πορεία στον αθλητισμό, για τη δική μου πορεία στη ζωή, που σήμερα με φέρνει εδώ.

Τι τέλειος κύκλος!!! Τι ωραία πτήση!!!
Προσπαθώ να ξεπεράσω τη σύγχυσή μου και δυσκολεύομαι. Μιλάω ελληνικά και απαιτώ να με καταλάβουν, αρνούμαι να συνεχίσω την κάθοδο και πεισμώνω. Με περιμένουν 5 ώρες απίστευτης κατάβασης, μια ώρα ξεκούρασης και άλλες πέντε ώρες κατάβασης για διανυκτέρευση στα 2.500μ.Την ονομάζουν Victory day και πράγματι είναι. Ημέρα νίκης για όλους μας. Νίκης απέναντι στο βουνό, νίκης απέναντι στο υψόμετρο, απέναντι στον καιρό, απέναντι στις δυσκολίες, απέναντι στις αμφισβητήσεις, τους φόβους, τα όρια, τα εμπόδια, τα ‘’δεν πρέπει’’, τα ‘’δεν θέλω’’, τα ‘’δεν μπορώ’’, νίκη απέναντι ακόμα και στις αναπηρίες (ο Michael Tauber o παραολυμπιονίκης της ποδηλασίας ανέβηκε με τα τεχνητά του μέλη, γιατί έχει χάσει και τα δύο του πόδια). Μια νίκη που σε οδηγεί τελικά στην μεγαλύτερη αλήθεια ενός τέτοιου οδοιπορικού, πως οποιαδήποτε μεγάλη κορυφή και αν ανέβεις, η μεγαλύτερη κορυφή είναι ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ!!!
Και είναι πάντα εκεί και περιμένει να την ανακαλύψεις και να την κατακτήσεις.
Κιλιμάντζαρο, 14 Δεκεμβρίου 2010
Αφιερωμένο στην Μαρτίνα Ναβρατίλοβα.
Την αθλήτρια. Τον άνθρωπο. Την έμπνευση.
Νίκος Μιχαλόπουλος.
Αθλητής Συγγραφέας Δάσκαλος
Μέλος του
LAUREUS SPORT FOR GOOD FOUNDATION

Η «Κάθετη έξοδος» του Πασχάλη Λαμπαρδή πήρε το βραβείο Αναγνωστών


Το βραβείο Αναγνωστών του 2012 απονεμήθηκε  στο μυθιστόρημα «Κάθετη έξοδος» του Πασχάλη Λαμπαρδή (Εκδόσεις Πατάκη).
Η ψηφοφορία ανέδειξε –για έβδομη χρονιά– το αγαπημένο ελληνικό μυθιστόρημα του αναγνωστικού κοινού, επιλέγοντας ένα από τα μυθιστορήματα της «βραχείας λίστας».

Η Κάθετη έξοδος του Πασχάλη Λαμπαρδή είναι ένα διαφορετικό, εξαιρετικά επίκαιρο μυθιστόρημα, που προκαλεί τον αναγνώστη να συλλογιστεί τον σκοπό του δικού του ταξιδιού στη ζωή.

Το Βραβείο Αναγνωστών διοργανώνεται από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) σε συνεργασία με την ΕΡΤ και είναι ιδιαίτερο στο είδος του, καθώς οι ίδιοι οι αναγνώστες καλούνται να ψηφίσουν το αγαπημένο ελληνικό μυθιστόρημα της χρονιάς.

Ο Πασχάλης Λαµπαρδής γεννήθηκε στις Σέρρες το 1960. Σπούδασε Μηχανικός-Ηλεκτρολόγος ενώ γνώριζε ότι ο δρόμος του είναι η συγγραφή. Ταξίδεψε πολύ ακολουθώντας τα σημάδια της ζωής. Κάθε βιβλίο του είναι προϊόν έρευνας. Για τις ανάγκες της συγγραφής του βιβλίου του «Κάθετη έξοδος» σπουδάζει Ψυχολογία και ειδικεύεται σε διάφορες προσεγγίσεις. Ζει στη Θεσσαλονίκη και είναι ολοκληρωτικά αφιερωμένος στην έρευνα και τη συγγραφή.

 

Το βιβλίο έχει φόντο µια ταινία-υπερπαραγωγή, µ’ ένα σενάριο εκπληκτικό, που έχει τη δύναµη ν’ αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεται η ανθρωπότητα, ή µάλλον τον τρόπο που της επιβάλλουν να σκέφτεται… Ο σκηνοθέτης Στέφανος Ανεµογιάννης επιλέγεται από µία µυστηριώδη οργάνωση για να σκηνοθετήσει αυτή την ταινία. Ενώ η ανάγνωση του σεναρίου τον αφήνει έκπληκτο και είναι γι’ αυτόν µια µεγάλη πρόκληση, ο ίδιος βρίσκεται στην πιο δύσκολη στιγµή της ζωής του και είναι έτοιµος να καταρρεύσει. Ταυτόχρονα και απροσδόκητα, εµφανίζεται µπροστά του η Αθηνά, µια καινοτόµος ψυχολόγος που χρησιµοποιεί τεχνικές της ψυχολογίας για να δηµιουργήσει µια σταθερή γέφυρα, η οποία θα βοηθήσει τον Στέφανο να περάσει από το ενοχικό του παρελθόν σ’ ένα ισορροπηµένο παρόν µε το πρόσωπο στραµµένο στο φωτεινό µέλλον. Σαν άλλη Αριάδνη θα του δώσει τον µίτο για να βγει από τον προσωπικό του λαβύρινθο. Ο Στέφανος την ερωτεύεται µε πάθος και βιώνει αυτό που λέγεται «µεγάλη αγάπη», ανασυντάσσει τις δυνάµεις του για να κατορθώσει να φέρει εις πέρας το έργο του. Όµως το σενάριο της ταινίας απέχει ελάχιστα από την πραγµατικότητα. Δύο τεράστιες δυνάµεις γιγαντώνονται και συγκρούονται, το καλό και το κακό, και ο κίνδυνος παραµονεύει στην Κρήτη, το νησί του Λαβυρίνθου. Ποιοι επιβάλλουν στους ανθρώπους να βρίσκονται εγκλωβισµένοι µέσα στον Λαβύρινθο; Και ποιοι είναι αυτοί που δείχνουν την έξοδο, την ΚΑΘΕΤΗ ΕΞΟΔΟ;