Με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, συνομιλήσαμε με τρεις γυναίκες που η κάθε μια έχει τη δική της ιστορία και διαδρομή προς τη μητρότητα.
Μία νέα γυναίκα που έκανε παιδί στα 26 επειδή ζει στο εξωτερικό και όχι στην Ελλάδα… Μία νέα γυναίκα που από τα 19 της είχε αποφασίσει ότι η δεν θέλει να φέρει παιδί σε αυτό τον κόσμο… Μία νέα γυναίκα που η επιθυμία της για μητρότητα ξύπνησε σε μια ηλικία όπου όλα είναι πιο δύσκολα…
Τρεις διαφορετικές γυναίκες, τρεις διαφορετικές ιστορίες και οπτικές για τη μητρότητα με αφορμή τη γιορτή της Μητέρας.
Μαρία, 26 ετών – «Δεν ήταν ότι ήθελα παιδί. Ήταν ότι για πρώτη φορά δεν φοβήθηκα»
Δεν είχα μεγαλώσει με την ιδέα ότι θα κάνω παιδί νωρίς. Το αντίθετο. Πάντα έλεγα ότι «έχω χρόνο», ότι πρώτα θέλω να σταθώ στη δουλειά μου, να νιώσω ότι δεν εξαρτώμαι από κανέναν. Στα 26 μου, ζώντας ήδη μερικά χρόνια στο εξωτερικό, αυτό ήταν το βασικό μου μέλημα.
Κάποια στιγμή όμως άρχισα να παρατηρώ γύρω μου πράγματα που στην Ελλάδα τα θεωρούμε σχεδόν εξαίρεση. Μια συνάδελφος έφυγε για άδεια μητρότητας χωρίς κανείς να την κοιτάξει περίεργα. Δεν υπήρξε αυτό το «και τώρα τι θα γίνει με τη θέση της». Όταν γύρισε, μπήκε ξανά στη δουλειά της χωρίς να χρειαστεί να αποδείξει ότι αξίζει να είναι εκεί. Θυμάμαι να το σχολιάζουμε στο γραφείο και να μου φαίνεται… φυσιολογικό. Και ταυτόχρονα, αν το σκεφτώ με τα ελληνικά δεδομένα, καθόλου αυτονόητο.
Εκεί άρχισα να σκέφτομαι διαφορετικά. Όχι ότι ξαφνικά ένιωσα την ανάγκη να γίνω μητέρα. Αλλά ότι για πρώτη φορά δεν ένιωθα πως μια τέτοια απόφαση θα με τιμωρήσει. Ότι θα με βγάλει εκτός πορείας.
Όταν το είπα στη μητέρα μου, υπήρξε μια μικρή παύση. «Είσαι σίγουρη;» με ρώτησε. Δεν είχε άδικο. Αν ήμουν στην Ελλάδα, κι εγώ θα είχα τις ίδιες αμφιβολίες. Θα έκανα άλλες σκέψεις. Πιο πρακτικές, πιο πιεστικές. Πόσο θα λείψω από τη δουλειά, τι θα γίνει όταν επιστρέψω, αν θα μπορώ να στηριχτώ κάπου ή αν όλα θα πέσουν πάνω μου…
Εδώ όμως τα πράγματα λειτουργούν αλλιώς. Ξέρεις τι δικαιούσαι, το παίρνεις χωρίς να το διεκδικείς κάθε φορά από την αρχή και, κυρίως, δεν νιώθεις ότι πρέπει να απολογηθείς επειδή έγινες μητέρα. Δεν είναι κάτι που «αντέχεις», είναι κάτι που εντάσσεται κανονικά στη ζωή σου.
Δεν θέλω να το ωραιοποιήσω. Υπάρχει κούραση, υπάρχει άγχος, υπάρχουν μέρες που λες «δεν βγαίνει». Αλλά δεν υπάρχει αυτός ο μόνιμος φόβος ότι αν κάτι πάει στραβά, θα μείνεις μόνη σου να το διαχειριστείς.
Αν με ρωτήσεις γιατί πήρα αυτή την απόφαση τώρα, δεν θα σου πω «γιατί ήθελα παιδί». Θα σου πω ότι για πρώτη φορά ένιωσα ότι μπορώ να το κάνω χωρίς να διαλύσω τα υπόλοιπα κομμάτια της ζωής μου.
Και τελικά, αυτό ήταν αρκετό.
Κάτια, 31 ετών – «Δεν ήταν μια παρορμητική απόφαση, όσο κι αν έτσι φάνηκε»
Δεν μπορώ να πω ότι υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που είπα «δεν θέλω να κάνω παιδιά». Είναι κάτι που το ένιωθα από μικρή, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω. Όταν οι φίλες μου έπαιζαν με κούκλες και φαντάζονταν οικογένειες, εγώ δεν έμπαινα ποτέ σε αυτή τη λογική. Δεν με αφορούσε.
Στα 19 μου, όταν το είπα πρώτη φορά στους γονείς μου, ήταν σαν να τους έκοψα τον αέρα. Η μητέρα μου προσπάθησε να το ελαφρύνει, να το περάσει σαν φάση. Ο πατέρας μου ήταν πιο απόλυτος. «Αυτά αλλάζουν», μου είπε. Εκείνη τη στιγμή δεν είχα όλα τα επιχειρήματα για να τους απαντήσω. Είχα όμως μια βεβαιότητα που δεν άλλαζε όσα επιχειρήματα κι αν άκουγα από τους γονείς και τους φίλους μου.
Η απόφαση για την αφαίρεση των ωοθηκών ήταν για όλους ένα σοκ. Για μένα όχι. Είχε προηγηθεί πολλή σκέψη, πολλή εσωτερική δουλειά, ακόμα κι αν οι άλλοι το είδαν σαν κάτι βιαστικό ή ακραίο. Δεν ένιωθα ότι «κλείνω μια πόρτα». Ένιωθα ότι βάζω μια τάξη σε κάτι που ήδη είχα αποφασίσει.
Οι αντιδράσεις δεν σταμάτησαν εκεί. Για χρόνια έπρεπε να εξηγώ την επιλογή μου. Σε γιατρούς που με κοιτούσαν με δυσπιστία, σε φίλους που περίμεναν ότι κάποια στιγμή θα αλλάξω γνώμη και «θα χτυπάω το κεφάλι μου», σε ανθρώπους που το έπαιρναν σχεδόν προσωπικά.
Δεν άλλαξα γνώμη.
Δεν νιώθω ότι έχω στερηθεί κάτι. Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο να καταλάβει κάποιος που έχει κάνει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχει ένα «αν» που με ακολουθεί. Δεν σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή μου με παιδί. Δεν με απασχολεί.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθω εκτός, κυρίως κοινωνικά. Όταν οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τα παιδιά, όταν όλα τα προγράμματα, οι έξοδοι, οι προτεραιότητες καθορίζονται από αυτό. Αλλά δεν είναι ζήλια. Είναι απλώς μια διαπίστωση ότι ανήκω σε μια άλλη κατηγορία.
Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν πήρα μια απόφαση από θυμό ή από φόβο. Την πήρα γιατί έτσι ένιωθα ότι θέλω να ζήσω.
Και μέχρι σήμερα, αυτό δεν έχει αλλάξει.
Μαρίνα, 44 ετών – «Δεν ήθελα παιδί. Και όμως, τώρα είμαι εδώ»
Για πολλά χρόνια το θέμα δεν υπήρχε καν. Όταν έμενα έγκυος νεότερη, δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να το σκεφτώ δεύτερη φορά. Έκανα δύο εκτρώσεις και ένιωθα ότι παίρνω τη σωστή απόφαση για μένα εκείνη τη στιγμή. Δεν το δραματοποίησα, ούτε και το μετάνιωσα.
Ίσως γι’ αυτό με ξάφνιασε τόσο πολύ αυτό που άρχισε να συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Δεν ήταν μια ξαφνική «επιθυμία». Ήταν περισσότερο μια σκέψη που ερχόταν και ξαναερχόταν, χωρίς να φεύγει.
Στην αρχή την αγνόησα. Μετά άρχισα να τη φοβάμαι. «Μήπως είναι απλώς ο χρόνος που περνάει;» σκεφτόμουν. «Μήπως είναι πανικός;». Δεν ήθελα να πάρω μια τόσο μεγάλη απόφαση από φόβο.
Αλλά όσο κι αν προσπαθούσα να την απομακρύνω, επέστρεφε. Σε άσχετες στιγμές. Σε μια ήσυχη Κυριακή, σε μια βόλτα, σε ένα τραπέζι που όλοι μιλούσαν για τα παιδιά τους κι εγώ άκουγα χωρίς να συμμετέχω.
Δεν έχω σύντροφο αλλά αυτό ήταν το… λιγότερο αν μπορώ να το θέσω έτσι γιατί δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να περιμένω κάποιον για να κάνω παιδί. Αυτό ήταν πάντα ξεκάθαρο μέσα μου. Αν το έκανα, θα το έκανα με τον τρόπο που είχα επιλέξει.
Έτσι ξεκίνησα την εξωσωματική με δότη. Και εκεί άρχισαν τα δύσκολα. Όχι πρακτικά μόνο, αλλά κυρίως μέσα μου.
Δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να μεγαλώσω ένα παιδί μόνη μου. Το σκέφτομαι πολύ ρεαλιστικά. Ποιος θα είναι εκεί όταν κουράζομαι, όταν δεν αντέχω, όταν αρρωστήσω;
Και πέρα απ’ όλα αυτά, υπάρχει και το κομμάτι της υγείας. Οι ορμόνες, οι διαδικασίες, το σώμα που δεν είναι πια 30 χρονών. Κάθε φορά που ξεκινάει ένας κύκλος, υπάρχει και μια μικρή αγωνία για το πώς θα αντιδράσω.
Δεν έχω καταλήξει αν κάνω το σωστό. Υπάρχουν μέρες που λέω «είναι αργά, άστο». Και άλλες που σκέφτομαι «αν δεν το κάνω τώρα, θα το σκέφτομαι για πάντα».
Αυτό που νιώθω είναι ότι η απόφασή μου για εξωσωματική δεν είναι καθαρή και απόλυτη. Είναι μια διαδικασία γεμάτη ερωτήματα.
Αυτό που ξέρω είναι ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν είμαι τόσο σίγουρη για κάτι που κάποτε ήταν απόλυτο.
Και ίσως αυτό από μόνο του να σημαίνει κάτι.
