Εγώ, η Τυχερή.
Με λένε Χαρά και κάθε πρωί πηγαίνω στο σχολείο μου με χαμόγελο.
Μου αρέσει η τάξη μου, τα τετράδιά μου, οι ζωγραφιές στον τοίχο, τα παιχνίδια στην αυλή και πιο πολύ απ’ όλα η δασκάλα μου.
Η μαμά μου μια μέρα μού είπε:
«Ξέρεις πόσο τυχερή είσαι; Στο σχολείο σου έχεις φέτος σχολική νοσηλεύτρια».
Τότε το σκέφτηκα καλύτερα… και κατάλαβα πως είχε δίκιο.
Οι φίλοι μου από τη γειτονιά, που πηγαίνουν στο πιο κάτω σχολείο, δεν έχουν σχολική νοσηλεύτρια.
Κάθε φορά που μου το λένε, απορώ.
Γιατί να μην έχουν κι εκείνοι;
Γιατί να μην έχουν όλα τα παιδιά έναν άνθρωπο να τα φροντίζει όταν το χρειάζονται;
Εγώ ξέρω πόσο σημαντικό είναι.
Γιατί καμιά φορά με πιάνει ένας δυνατός πονοκέφαλος.
Η μαμά τον λέει ημικρανία.
Έρχεται ξαφνικά και κάνει το κεφάλι μου να πονάει πολύ.
Το φως με ενοχλεί, οι φωνές μου φαίνονται πιο δυνατές και θέλω να κλείσω τα μάτια μου.
Παλιά, όταν με έπιανε αυτός ο πόνος, κάποιες μέρες δεν μπορούσα να πάω σχολείο.
Κι αυτό με στενοχωρούσε πολύ.
Γιατί εγώ αγαπάω το σχολείο μου.
Αγαπάω όταν η δασκάλα γράφει στον πίνακα και μας μαθαίνει καινούρια πράγματα.
Αγαπάω όταν διαβάζουμε ιστορίες όλοι μαζί.
Αγαπάω όταν σηκώνω χέρι για να απαντήσω.
Αγαπάω όταν κάνουμε κατασκευές με χαρτόνια και κόλλες.
Αγαπάω το διάλειμμα, το κυνηγητό, τα γέλια και τις μυστικές κουβέντες με τις φίλες μου.
Δεν θέλω ο πόνος να με σταματάει.
Τώρα όμως στο σχολείο μου είναι η σχολική νοσηλεύτρια.
Όταν δεν νιώθω καλά, μπορώ να πάω κοντά της.
Με ακούει προσεκτικά.
Μου μιλάει ήρεμα.
Με βοηθά να ξεκουραστώ λίγο.
Ξέρει τι πρέπει να κάνει.
Και πάνω απ’ όλα… με κάνει να νιώθω ασφαλής.
Ξέρω πως αν χρειαστώ κάτι, υπάρχει ένας μεγάλος που νοιάζεται αληθινά.
Έτσι, ακόμα κι όταν με πιάνει εκείνος ο πόνος, δεν φοβάμαι τόσο.
Γιατί δεν είμαι μόνη.
Έχω και έναν φίλο στο σχολείο, που τον βλέπω πιο πολύ στα διαλείμματα.
Τρώει μόνο ό,τι έχει μέσα στο ταπεράκι του.
Το κρατάει πάντα σφιχτά στην αγκαλιά του.
Μια μέρα τον ρώτησα γιατί έχει γραμμένο επάνω το όνομά του.
«Για να μην μπερδευτεί με τα άλλα», μου απάντησε.
Ξέρω πως δεν μπορεί να φάει τούρτες.
Γι’ αυτό πολλές φορές δεν πηγαίνει στα πάρτι.
Κι εγώ στενοχωριέμαι λίγο γι’ αυτό.
Όμως όταν πάμε εκδρομή, έρχεται μαζί μας.
Γιατί είναι εκεί και η σχολική νοσηλεύτρια.
Τον προσέχει.
Ξέρει τι χρειάζεται.
Η μαμά του νιώθει ήσυχη.
Κι εκείνος γελάει, τρέχει, παίζει και χαίρεται πάρα πολύ.
Και τότε χαίρομαι κι εγώ.
Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να μένει πίσω.
Η σχολική νοσηλεύτρια δεν βοηθά μόνο εμένα.
Βοηθά το παιδί που χτύπησε στο γόνατο στο διάλειμμα.
Το παιδί που ζαλίστηκε.
Το παιδί που φοβήθηκε.
Το παιδί που χρειάζεται μια αγκαλιά και μια κουβέντα.
Το παιδί που χρειάζεται φροντίδα για να μπορεί να συμμετέχει μαζί με όλους.
Η πόρτα της είναι ανοιχτή για όλους.
Και αυτό είναι το πιο όμορφο.
Γιατί στο σχολείο μπορεί να είμαστε διαφορετικοί.
Άλλος τρέχει γρήγορα.
Άλλος ζωγραφίζει τέλεια.
Άλλος διαβάζει δυνατά.
Άλλος χρειάζεται λίγη περισσότερη βοήθεια.
Μπορεί να έχουμε άλλες ανάγκες, άλλες δυσκολίες και άλλες δυνάμεις…
Αλλά όλοι είμαστε ίσοι.
Και όλα τα παιδιά αξίζουν φροντίδα, ασφάλεια και έναν μεγάλο που μπορούν να εμπιστεύονται.
Η μαμά μου είχε δίκιο.
Είμαι τυχερή.
Μα εύχομαι μια μέρα να είναι τυχερά όλα τα παιδιά.
Γιατί κάθε σχολείο αξίζει να έχει μια σχολική νοσηλεύτρια.
