«Ήμασταν σε ένα δωμάτιο με ένα στρώμα κι ένα τραπέζι»: Η συγκλονιστική ζωή της χρυσής ακοντίστριας Ελίνας Τζένγκο

«Ήμασταν σε ένα δωμάτιο με ένα στρώμα κι ένα τραπέζι»: Η συγκλονιστική ζωή της χρυσής ακοντίστριας Ελίνας Τζένγκο

Το βράδυ του Σαββάτου ένα 19χρονο κορίτσι μάς χάρισε ένα ακόμη χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου που διεξάγεται στο Μόναχο. Συγκρατήστε το όνομά της: Ελίνα Τζένγκο.

Με μία «βαριά» παράδοση στο αγώνισμα του ακοντισμού, με ονόματα όπως η Άννα Βερούλη, η Σοφία Σακοράφα και η Μιρέλα Μανιάνι, η 19χρονη Ελίνα πλέον με βολή στα 65,18 μπήκε επάξια στην ελίτ του αθλήματος, αφήνοντας στην δεύτερη θέση τη Σέρβα Αντριάνα Βιλάγκος και τρίτη το είδωλό της, την Τσέχα, Μπάρμπαρα Σποτάκοβα.

Παιδί μεταναστών από την Αλβανία, γεννήθηκε στην Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδικής, και περιέγραψε με τα δικά της λόγια, τα όσα δύσκολα βίωσε μαζί με τις δύο αδελφές της και τους γονείς της που πάλευαν να σταθούν στα πόδια τους. Ο πατέρας της ήταν αστυνομικός και ερχόμενος στην Ελλάδα δούλεψε ως οικοδόμος. Η μητέρα της, δασκάλα, με την έκρηξη της οικονομικής κρίσης αναγκάστηκε να εργαστεί ως καθαρίστρια.

«Πρώτος έφυγε ο πατέρας μου, όταν η μητέρα μου ήταν έγκυος στη μεγάλη μου αδερφή. Έφτασε πεζός από την Αλβανία στη Χαλκιδική κι όταν βρήκε δουλειά ως οικοδόμος ακολούθησε η μητέρα μου. Η προσαρμογή τους στην Ελλάδα δεν ήταν εύκολη. Είχαν εγκαταλείψει τις δουλειές τους, δεν γνώριζαν κανέναν, δεν μιλούσαν την γλώσσα, κι όταν γεννήθηκε η αδερφή μου έμεναν σ’ ένα δωμάτιο στο οποίο υπήρχαν μόνο τα απαραίτητα. Ένα στρώμα, ένα τραπέζι, μερικά σερβίτσια… Ποτέ δεν γκρίνιαξαν…

Σταδιακά κατάφεραν να βρουν τους ρυθμούς τους και σύντομα απέκτησαν μια ήρεμη ζωή. Μέχρι που ξέσπασε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Τότε τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πολύ πιο δύσκολα. Στο μεταξύ είχαμε γεννηθεί η μεσαία αδερφή μου κι εγώ, και οι ανάγκες της οικογένειάς μας είχαν γίνει μεγαλύτερες. Τότε η μητέρα μου αποφάσισε να δουλέψει, για να βοηθήσει τον πατέρα μου ώστε να μη μας λείψει τίποτα. Άρχισε να καθαρίζει σπίτια. Ακόμα καθαρίζει… Έχω υποσχεθεί ότι δεν θα ξανακάνει αυτή τη δουλειά. Ότι θα φτάσω στο σημείο με τις επιδόσεις μου να έχω αρκετά λεφτά και να μην ξαναδουλέψουν.

Το μόνο πρόβλημα που είχαμε, το οποίο επηρέασε αρκετά τη ζωή μας, ήταν το θέμα της υπηκοότητας. Ενώ και τα τρία κορίτσια έχουμε γεννηθεί στην Ελλάδα, ταλαιπωρηθήκαμε, κυρίως ψυχολογικά, μέχρι να πάρουμε τα χαρτιά μας. Εγώ τα πήρα μόλις πριν δύο χρόνια. Η μεσαία αδερφή μου, ακόμα περιμένει. Η μεγάλη δε, η οποία ήταν αθλήτρια στην σφαιροβολία, πάλευε χρόνια! Τόσο, που λόγω της κατάστασης, στο τέλος παράτησε τον αθλητισμό! Δεν άντεχε άλλο. Είχε επηρεαστεί πολύ από το γεγονός που δεν μπορούσε να αγωνιστεί σε καμία διοργάνωση εκτός από αυτές που διεξάγονταν στην Ελλάδα. Το 2018, έφτασα κι εγώ στα όρια μου! Δυο χρόνια πριν είχα κάνει πανελλήνιο ρεκόρ, όμως, στη συνέχεια έμεινα «κολλημένη» στην ίδια κατάσταση. Δεν μπορούσα να αγωνιστώ σε καμία διοργάνωση εκτός Ελλάδας γιατί δεν είχα την υπηκοότητα. Κάθε μέρα έκλαιγα και στεναχωριόμουν. Ξεσπούσα στους γονείς μου και εκείνοι με άκουγαν υπομονετικά. Ήταν δύσκολο γι’ αυτούς να το αντιμετωπίσουν. Σήμερα που το σκέφτομαι, μετανιώνω που τους δυσκόλεψα τόσο τη ζωή. Τους ευχαριστώ πολύ για την υπομονή και την στήριξή τους εκείνη την περίοδο.

Τότε, δεν υπήρχε χειρότερο συναίσθημα από αυτό που ένιωθα. Να γεννιέσαι στην Ελλάδα, να μεγαλώνεις σ’ αυτήν και να αισθάνεσαι ξένος. Ναι, οι γονείς μου είναι από την Αλβανία. Δεν θα το αρνηθώ, ούτε θα νιώσω ντροπή να το πω. Ούτε θα κρύψω ότι νιώθω και Αλβανίδα. Γεννήθηκα, όμως, στην Ελλάδα. Και την Ελλάδα την αγαπώ»!

Διαβάστε επίσης:

Μητέρα – νάρκισσος: Πώς το «εγώ» της μπλοκάρει το παιδί και 26 ατάκες που τη χαρακτηρίζουν

Στη εντατική 20χρονη που γέννησε με κορωνοϊό – Ποια η κατάσταση του μωρού

Εξιτήριο για το 3,5 ετών αγοράκι που κατάπιε λουράκι ρολογιού