Δείτε τις απίστευτες φωτογραφίες του «Καλύτερου Μπαμπά του Κόσμου»!

Η γέννηση της Alice Bee όχι μόνο έκανε τον φωτογράφο Dave Engledow έναν ευτυχισμένο πατέρα αλλά έγινε και η αφορμή να γίνει διάσημος σε όλον τον κόσμο.

Αν και ισχυρίζεται μέσω της κούπας που πάντα υπάρχει στις φωτογραφίες του, ότι είναι «ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου», οι φωτογραφίες του λειτουργούν ως σχόλιο αποδεικνύοντας το αντίθετο! Αυτοσαρκασμός, μαύρο χιούμορ και πρωτότυπη επεξεργασία των φωτογραφιών του οδηγούν σε  ένα ξεκαρδιστικό αποτέλεσμα!

Οι φωτογραφίες του έχουν τόσο μεγάλη απήχηση που όπως πέρσι έτσι και φέτος τις εκτύπωσε σε ένα ημερολόγιο που έγινε ανάρπαστο. Αδιάφορος, πάντα νυσταγμένος, πλεονέκτης κι εγωιστής… ο «καλύτερος μπαμπάς του κόσμου» με τη συνέντευξη που έδωσε στο Infokids μας πείθει ότι τα…φαινόμενα απατούν!

 Η πατρότητα στάθηκε τελικά πραγματική έμπνευση για σας. Τι φωτογραφίζατε πριν γεννηθεί η Alice.  Και φυσικά θα ήθελα να ξέρω πώς προέκυψαν αυτές οι φωτογραφίες με το μωρό.

Πριν γεννηθεί η Alice, αρχικά φωτογράφιζα ότι έβρισκα ενδιαφέρον. Είτε ήμουν σε ταξίδι για δουλειά ή ταξίδευα, φωτογράφιζα ότι έπιανε το μάτι μου. Δούλεψα πολύ με φωτογραφικές μηχανές Diana πριν αγοράσω την πρώτη μου DSLR το 2010. Η εικόνα του «Καλύτερου μπαμπά του Κόσμου» ήταν αρχικά μια προσπάθεια να κάνω πλάκα με τον εαυτό μου  και το νέο μου ρόλο ως μπαμπάς. Κυριολεκτικά ήθελα να αιχμαλωτίσω πόσο ανίδεος ένιωθα τότε. Αφού έλαβα πάρα πολλά θετικά μηνύματα για τις πρώτες φωτογραφίες, συνέχισα τη σειρά  με στόχο να κάνω τη γυναίκα μου και τους φίλους μας να γελάσουν την ίδια ώρα που δημιουργούσα το πορτρέτο ενός πατέρα που στην πραγματικότητα ελπίζω να μη γίνω ποτέ. 

Είστε πράγματι ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου; Πραγματικά; Η Alice Bee είναι σίγουρα ασφαλής με σας;

Η Alice είναι πάντα ασφαλής κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης. Η γυναίκα μου κι εγώ αγαπάμε την Alice Bee πάρα πολύ ώστε να την εκθέταμε  σε οποιοδήποτε κίνδυνο.
Συμμετέχει όταν τη φωτογραφίζετε; Καταλαβαίνει;

Τώρα είναι δύο, έχει αρχίσει να καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Τώρα καταλαβαίνει τι είναι η φωτογραφική μηχανή και ακόμα κάποιες φορές θέλει να βγάζει φωτογραφίες εκείνη. Από την αρχή, η γυναίκα μου κι εγώ προσπαθήσαμε να κάνουμε τις φωτογραφίες αστείες κι ενδιαφέρουσες για την Alice. Όταν καταφέρνουμε να το κάνουμε σαν παιχνίδι, γενικά έχει μεγαλύτερη επιτυχία.
Ποια είναι η αγαπημένη σας φωτογραφία; Μπορείτε να διαλέξετε μία;

Ειλικρινά μου αρέσουν αρκετές για διαφορετικούς λόγους. Αλλά η αγαπημένη μου αν πρέπει να πω μία, είναι η πρώτη όπου την κρατώ αγκαλιά και ρίχνω το γάλα της στον καφέ μου. Αν και στις περισσότερες φωτογραφίες έχει χρειαστεί να κάνω συνδυασμούς, αυτή είναι ένα και μόνο ενσταντανέ στο οποίο νομίζω ότι έχει καταγραφεί εξαιρετικά το πόσο  νυσταγμένος  ήμουν και πόσο άσχετος ένιωθα ως καινούργιος πατέρας.


Μπορείτε να μας εξηγήσετε την τεχνική σας ή πρόκειται για μεγάλο μυστικό;

Όχι, δεν έχω μεγάλα μυστικά. Πάντα φωτογραφίζω με την κάμερα σε τριπόδι και απαθανατίζω κάθε σκηνή της εικόνας ξεχωριστά.  Φωτογραφίζω πρώτα τον εαυτό μου, μετά την Alice κι έπειτα  χρησιμοποιώ το photoshop για να ενώσω τις δύο φωτογραφίες σε μία. Χρησιμοποιώ Topaz Adjust για να τους δώσω αυτή την καρτουνίστικη χροιά που έχουν. Έχω ανεβάσει αρκετές φωτογραφίες στη σελίδα μου στο  facebook που δείχνω ακριβώς τον τρόπο που δουλεύω.

 

Έχετε ποτέ σκεφτεί το ενδεχόμενο να μην αρέσουν στην Alice ; Τι θα κάνετε τότε;

Ελπίζω ότι αυτό δεν θα συμβεί. Σκοπός μου είναι από την αρχή να δημιουργήσω κάτι μοναδικό γι αυτήν που να το έχει όταν θα μεγαλώσει. Προς το παρόν πάντως γελάει όταν βλέπει τις φωτογραφίες, οπότε πραγματικά ελπίζω ότι θα τις εκτιμήσει ακόμα περισσότερο καθώς μεγαλώνει.
Ποια είναι η άποψη της γυναίκας σας για τις φωτογραφίες σας; 

Η γυναίκα μου συμμετέχει πλήρως στη δημιουργία αυτών των φωτογραφιών. Με βοηθάει, δίνει ιδέες, συμμετέχει στο στήσιμο των ενσταντανέ αλλά και στην επιλογή των φωτογραφιών.
Άλλωστε ο στόχος μου ήταν πάντα πολύ απλός, να κάνω την Jen να γελάσει.

Ποια είναι η συνηθισμένη αντίδραση των ανθρώπων που βλέπουν τις φωτογραφίες σας; Έχετε δει κι αρνητικές αντιδράσεις;


Νομίζω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αντιδράσεων είναι το αυθόρμητο γέλιο και η σύνδεση του με αυτές αν και ο ίδιος είναι γονιός. Έχω λάβει εκατοντάδες και εκατοντάδες  σημειώματα από ανθρώπους από όλα τα μέρη του κόσμου που μας ευχαριστούν για τη δημοσίευση των φωτογραφιών. Φυσικά και περιστασιακά υπάρχουν και άνθρωποι που δεν αντιλαμβάνονται το χιούμορ μας αλλά αυτές οι αντιδράσεις είναι εξαιρετικά σπάνιες σε σύγκριση με τις θετικές.

Τι θα ακολουθήσει; Προετοιμάζετε  κάτι νέο με την Alice ή χωρίς τη μικρή;

Προς το παρόν, στόχος μου είναι να συνεχίσω τη φωτογράφιση της Alice Bee, και ελπίζω να συνεχίσω για πολύ ακόμα μέχρι τουλάχιστον να βαρεθεί εκείνη και να θελήσει να σταματήσουμε. Αυτές οι εικόνες είναι για μένα ένας τρόπος να συντάξω ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της και ειλικρινά, δεν φανταζόμουν ότι θα αγαπηθούν τόσο από τον κόσμο. Ποιος όμως μπορεί να ξέρει τι θα ακολουθήσει;

Η σελίδα του «Καλύτερου μπαμπά του κόσμου» στο facbook

https://www.facebook.com/EngledowArtPhotography

Πώς και γιατί 20χρονα παιδιά ληστεύουν και τρομοκρατούν;

Το προφίλ των τεσσάρων συλληφθέντων για τη διπλή ληστεία στο Βελβεντό που κατηγορούνται –τουλάχιστον οι δύο από αυτούς- να εμπλέκονται και στην τρομοκρατικη οργάνωση «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς» αξίζει να μας κάνει να αναρωτηθούμε: Γιατί νεαροί φοιτητές που έχουν διακριθεί για τις ικανότητες και την ευφυία τους καταλήγουν στην παρανομία; Πώς ένα παιδί που διαπρέπει στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο επιλέγει να περιθωριοποιηθεί και να εμπλακεί σε επικίνδυνες και παράνομες δρασεις; Η οικογενειακή σύμβουλος Ερατώ Χατζημιχαλάκη μας βοηθάει να ξετυλίξουμε το κουβάρι και να εντοπίσουμε τι είναι αυτό που πυροδοτεί τη βόμβα της λεγόμενης- από τους ίδιους- «κοινωνικής επανάστασης».

Ποιοι είναι;
Νίκος Ρωμανός: Ο φίλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου
Η δολοφονία του φίλου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, μπροστά στα μάτια του, έπαιξε σίγουρα καθοριστικό ρόλο στις επιλογές του 15χρονου τότε Νίκου. Έχει γεννηθεί στις 27 Ιανουαρίου του 1993 στην Αθήνα και είναι εγγονός του Αθ. Νάσιουτζικ. Η μητέρα του Παυλίνα, είναι γνωστή συγγραφέας και σε παλαιότερη συνέντευξή της στο κυπριακό περιοδικό «Φιλελεύθερο» (Ιούλιος του 2008) είχε μιλήσει για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε όταν πατέρας της φυλακίσθηκε αλλά και για το πως μεγαλώνει το παιδί της.

« Μέχρι τα πρώτα 10 χρόνια του παιδιού έχεις τη χαρά ότι διαμορφώνεις έναν άνθρωπο, ότι του δίνεις αρχές που μπορεί να είναι και ενάντια σε ό,τι προηγήθηκε, να είναι κάτι καινούργιο. Μία φορά, για παράδειγμα, που έγραφε ο γιος μου διαγώνισμα στην ιστορία, μου λέει «έλα μαμά να διαβάσουμε ιστορία» και του απαντάω «χέσε την ιστορία, θα διαβάσουμε Μάριο Χάκκα». Μου λέει «μαμά, είσαι τρελή;». Εγώ ήξερα ότι την ιστορία θα την ξεχάσει, το κείμενο του Χάκκα όμως δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Ο Χάκκας θα του μείνει» είχε πει ενώ όταν ο δημοσιογράφος την είχε ρωτήσει τι της είχε δώσει χαρά εκείνο το πρωί είχε απαντήσει: «Το προσωπάκι του Νικολάκη, του γιου μου, την ώρα που κοιμόταν. Αυτό είναι ευτυχία». Η συνέντευξη ολοκληρωνόταν με την ερώτηση: «Τι χρώμα έχει σήμερα η μέρα σας;». «Πράσινο. Παναθηναϊκός, όπως είναι ο γιος μου» είχε απαντήσει η Παυλίνα Νάσιουτζικ.
Ποιος να φανταζόταν τότε ότι λίγους μήνες μετά, στις 6 Δεκεμβρίου 2008, μπροστά στα μάτια του Νίκου, θα πεφτε νεκρός ο φίλος του Δημήτρης Γρηγορόπουλος.
«Το μόνο που θέλω να σας πω είναι ότι τον Αλέξανδρο δεν τον σκότωσαν. Τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ…» φώναζε με όποιο τρόπο μπορούσε ο 15χρονος που θα σημαδευόταν για πάντα από εκείνη τη βραδιά. Όταν τον Απρίλιο του 2010, κλήθηκε να καταθέσει ως βασικός μάρτυρας κατηγορίας για το θάνατο του φίλου του, ο Νίκος Ρωμανός είχε αρνηθεί να καταθέσει στη δίκη Κορκονέα. Έστειλε όμως επιστολή.

«Δεν είχα κανένα σκοπό να εμφανιστώ στη δίκη διότι δεν με απασχολεί ούτε στο ελάχιστο η έκβασή της. Θεωρώ, ως πολιτική μου επιλογή, να μην εμφανίζομαι στις στιγμές που ορίζουν οι θεσμοί, αλλά να διαμορφώνω εγώ ο ίδιος τα δικά μου πλαίσια στα οποία θα εκφράσω την αντίληψή μου», ανέφερε μεταξύ των άλλων.
Στην ίδια επιστολή, απαντώντας ουσιαστικά σε πληροφορίες που τον συνέδεαν με διάφορες οργανώσεις, τις διέψευδε. «Στο σκέλος στο οποίο αναφέρεται στη συμμετοχή μου σε ακροαριστερές οργανώσεις, συνεργασίας μου με κυκλώματα και άλλες παρόμοιες γελοιότητες, θα ήθελα να τονίσω πως είναι σενάρια συνωμοσιολογίας ενός φαντασμένου δικηγορίσκου», σημείωνε.

Ο παππούς του είχε πρωταγωνιστήσει το 1984 στο αποκαλούμενο «έγκλημα στο Κολωνάκι». Η μητέρα του, έχει περάσει από τις ιστορικές μελέτες στη συγγραφή μπεστ σέλερ με τίτλους «Μαμάδες βορείων προαστίων» και «Μύκονος μπλουζ».

Γιάννης Μιχαιλίδης: Ο «τοξοβόλος» της πλατείας Συντάγματος
Ήδη διάσημος για την εμφάνισή του το Φεβρουάριο του 2011 με τόξο και βέλη μπροστά από τη Βουλή, ο διάσημος πλέον ως «τοξοβόλος» είναι ένας ιδιαίτερα ευφυής άνθρωπος.
Ο 25χρονος Γιάννης Μιχαηλίδης ήταν αριστούχος μαθητής και είχε διακριθεί σε μαθηματικούς διαγωνισμούς. Μάλιστα για τις ιδιαίτερες επιδόσεις του είχε βαβευθεί από την τότε υπουργό Παιδείας, Μαριέττα Γιαννάκου, που του είχε χαρίσει έναν φορητό υπολογιστή. Σπούδαζε περιβαλλοντολόγος και λέγεται ότι ξεχώριζε για τις ικανότητες και την ευφυία του. Οι γονείς του είναι άνθρωποι της τέχνης, η μητέρα του είναι ηθοποιός και ο πατέρας του μουσικός.
Τον περασμένο Αύγουστο είχε προκαλέσει με την ανάρτηση κειμένου του στο Διαδίκτυο, με το οποίο δήλωνε συμπαράσταση στους δράστες της δολοφονίας του οδηγού ταξί Δημήτρη Μίχα στην Πάρο.
«Αυτή η επιλογή μου να είμαι δίπλα σε παράνομους συντρόφους, για την οποία παραμένω περήφανος, είχε ως αποτέλεσμα και τη δική μου εξώθηση στην παρανομία μαζί με άλλους συντρόφους μου, μετά την κατασταλτική επιχείρηση εναντίον της επαναστατικής οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς στον Βόλο», δήλωνε χαρακτηριστικά.

Εκτοτε, όμως, ο Γιάννης Μιχαηλίδης παρέμενε άφαντος. Εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι στον Χολαργό, παράτησε τις σπουδές περιβαλλοντολογίας που παρακολουθούσε και πέρασε στην παρανομία.
Δημήτρης Πολίτης: Παιδί Βορείων Προαστίων

Παιδί των Βορείων Προαστίων και ο 22χρονος Δημήτρης φέρεται να πέρασε στον αντιεξουσιαστικό χώρο μετά τη δολοφονία του Δημήτρη Γρηγορόπουλου.
Στενός φίλος και ομοϊδεάτης του Μιχαηλίδη, ανήκε κι εκείνος στην «παρέα του Χολαργού».

Ανδρέας-Δημήτριος Μπαρζούκος: ευαίσθητος και κοινωνικός

Γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 1989 στον Χολαργό Αττικής, και είναι φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Μυτιλήνης. Ο πατέρας του, Γιάννης, είναι συνταξιούχος αγιογράφος και η μητέρα του Παντελιά, γιατρός του ΕΚΑΒ. Η οικογένειά του τον περιγράφει ως ένα δραστήριο, κοινωνικό και ευαίσθητο παιδί.
Ο Γιάννης Μπουρζούκος δηλώνει για τον γιο του: «Οποιον κι αν ρωτήσετε, φίλους του, γνωστούς του, θα σας πουν ότι είναι άνθρωπος που βγάζει από το στόμα την μπουκιά του για να ταΐσει όσους δεν έχουν φαγητό. Αυτός είναι ο Αντρέας. Εκανε εκδηλώσεις για να μαζέψει χρήματα υπέρ φυλακισμένων, μεταναστών και όσων δεν είχαν. Αυτά τον απασχολούσαν. Θέλει μια άλλη κοινωνία». Για την ιδεολογία του, χωρίς περιστροφές, εξηγεί: «Είναι αναρχικός στην ιδεολογία, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τρομοκρατία. Είναι αναρχικός, όπως όλη η οικογένειά μας. Με τρομοκρατία δεν έχει καμία σχέση. Και χθες που τον είδα μου είπε: «Δεν πιστεύω να με έχουν συνδέσει με τους Πυρήνες;». Εγινε μπαρούτι όταν του είπα ότι το πάνε κατά κει». Για τον Ανδρέα-Δημήτριο έστειλε επιστολή και ο Καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, Χρήστος Ιωαννίδης, που εδώ και 23 χρόνια είναι υπεύθυνος του περιοδικού «Schooligans» και του μαθητικού φεστιβάλ «Schoolwave».

«Γνώρισα τον Αντρέα-Δημήτρη Μπουρζούκο για τρία χρόνια (2005-2008). Ήταν μαθητής μου στο Μουσικό Λύκειο Παλλήνης. Είμαι σοκαρισμένος από την είδηση της εμπλοκής του σε ένοπλη ληστεία. Δεν ξέρω τι τον οδήγησε ως εκεί. Θέλω όμως να μιλήσω για τα τρία χρόνια που τον γνώρισα ως μαθητή αλλά και ως εθελοντή στο περιοδικό. Ήταν χαρά μου να έχω μέσα στην τάξη παιδιά σαν τον Αντρέα-Δημήτρη. Ήταν ευαίσθητος, ήταν έξυπνος, ήταν ανήσυχος. Όχι, δεν άκουγε heavy metal. Άκουγε ροκ, άκουγε Χατζιδάκι, άκουγε Μότσαρτ. Όχι, δεν ήταν αντικοινωνικός. Ίσα-ίσα ήταν πολύ αγαπητός στους συμμαθητές του. Και φυσικά είχε και αυτός θυμό μέσα του, όπως όλα τα αληθινά παιδιά που ανακαλύπτουν στην εφηβεία τους την απάνθρωπη και υποκριτική κοινωνία στην οποία ζούμε. Όχι, δεν ήταν κακός μαθητής, ήταν πολύ καλός.

Μπήκε και αυτός στο πανεπιστήμιο, γράφοντας μία από τις εκθέσεις-κονσέρβες που του ζητάει το σύστημα. Οι γονείς του ήταν δύο αξιοπρεπέστατοι άνθρωποι. Ερχόντουσαν τακτικά στο σχολείο να μάθουν για το παιδί τους. Κάποια στιγμή έμαθα από τον Αντρέα-Δημήτρη ότι ο πατέρας του έμεινε άνεργος. Μου το είπε πικραμένος και θυμωμένος. Δεν ξέρω πόσες αιτίες θυμού προστέθηκαν από τότε. Μπορώ ίσως να φανταστώ αρκετές απ’ αυτές, καθώς ζω κι εγώ μέσα σ’ αυτήν την Ελλάδα.
Απο κει και πέρα, λυπάμαι και ντρέπομαι. Λυπάμαι για τον Αντρέα-Δημήτρη που πίστεψε, καθώς φαίνεται, στη βία σαν απάντηση στη βία του συστήματος. Ντρέπομαι όμως και για την Ελλάδα που οδηγεί παιδιά σαν τον Αντρέα-Δημήτρη σ’ αυτό το σημείο. Ντρέπομαι για τους αστυνομικούς που τον βασάνισαν.
Ντρέπομαι για τους δημοσιογράφους που ήδη τον καταδίκασαν. Και ντρέπομαι για όλους τους ανυποψίαστους πολίτες που θα τον τσουβαλιάσουν μέσα στο κεφάλι τους σαν έναν «τρομοκράτη» και θα προσπεράσουν το παραμορφωμένο από τα χτυπήματα πρόσωπό του για να πάνε στην επόμενη είδηση.
Η παραμόρφωση είναι όλη δική μας».

Η άποψη της οικογενειακού συμβούλου
«Χαρισματικές προσωπικότητες είναι πιθανόν να χάσουν το δρόμο τους όταν η κοινωνία δεν έχει τις δομές για να τις δεχτεί. Λόγω λοιπόν της αρρωστημένης κοινωνικής δομής τα παιδιά μπορούν να ξεστρατίσουν. Οι νέοι, ακόμα περισσότερο σκεπτόμενοι κι ευφυείς νέοι, αν δεν μπορέσουν να αξιοποιήσουν θετικά την προσδοκία τους, την επιθυμία τους να αλλάξουν τα «κακά κείμενα» κινδυνεύουν να βγουν από τη νομιμότητα πιστεύοντας ότι έτσι θα πετύχουν το στόχο τους: να διορθώσουν το σαθρό κοινωνικό και πολιτικό μας σύστημα. Αν αυτά τα παιδιά μεγάλωναν σε ένα υγιές κοινωνικό περιβάλλον, ενδεχομένως σήμερα θα περηφανευόμασταν για τα επιτεύγματά τους. Το σύστημα αξιών που έχουμε όλοι εμείς οικοδομήσει τόσα χρόνια βασίζεται στο «φαίνεσθαι» κι αυτό ακριβώς πληρώνουμε σήμερα. Τα παιδιά αυτά έχουν χάσει το δρόμο τους. Είναι θυμωμένα και πονεμένα επειδή βλέπουν γύρω τους μόνο αδικία. Βασική ανάγκη του ανθρώπου είναι το «ανήκειν» κι επειδή δεν θέλουν να ανήκουν σ’ αυτή την κοινωνία που βασίζεται σ’ ένα άδικο αξιακό σύστημα και έχει βυθιστεί στη διαφθορά, διάλεξαν να ανήκουν σε κάποιο αντιστασιακό χώρο πιστεύοντας ότι έτσι θα καταφέρουν αυτό που πραγματικα επιθυμούν:να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο. Είναι σίγουρο ότι οι γονείς είχαν κάποια δείγματα όλης αυτής της αντίστασης αλλά ίσως δεν είχαν αντιληφθεί που μπορεί να οδηγήσει αυτό. Αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι, αυτό που πρέπει να κάνουν οι γονείς γενικότερα, είναι να εξηγούν και να προκαλούν τα παιδιά τους να παλεύουν για θετικές αλλαγές μέσα από το σύστημα. Αν το σχολείο μας δεν είναι καλό, δεν θα μας βοηθήσει να το γκρεμίσουμε. Πρέπει να το διορθώσουμε από μέσα. Έτσι και τις σαθρές κοινωνικές δομές πρέπει να τις πολεμήσουμε από μέσα, θετικά, να βρούμε λειτουργικούς τρόπους. Αυτό είναι το μήνυμα που χρειάζεται να περάσουμε στα παιδιά μας ώστε να αποφύγουμε τέτοιου είδους παραβατικές συμπεριφορές. Επισης, να ασχολούμαστε περισσότερο μαζί τους, να κλείσουμε τις τηλεοράσεις, να τα απομακρύνουμε από τα βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια, να είμαστε κοντά τους και να τους δείχνουμε την αγάπη μας. Όλη η κοινωνία, η χώρα μας βγαίνει χαμένη όταν τέτοιες χαρισματικές ψυχές χάνονται αντί να «εργάζονται» για το καλό.»

Ερατώ Χατζημιχαλάκη
Οικογενειακός Σύμβουλος
www.allazo.gr

Τα αμύγδαλα σύμμαχος της υγείας μας

«Στάσου Μύγδαλα»..φώναζε ο Γιάννης Βόγλης στην Anne Lonnberg το 1967 στην ταινία «Κορίτσια στο Ήλιο», κάτι που έμεινε στην ιστορία. Πρόκειται για μια σκηνή «παρεξήγησης» όπου μια τρομαγμένη νεαρή κοπέλα φοβήθηκε παρόλο που ο χωριάτης βοσκός (Γ. Βόγλης) είχε ..αγαθές προθέσεις απέναντί της.
Ο βοσκός της εν λόγω σκηνής είχε δίκαιο πάντως να επιμένει να κεράσει αυτόν τον τόσο θρεπτικό καρπό. Τα αμύγδαλα σήμερα κατέχουν υψηλότατη θέση στον κατάλογο τροφίμων. Θεωρείται από τους περισσότερους οργανισμούς υγείας super τροφή ! Ο Φεβρουάριος είναι ο μήνας που συχνά βλέπουμε τις αμυγδαλιές να ανθοφορούν, όπως και οι ..έρωτες.
Πολυάριθμες μελέτες δείχνουν ότι η συχνή μέτρια κατανάλωση αμυγδάλων συμβάλλει στην ελάττωση της «κακής» χοληστερόλης (LDL). Επίσης, φαίνεται ότι η συχνή κατανάλωσή τους μειώνει την πιθανότητα νόσησης από διαβήτη τύπου ΙΙ.
Είναι εξαιρετική πηγή μονοακόρεστων και πολυακόρεστων οξέων. Περιέχουν ω-3 και ω-6 λιπαρά οξέα, τα οποία έχουν αντιφλεγμονώδη δράση, θωρακίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα, συμβάλλουν στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και προάγουν την καρδιαγγειακή λειτουργία.

Συστηνόμενη ποσότητα:
Δεν υπάρχει ακριβής συστηνόμενη δοσολογία λήψης. Πρέπει να ληφθεί σίγουρα υπόψη ότι δεν μπορούμε να τρώμε υπερβολικές ποσότητες αμυγδάλων καθώς είναι πυκνά σε θερμίδες (100γρ δίνουν πάνω από 600 θερμίδες). Είναι σίγουρα ασφαλής για τη σιλουέτα μας μια ποσότητα 20-30 γρ αμυγδάλων/ημέρα. Αυτή η ποσότητα «συμφωνεί» άλλωστε με τα ευεργετικά οφέλη των αμυγδάλων όπως έχει μελετηθεί.

Προσοχή:
Όπως έχει ήδη αναφερθεί τα αμύγδαλα έχουν υψηλό θερμιδικό φορτίο, επομένως μην το παρακάνετε.

  • Μην προτιμάτε τους αλατισμένους καρπούς. Ελέγξτε αν περιέχουν ποσότητες αλατιού, μη διστάσετε να ρωτήσετε τον «προμηθευτή» σας.
  • Αποθηκεύστε τα αμύγδαλα σε μέρος ξηρό, η παρουσία νερού (υγρασίας) ευνοεί την ανάπτυξη αφλατοξίνων (τοξικές ουσίες που παράγονται από μύκητες)
  • Τα αμύγδαλα κάνουν πολύ καλή παρέα στις σαλάτες. Αυξάνουν τη θρεπτικότητά (πρωτεΐνες, ασβέστιο, μαγνήσιο, βιταμίνη Ε κα), αυξάνουν την παρουσία φυτικών ινών (20-30 γρ αμύγδαλα περιέχουν 2 γρ φυτ. ίνες), ενώ προσθέτουν και γεύση!

Η Ελλάδα παρουσιάζει αξιοσημείωτη παραγωγή αμυγδάλων ξεπερνώντας τους 12.000 τόνους. Η Θεσσαλία φαίνεται να έχει τη μερίδα του λέοντος σε παραγωγή. Καλλιεργούνται στη χώρα μας πάνω από 7 ποικιλίες με εξαιρετική γεύση και ποιότητα. Παρόλα αυτά έχουν αυξηθεί οι εισαγωγές αμυγδάλων (αμφίβολης ποιότητας και απλά χαμηλότερης τιμής), κάτι που εξωθεί στη μείωση της ντόπιας παραγωγής. Η Αρκαδία παράγει εξαιρετικά αμύγδαλα σε πολλές περιοχές (Μαίναλο, Μαντινεία, Πάρνωνας κ.α.)

 

Μπερτζελέτος Π. Δημήτρης
Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc
Διεύθυνση: Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη
τηλ: +30 2710232364
e-mail: bertzeletos@gmail.com
e-mail: info@bertzeletos.gr
site: www.bertzeletos.gr

Tango Greco: Τα ωραιότερα ελληνικά τανγκό από την παλιά Αθήνα έως τις μέρες μας στο Badminton (18/2)

Το θέατρο Badminton παρουσιάζει μια βραδιά με τίτλο «Tango Greco», στην οποία θα παρουσιαστούν τα ωραιότερα ελληνικά τάνγκο, τη Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2013.

Όταν το 1930 φτάνει για πρώτη φορά στην Αθήνα ο «βασιλιάς του τανγκό» Εντουάρντο Μπιάνκο, η Αθήνα «τανγκοκρατείται». Η έλευση ενός κορυφαίου ξένου εκπροσώπου του αργεντίνικου τανγκό αποτέλεσε μέγα κοσμικό γεγονός. Ο Μπιάνκο θα ενσωματώσει στην ορχήστρα του τον Μιχάλη Σουγιούλ και θα παίξουν μαζί σε διάφορα μέρη της Ελλάδας…

Η σειρά συναυλιών «Τα θέματα της Ελληνικής Μουσικής και του Ελληνικού Τραγουδιού», που διευθύνει ο συνθέτης Μιχάλης Κουμπιός, μας παρουσιάζει τα ωραιότερα ελληνικά τανγκό. Από την παλιά Αθήνα έως τις μέρες μας. Γιατί πάντα πολλά παλιά τραγούδια θα συνυπάρχουν με τα νέα, καθώς ό,τι εντέλει πλησιάζει την Τέχνη, κινείται έξω από το χρόνο.

Τα τανγκό συνθετών όπως οι: Αττίκ, Κώστας Γιαννίδης, Μιχάλης Σουγιούλ, Χρήστος Χαιρόπουλος, Μάνος Χατζιδάκις, Διονύσης Σαββόπουλος, Ελένη Καραΐνδρου, Σταμάτης Κραουνάκης κ.ά.

θα ερμηνεύσουν τέσσερις εξαίσιες και ιδιαίτερες φωνές. Η Γλυκερία, ο Χρήστος Θηβαίος, η μέτζο σοπράνο Ελένη Βουδουράκη και ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος, ενώ μία ομάδα βραβευμένων χορευτών της Academia del tango θα τα χορέψουν.

Το τανγκό είναι ένας παγκόσμιος ρυθμός που από τη γέννηση του, αγαπά να ταξιδεύει.

Το τανγκό πιθανολογείται ότι έχει τις ρίζες του στους αφρικανικούς ρυθμούς. Είναι ρυθμοί που έκαναν μεγάλα ταξίδια κι έτσι εξελίχθηκαν, άλλαξαν. Έφτασαν στην Ισπανία με τους Άραβες κατακτητές για να μεταναστεύσουν αργότερα στην Αμερικανική ήπειρο. Έτσι δημιουργήθηκαν το danzon και η habanera στην Κούβα και το Tango στην Ουρουγουάη και την Αργεντινή.

Γύρω στο 1870 το τανγκό εξαπλώνεται τόσο στην Ουρουγουάη όσο και στην Αργεντινή και γύρω στο 1890 εγκαθίσταται οριστικά στο Μπουένος Άιρες, ξεκινώντας από τα κακόφημα μπαρ, κυρίως από αυτά των σφαγείων, όπου οι γκαούτσος (οι Νοτιοαμερικανοί καουμπόυς) του δίνουν την ιδιοσυγκρασία τους και την προσωπική τους νοσταλγία.

Αρχικά είναι απαγορευμένος, παράνομος και χορεύεται από άντρες, όχι όμως με ερωτικές διαθέσεις, αλλά επιθετικές, καθώς είναι άντρες ζωσμένοι με μαχαίρια που χορεύουν σε ένα εμπόλεμο κλίμα. Το τανγκό θα δραπετεύσει όμως από τις λαϊκές γειτονιές του Μπουένος Άιρες και θα φτάσει στο κοσμοπολίτικο Παρίσι όπου εξευρωπαΐζεται και εξελίσσεται σε ερωτικό, αριστοκρατικό χορό.

Το τανγκό από το Παρίσι εξαπλώνεται γρήγορα σ’ όλη τη γηραιά Ήπειρο και φυσικά τα κύματα του δεν αργούν να «χτυπήσουν» όλη την Ελλάδα. Ακόμα και στα πανηγύρια της ελληνικής υπαίθρου, σαντουροβιόλια, κλαρίνα και λαούτα αλλά και η Κρητική λύρα αποδίδουν τη μελαγχολική σκέψη που χορεύεται. Βέβαια, αυτό που έπαιζαν οι ελληνικές παραδοσιακές ορχήστρες, δεν ήταν παρά ο απόηχος της μεγάλης μόδας των αθηναϊκών σαλονιών. Εκεί, όπου τα τανγκό ήταν βασικό συστατικό στα κοσμικά τσάγια (τέϊα) και τις χοροεσπερίδες. Το τανγκό στο πέρασμα των χρόνων μπήκε και στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι…

Στο Tango Greco θα ακουστούν τα σπουδαιότερα ελληνικά τανγκό, από την δεκαετία του ’30 έως τις μέρες μας.

H μουσική παράσταση Tango Greco πραγματοποιείται με τη στήριξη της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας ΑΚΟΣ «Καρκίνος: Θεραπεία Σώματος και Ψυχής» στο πλαίσιο της Πανελλαδικής εκστρατείας της με τίτλο «Σπουδή στο ανθρώπινο σώμα-Πρόληψης έργα» για την ενημέρωση, την πρόληψη και την θεραπεία του καρκίνου. Η ΑΚΟΣ στέλνει το μήνυμα: «Αγαπώ και φροντίζω το σώμα μου».

Κύκλος συναυλιών
«Θέματα της Ελληνικής Μουσικής και του Ελληνικού Τραγουδιού»
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Μιχάλης Κουμπιός
Τραγουδούν:
ΓΛΥΚΕΡΙΑ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ,
ΕΛΕΝΗ ΒΟΥΔΟΥΡΑΚΗ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Την ATHENS CHAMBER ORCHESTRA
διευθύνει ο Απόλλων Κουσκουμβεκάκης
Συμμετέχουν:
Ζωή Τηγανούρια (ακορντεόν)
Δημήτρης Μαργιολάς (μπουζούκι, μαντολίνο, λαούτο)
Χορεύουν βραβευμένοι χορευτές της ομάδας Academia del Tango

Info

Τοποθεσία Θέατρο Badminton, Ολυμπιακά Ακίνητα, Άλσος Στρατού, Γουδή
Ημερομηνία Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2013. Ώρα έναρξης: 20:30
Τιμές εισιτηρίων 10/ 15/ 20/ 25 ευρώ
Φοιτητικό: 8 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων 210 8840600 | www.abcd.gr | www.viva.gr / καταστήματα Public

Ο γάμος σώζει την καρδιά


Ένας ακόμα λόγος για να παντρευτεί κάποιος είναι και η καρδιά του. Θα επωφεληθεί όχι μόνο γιατί θα χτυπά στους ρυθμούς της αγάπης αλλά και γιατί σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα θα έχει μικρότερο ποσοστό κινδύνου να αντιμετωπίσει ένα έμφραγμα.

Οι ερευνητές μελέτησαν πάνω από 15.300 περιπτώσεις εμφραγμάτων του μυοκαρδίου σε ανθρώπους άνω των 35 ετών για μια περίοδο περίπου δέκα ετών. Περίπου τα μισά περιστατικά (7.703) κατέληξαν στο θάνατο του ασθενούς μέσα στις επόμενες 28 μέρες μετά το έμφραγμα.

Η στατιστική ανάλυση έδειξε ότι τα εμφράγματα ήσαν κατά 58% έως 66% συχνότερα μεταξύ των ανύπαντρων ανδρών και κατά 60% έως 65% μεταξύ των ανύπαντρων γυναικών, σε σχέση με τους παντρεμένους.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι, όπως έχουν δείξει και άλλες έρευνες στο παρελθόν, το να είναι κανείς ανύπαντρος ή να ζει μόνος του, αυξάνει τόσο τη συνολική θνησιμότητά του, όσο και ειδικότερα τη θνησιμότητα λόγω καρδιαγγειακού προβλήματος.
Το σκέφτεστε ακόμα;

Φτιάξτε κάρτες για τον Άγιο Βαλεντίνο …με αγάπη


Υπέροχες; Και πανεύκολες! Χρειάζεστε ελάχιστα υλικά και χρήματα. Το μόνο που απαιτείται σε μεγάλες ποσότητες είναι η ΑΓΑΠΗ!

Θα χρειαστείτε:

  1. 1 χαρτόνι λευκό, κόκκινο ή ροζ ή όποιο άλλο χρώμα εσείς αγαπάτε
  2. 1 κομμάτι λευκόή διαφανές ριζόχαρτο
  3. Κομμάτια από λεπτά χαρτιά ή χαρτοπετσέτες ή ριζόχαρτο σε αποχρώσεις του κόκκινου
  4. Ατλακολ και ένα πινέλο
  5. Ψαλίδι κι αν έχετε κουπ πατ καρδιάς

Οδηγίες:


1. Συγκεντρώστε τα υλικά σας και χρησιμοποιώντας το ψαλίδι ή ένα κουπ πατ σε σχήμα καρδιάς, κόψτε τα ριζόχαρτα σε σχήμα καρδιάς. Θα χρειαστείτε περίπου 10-15 καρδιές διαφορετικών αποχρώσεων. Το μέγεθος θα το καθορίσετε ανάλογα με το μέγεθος της κάρτας και του «παραθύρου» που θέλετε να έχει ώστε να φαίνονται οι καρδούλες .


2. Τοποθετηστε τις τυχαία πάνω σε ένα λευκό ριζόχαρτο και απλώστε άφθονη ατλακόλ.


3. Κόψτε και διπλώστε το χαρτόνι σας στο μέγεθος της κάρτας που θέλετε να δημιουργήσετε. Κόψτε στο σημείο που προτιμάτε ένα «παράθυρο» σε σχήμα καρδιάς.


4. Κόψτε σε κατάλληλες διαστάσεις και το ριζόχαρτο με τις μικρές καρδιές και προσθέστε κόλλα στο εσωτερικό μέρος της κάρτας, περιμετρικά του «παραθύρου» καρδιάς.


5. Κολλήστε το ριζόχαρτο ώστε η «καλή» μεριά να φαίνεται από μπροστά.


5. Τέλεια! Τα καταφέρατε. Δεν έχετε παρά να γράψετε πόσο αγαπάτε τον  μπαμπά, τη μαμά, τον παππού και τη γιαγιά, τα αδέρφια σας και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί όσο και η αγάπη σας… Χρόνια Πολλά

Σοφία Δημοπούλου‐Πύρζα: «Η απιστία είναι τόσο παλιά, όσο και ο γάμος»

Ανικανοποίητοι έρωτες, απιστίες, ιδανικοί γάμοι και οι συνέπειες της λαγνείας και του πάθους περιγράφονται γλαφυρά στο βιβλίο « Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει» της  Σοφίας Δημοπούλου‐Πύρζα που αποκάλυψε την καλλιτεχνική της φλέβα αφού ικανοποίησε τα άλλα δύο πάθη της: την καριέρα  και τη μητρότητα. Οι ηρωίδες της είναι γυναίκες που ζήσαν σε δύο τελείως διαφορετικές εποχές αλλά τα πάθη, οι ανάγκες και οι έρωτες τους μοιάζουν να έχουν πολλά κοινά πέρα από χρονικά και τοπικά όρια.  Η Σοφία Δημοπούλου‐Πύρζα παραδίδει στο αναγνωστικό κοινό ένα μυθιστόρημα για τη φιλία, τον έρωτα και τη συγχώρεση. Ένα βιβλίο για τις απώλειες και για ό,τι αξίζει στη ζωή να κρατηθεί για πάντα.

Θα ξεκινήσω ανάποδα: Τι θα θέλατε να «κρατήσει» ο αναγνώστης όταν κλείσει το βιβλίο σας;
Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να έχει την ικανοποίηση πως διάβασε μια ωραία ιστορία που του χάρισε αναγνωστική απόλαυση. Και μέσα από την ιστορία να εμβαθύνει και να κατανοήσει τη διαχρονική αξία της αγάπης, της συγχώρεσης και της φιλίας.

Είστε πολιτικός μηχανικός και μητέρα. Όμως από το βιβλίο σας αναδεικνύεται μόνο η γυναικεία σας πλευρά, δεν αποκαλύπτονται οι άλλοι σας ρόλοι. Γιατί πιστεύετε ότι συνέβη αυτό;
Δεν μπορούν να χωρέσουν τα πάντα σ’ ένα βιβλίο. Σ’ αυτή την ιστορία με ενδιέφερε να εμβαθύνω στη γυναικεία ψυχολογία μέσα στο χρόνο, όταν μια γυναίκα αντιμετωπίζει την πρόκληση του έρωτα. Ήθελα λοιπόν να ζυγίσω τα διλήμματα και τις αντιδράσεις των γυναικών μέσα σε διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα, σε διαφορετικές στιγμές μέσα στο χρόνο, να βρω ομοιότητες και διαφορές. Παρόλα αυτά, οι δυο ηρωίδες του βιβλίου παίρνουν τις τελικές τους αποφάσεις μετρώντας όλους τους ρόλους που έχουν. Και κάποιοι αποδεικνύονται τελικά πολύ ισχυροί.

Η συγγραφή αποτελούσε πάντα μέρος των ονείρων σας ή προέκυψε με κάποιο τρόπο;
Γράφω από πολύ μικρή. Το πρώτο μου ολοκληρωμένο διήγημα, που κοιμάται στο συρτάρι μου ακόμα, το έγραψα σε ηλικία 15 ετών. Για μένα όμως, έως τώρα, είχε προτεραιότητα η δημιουργία οικογένειας και η υποστήριξη της δουλειάς μου. Πάντα όμως υπήρχε στην άκρη του μυαλού μου πως κάποια στιγμή, η συγγραφή, που όλα αυτά τα χρόνια συνεχιζόταν στο περιθώριο της καθημερινότητάς μου, θα έπρεπε να πάρει μια πιο συστηματική μορφή και οι ιστορίες που έγραφα να βγουν προ το φως. Έπειτα, είχε μαζευτεί πολύ υλικό που ζητούσε απεγνωσμένα μια «ηρωική» έξοδο.
  Το « Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει» είναι το πρώτο σας βιβλίο. Πώς νιώσατε όταν βάλατε την τελευταία τελεία; Μπορούσατε να φανταστείτε τη συνέχεια;
Η αλήθεια είναι πως διαρκώς καθυστερούσα να βάλω την τελευταία τελεία. Πάντα κάτι ήθελα να αλλάξω, κάτι μου φαινόταν λειψό ή δυσνόητο. Ίσως γιατί ήθελα να παρατείνω τη συμβίωση με τους ήρωές μου, ίσως γιατί είχα πονέσει μαζί τους και τους ένιωθα ευάλωτους… Όταν όμως την έβαλα τελικά την τελεία του τέλους, ένιωσα σαν το γονιό που στέλνει το παιδί του να σπουδάσει σε άλλη πόλη. Με έγνοια γι’ αυτό, με παρακολούθηση της ζωής του από μακριά, με ευχαρίστηση και υπερηφάνεια για τις επιτυχίες του.
Το βιβλίο σας τολμά να περιηγηθεί σε μονοπάτια που οι περισσότεροι φοβούνται να παραδεχτουν. Η απιστία –μέσα από το βιβλίο- είναι κοινό χαρακτηριστικό των σχέσεων σε όλες τις εποχές, με τον ίδιο φόβο και μυστικοπάθεια, θα έλεγα. Είναι έτσι;
Η απιστία είναι τόσο παλιά, όσο και ο γάμος. Έχει δε φορτωθεί με τόσα κρίματα και τόσες ενοχές που είναι φυσικό να θεωρείται ως κάτι που πρέπει να κρατιέται μυστικό με κάθε τρόπο. Και επιπλέον η απιστία κουβαλά πόνο, πληγώνει, τσαλακώνει τον εγωισμό του απατημένου, αφήνει χαραγματιές στη σχέση. Ποιος θέλει να νιώσει όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, αλλά και ποιος έχει την πρόθεση να τα δώσει; Η απιστία προκύπτει και πάντα θα προκύπτει από την ανάγκη των ανθρώπων να επιβεβαιωθούν μέσα από έναν καινούριο έρωτα, να ικανοποιήσουν το ένστικτό τους που είναι πολύ ισχυρό και πάνω απ’ όλες τις κοινωνικές συμβάσεις. Γι’ αυτό και είναι τόσο διαχρονική, όσο και οι σχέσεις. Δεν λέω πως είναι απαραίτητο να συμβεί, αλλά πολλές φορές συμβαίνει.

Ξέρετε φαντάζομαι ότι οι άντρες θα ήθελαν η απιστία να είναι μόνο αντρικό χαρακτηριστικό, νιώθουν ότι εκείνοι έχουν ένα ελαφρυντικό. Εσείς πάλι στο βιβλίο δεν αναζητήσατε ελαφρυντικά. Οι σύζυγοι –και στις δύο εποχές που πραγματεύστε- είναι εξαιρετικοί. Δεν έχουν καμία ευθύνη για το ξελόγιασμα των γυναικών τους.
Αυτό ακριβώς ήθελα να πω. Πως η απιστία δεν είναι θέμα φύλου, ούτε και ποιότητας του γάμου. Πολλοί απατημένοι σύζυγοι, όπως αυτοί της ιστορίας, είναι καλοί σύζυγοι και πολλές άπιστες γυναίκες είναι εξαιρετικές σύντροφοι και μητέρες. Παρόλ’ αυτά η απιστία συμβαίνει, γιατί ακόμα και μέσα σε έναν εξαιρετικό γάμο, το άτομο νιώθει να ασφυκτιά και θέλει το δικό του ¨μυστικό τόπο¨. Έχει ανάγκη από επιβεβαίωση, πως υπάρχει σαν ερωτικό υποκείμενο και όχι απλώς σαν τροφός και εκτελεστής καθηκόντων που απορρέουν από μια οικογένεια ή μια σχέση. Αυτή η ανάγκη υπάρχει και στα δυο φύλα εξίσου. Τα ελαφρυντικά που θέλουν οι άντρες να έχουν στο θέμα της απιστίας, αν υπάρχουν, υπάρχουν το ίδιο και για τις γυναίκες. Ο έρωτας ως ένστικτο, χειραγωγεί τους ανθρώπους με την ίδια δύναμη, άνδρες και γυναίκες.

 Είστε παντρεμένη. Η σχέση σας με το σύζυγό σας έπαιξε κάποιο ρόλο στη συγγραφή αυτού του βιβλίου;
Ασφαλώς και έπαιξε. Πρώτα απ’ όλα, όντας σε ένα μακροχρόνιο και ευτυχισμένο γάμο, είχα την ευκαιρία να «διαβάσω» την αντρική ψυχολογία και να χτίσω στο νου μου ένα πρότυπο καλού συζύγου. Έπειτα, έχοντας υπάρξει πολύ ερωτευμένη, αναβίωσα όλη αυτή την τρέλα που σκορπάει ο έρωτας στις καρδιές των ανθρώπων, ήταν πράγματα που τα είχα αισθανθεί, άρα μπορούσα και να τα εκφράσω.

Πόσα αλλάζουν και πόσα παραμένουν αναλλοίωτα στο χρόνο; Η σύγχρονη τεχνολογία, η θέση της γυναίκας στην επαγγελματική αλλά και καθημερινή ζωή, οι ανάγκες που έχουν διαφοροποιηθεί, μάς έχουν αλλάξει πιστεύετε;
Οι ανάγκες «έξωθεν» σίγουρα έχουν αλλάξει. Οι εντός μας όμως, αυτές που η ψυχή λαχταράει, είναι μέρος της φύσης μας, δεν μπορούμε να τις παραμερίσουμε. Η δύσκολη καθημερινότητά μας αυτό κάνει. Αφήνει τις ανάγκες τις ψυχής μας στην άκρη ως υποδεέστερες, σαν ανάγκες ενός κατώτερου ανθρώπινου είδους. Σήμερα οι άνθρωποι ¨οφείλουμε¨ να έχουμε δουλειά, χρήματα, τεχνολογικά αγαθά, αξιώματα, επαγγελματική αναγνώριση. Η ψυχή όμως λαχταράει πάντα να νιώσει το πλησίασμα του έρωτα με τον Άλλο/Άλλη. Αυτό το άγγιγμα αναζητά για να νιώσει ο άνθρωπος ευτυχισμένος. Είναι η υπέρτατη και η διαχρονική του ανάγκη.

Είναι ευκολο τελικά να ξεχωρίσουμε την αγάπη από τον έρωτα και το πάθος; Μπορεί κάποιος να ζήσει μόνο με ένα από αυτά;
Το πάθος και ο έρωτας είναι το δόλωμα που μας ρίχνει η φύση για να βρούμε το άλλο μας μισό, αυτό που μπορεί να μας χαρίσει την αγάπη, το υπέρτατο αγαθό της ζωής. Η αγάπη όμως προκύπτει όταν αυτόν που ερωτεύεσαι με πάθος, θέλεις και να τον γνωρίσεις βαθιά, να αποδεχτείς όλες τις πλευρές του, να ακουμπήσεις τα συναισθήματά του. Τότε η αγάπη ανατροφοδοτεί και τον έρωτα, όπως το οξυγόνο τη φλόγα. Αν αυτό δεν συμβεί, είτε γιατί δεν το προσπάθησες αρκετά είτε γιατί δεν ήξερες πώς, τότε ο έρωτας είναι καταδικασμένος να σβήσει και να χαθεί. Το ευκταίο και το ιδανικό είναι να υπάρχουν και τα δυο. Όταν κάποιο από τα δυο λείπει από μία σχέση, τότε αφήνεται χώρος για την απιστία.

Πιστεύετε ότι οι ιστορίες πάθους, τα μυστικά και ψέματα έχουν πάντα κακό τέλος; Συμβαίνει και στη ζωή να οδηγούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τελικά… στον πόνο; Μήπως οι άνθρωποι έχουμε τελικά μεγαλύτερη αγάπη στον πόνο παρά στην ευτυχία;
Υπάρχουν ιστορίες πάθους που κατέληξαν σε ευτυχισμένους γάμους και … έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ο κοινός παρονομαστής όμως όλων των ερωτικών ιστοριών που συνυφαίνονται με μυστικά και ψέματα είναι ο πόνος. Ό,τι θέλουμε να κρύψουμε αργά ή γρήγορα βγαίνει στο φως και πληγώνει τους άλλους, πληγώνει και τον εαυτό μας. Η ιστορία και η λογοτεχνία τα έχει περιγράψει καλά όλα αυτά.  Ο πόνος είναι αχώριστος σύντροφος του ανθρώπου, και μολονότι κατά την χριστιανική αντίληψη δεν είναι φυσική κατάσταση, εν τούτοις το πράγμα κατέληξε, να προστεθεί στη φύση μας. Η ευτυχία είναι μια πνευματική κατάσταση που δεν εξαρτάται τόσο από το τι συμβαίνει στη ζωή μας. Για να τη ζήσουμε πρέπει να την αναγνωρίσουμε στα μικρά πράγματα, ακόμα και μέσα στον πόνο.

Είστε και μητέρα 4 παιδιών. Πάντα θέλατε πολλά παιδιά; Θα μας τα συστήσετε;
Έκανα τα δύο πρώτα μου παιδιά σε μικρή ηλικία, χωρίς μεγάλη συναίσθηση της μητρότητας. Καθώς όμως περνούσε ο καιρός συνειδητοποιούσα πως το μεγάλωμα ενός παιδιού πρόσθετε ποιότητες στον εαυτό μου: υπομονή, χαμήλωμα του εγωισμού, αυτογνωσία. Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία και ταυτόχρονα μια πρόκληση το να μεγαλώσω σωστούς ανθρώπους. Κι αυτή την εμπειρία ήθελα να την επαναλάβω ξανά και ξανά, όσο μπορούσα. Έτσι μετά την κόρη μου τη Στέλλα, που είναι 23 ετών και τελειώνει φέτος το Πολυτεχνείο και το Θοδωρή, 22 ετών, που είναι φοιτητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου, ακολούθησε ο Ιάσονας, 15 ετών και ο Αλέξανδρος 13 ετών που είναι μαθητές Γυμνασίου.

 Η συγγραφή νομίζω ότι είναι μοναχική και χρονοβόρα. Πώς τα καταφέρατε με τα παιδιά;
Όταν τα παιδιά ήταν μικρότερα τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Έγραφα πάντα αργά το βράδυ, όταν αυτά ήταν ήδη κοιμισμένα. Όσο άντεχα. Ξέρετε, η συγγραφή, ήταν πάντα για μένα ψυχική ανάγκη, νομίζω πιο ισχυρή και από το φαγητό ή τον ύπνο. Γι’ αυτό και πάντα έβρισκα λίγο χρόνο πριν πάω για ύπνο. Τώρα που τα παιδιά είναι πιο ανεξάρτητα, σέβονται τις ώρες που εγώ αφιερώνω στη συγγραφή, ρυθμίζουμε τον κοινό μας χρόνο γύρω από αυτό, ώστε και η συγγραφική δουλειά να προχωράει και η σχέση μου μαζί τους να μην χάνει την ουσία της.

Τα μεγαλύτερα παιδιά σας διάβασαν το βιβλίο σας και τι σας είπαν;
Τα μεγάλα μου παιδιά αναγνώρισαν κομμάτια από την προσωπικότητά μου, από τις ευαισθησίες μου και μου το είπαν. Όσο για τα μικρότερα, δεν σας κρύβω πως υπήρχαν φορές που τους διάβασα κάποιες παραγράφους του βιβλίου όταν το έγραφα και αυτά μου έκαναν υποδείξεις επί της πλοκής!

Νομίζω ότι το δεύτερο βιβλίο σας είναι ήδη έτοιμο. Θα μας μιλήσετε γι αυτό;
Το δεύτερο βιβλίο μου είναι ήδη υπό έκδοση. Θα εκδοθεί στην αρχή του καλοκαιριού. Είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με έντονη πλοκή και χαρακτήρες που ακροβατούν ανάμεσα στο ηθικό και το ανήθικο. Μέσα από την τραγωδία που θα βιώσουν οι ήρωες, θα αποδειχτεί πως όλα έχουν το λόγο και την αιτία τους. Πως η ζωή έχει τους δικούς της κανόνες και τη δική της δύναμη που εμείς δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε. Είναι ένα μυθιστόρημα για τις αξίες που ο άνθρωπος ξεχνά στον αγώνα του να αναδειχτεί, να πετύχει τους στόχους του.

Ανυπομονούμε. Σας ευχαριστώ πολύ.

 

 

 

H Ελεωνόρα Ζουγανέλη στον Σταυρό του Νότου

Στη σκηνή του Σταυρού του Νότου Plus «μετακομίζει» μουσικά η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, από αύριο 2 Φεβρουαρίου και κάθε Σάββατο.

Μετά τις sold out εμφανίσεις της στη Θεσσαλονίκη και λίγο πριν κυκλοφορήσει το νέο της άλμπουμ με τίτλο «Μετακόμιση τώρα», η Ελεωνόρα Ζουγανέλη «επιστρέφει» στον χώρο που πρωτοξεκίνησε τις ζωντανές εμφανίσεις της, στον Σταυρό του Νότου.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει καινούρια τραγούδια από το επερχόμενο άλμπουμ της, όπως το «Μοναχα εγώ» αλλά και τραγούδια από το προσωπικό της ρεπερτόριο αλλά και τραγούδια διασκευασμένα, που έχουν αγαπηθεί από το κοινό.

Ο 18χρονος Χάρης που σαρώνει τα μαθηματικά βραβεία στην εκμπομπή «Ες αύριον τα σπουδαία: Πορτραίτα του αύριο» (3/2/2013)

 


Στο σημερινό επεισόδιο ταξιδεύουμε στο Λιτόχωρο Πιερίας, στους πρόποδες του Ολύμπου, όπου συναντάμε τον 18χρονο απόφοιτο Λυκείου Χάρη Τσαμπασίδη.
Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο ταλέντο στα Μαθηματικά, που με την εργατικότητα του κατόρθωσε από το μικρό χωριό του να διακριθεί επανειλημμένα σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς Μαθηματικών.
Λίγο πριν φύγει για να σπουδάσει στο Κέμπριτζ της Αγγλίας, ο Χάρης απαντά στις ερωτήσεις μας για τα Μαθηματικά και την προσωπική του πορεία. Παράλληλα, οι καθηγητές του, ο πατέρας του, και ο Γραμματέας της Μαθηματικής Εταιρείας μιλούν για τον Χάρη και ξεδιπλώνουν την ιστορία του.

ΝΕΤ:  Κυριακή 3/2/2013, στις 18.15

Σκηνοθεσία: Βασίλης Κεσίσογλου
Έρευνα: Σταυριανή Δούνια
Φωτογραφία: Δημήτρης Μαυροφοράκης
Ηχοληψία: Δημήτρης Βασιλειάδης

 

Η εκπομπή «Ες αύριον τα σπουδαία: Πορτραίτα του αύριο» είναι σειρά ντοκιμαντέρ, παραγωγής της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, μέσα από την οποία προβάλλονται οι νέοι επιστήμονες, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες και αθλητές που καινοτομούν και δημιουργούν με τις ίδιες τους τις δυνάμεις. Η σειρά αναδεικνύει τα ιδιαίτερα γνωρίσματά και πλεονεκτήματά της νέας γενιάς των συμπατριωτών μας, αυτών που θα αναδειχθούν στους αυριανούς πρωταθλητές στις επιστήμες, τις τέχνες και την κοινωνία.
Όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι, άγνωστοι ακόμα στους πολλούς ή ήδη γνωστοί, αντιμετωπίζουν δυσκολίες, κακοτοπιές και πρόσκαιρες αποτυχίες που όμως δεν τους αποθαρρύνουν. Δεν έχουν ίσως τις ιδανικές συνθήκες για να πετύχουν ακόμα το στόχο τους, αλλά έχουν πίστη στον εαυτό τους και τις δυνατότητές τους. Ξέρουν ποιοι είναι, πού πάνε και κυνηγούν το όραμά τους με όλο τους το είναι.
Μέσα από τη σειρά προβάλλεται η ιδιαίτερη προσωπικότητα, η δημιουργική ικανότητα και η ασίγαστη θέλησή τους να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους, αξιοποιώντας στο μέγιστο το ταλέντο και την σταδιακή τους αναγνώρισή από τους ειδικούς και από το κοινωνικό σύνολο, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Τη σκηνοθεσία των επεισοδίων υπογράφουν διακεκριμένοι Έλληνες σκηνοθέτες, όπως η Κλεώνη Φλέσσα, ο Ανδρέας Μαριανός, η Λένα Βουδούρη, ο Μιχάλης Λυκούδης, ο Σπύρος Ταραβήρας, ο Σπύρος Πετρόπουλος, η Γεωργία Γρηγορίου κ.α.

Υπέροχα φτερά για την πιο όμορφη πεταλουδίτσα

 

Είναι πάρα πολύ εύκολο να ντύσετε τη μικρή πεταλουδίτσα σας έτσι ώστε όχι μόνο να είναι πανέμορφη αλλά και πρωτότυπη, ξοδεύοντας ελάχιστα ευρώ. Αυτό που θα χρειαστείτε είναι σύρμα καλυμμένο με ύφασμα για να φτιάξετε το σκελετό των φτερών. Αν δεν βρείτε καλυμμένο μπορείτε να κολήσετε εσείς μια λευκή ταινία.  Σχηματίστε τέσσερα φτερά με το σύρμα όπως βλέπετε στη φωτογραφία. Με την ταινία ενώστε τα φτερά.

Για κάθε φτερό κόψτε δύο κομμάτια μαύρο χαρτί κρεπ χρησιμοποιώντας για πατρόν τα ίδια τα φτερά αλλά προσθέτοντας λίγα εκατοστά ώστε να το κολλήσετε στη συνέχεια. Απλώστε κόλλα στο κομμάτι που περισσεύει στο ένα χαρτί και κολλήστε το γύρω γύρω από το σύρμα. Απλώστε κόλλα στο δέυτερο κομμάτι χαρτί και κολλήστε το από την ανάποδα πλευρά από το πρώτο. Επαναλαμβάνετε τη διαδιακασία και για τα υπόλοιπα τρία φτερά. Κόψτε τα κομμάτια που περισσεύουν. Χρησιμοποιήστε ένα ανοιχτόχρωμο χαρτί κρεπ για να φτιάξετε τα εσωτερικά σχέδια.  Εμπνευστείτε απο τις φωτογραφίες ή φτιάξτε τα δικά σας σχέδια. Για να τα φορέσει, θα χρειαστεί να προσθέσετε δύο λωρίδες από χοντρή βελούδινη μαύρη κορδέλα που θα στερεώσετε στο σημείο που ενώνονται τα φτερά. Για να ταιριάξουν τέλεια στο κορμάκι της, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε βέλκρο ώστε να μαζεύετε τις κορδέλες όσο χρειάζεται.

Αν θέλετε να φτιάξετε και κεραίες  δύο κομμάτια μαύρο σύρμα πίπας  και μία μαύρη κορδέλα ή στέκα είναι αρκετά.

Ένα μαύρο κορμάκι ή μπλουζάκι κι ένα μαύρο κολάν είναι τα μόνα που θα χρειαστεί η μικρή πεταλουδίτσα σας για να είναι έτοιμη για το πάρτι!