“Οι φίλοι των παιδιών μου συναντιούνται συχνά, όμως εγώ δεν επιτρέπω στα παιδιά μου να συμμετέχουν”

«Τις τελευταίες εβδομάδες τα παιδιά μου ρωτούν όλο και πιο επίμονα πότε μπορούν να συναντήσουν τους φίλους τους. Η πίεση γίνεται όλο και ασφυκτική: Μα γιατί να μην πάμε έστω για ποδήλατο; Όλοι οι άλλοι βρίσκονται συνέχεια; Αυτό είναι άδικο! Μόνο εγώ δεν πάω!

Η απάντησή μου κάθε φορά; Το ξέρω ότι είναι άδικο. Λυπάμαι.

Όμως δεν αλλάζω γνώμη. Τουλάχιστον όχι ακόμα.

Δεν λέω ότι μου είναι εύκολο –δεν είναι. Δεν λέω, ότι δεν έχω αμφισβητήσει την απόφασή μου αυτή. Όμως προς το παρόν η απάντησή μου θα είναι “όχι, δεν μπορείτε να δείτε τους φίλους σας”.

Φυσικά, η κάθε οικογένεια θα πρέπει να λαμβάνει τις αποφάσεις της ανάλογα με τις δικές της συνθήκες. Αυτές θα περιλαμβάνουν την ανάλυση του κινδύνου ανάμεσα στο όφελος και το κόστος, καθώς και πολλούς ακόμα παράγοντες. Και βέβαια θα παίξει ρόλο και το πόσο βασιζόμαστε στο ένστικτό μας…

Σε εμένα, το ένστικτό μου λέει –ουρλιάζει, για την ακρίβεια- να το πάω πιο αργά. Να μη βιάζομαι.

Για άλλους γονείς, η διαδικασία λήψης αυτής της απόφασης είναι διαφορετική. Μπορεί να έχουν διαφορετικές συνθήκες, προτεραιότητες και απόψεις για το πόσο σοβαρά πρέπει να πάρουμε τον κορωνοϊό (αν θέλετε την γνώμη μου, πρέπει να τον πάρουμε ΠΑΡΑ πολύ σοβαρά).

Εγώ έχω προσπαθήσει να προετοιμάσω τα παιδιά μου για όλο αυτό. Τους λέω εδώ και εβδομάδες, καθώς συζητιέται η άρση του lockdown, ότι η κάθε οικογένεια θα πάρεις τις δικές της αποφάσεις. Τους το λέω, ότι επειδή μπορούμε –σύμφωνα με τον νόμο- να κάνουμε κάτι, δεν σημαίνει και ότι πρέπει. Τους λέω, ότι εμείς θα λαμβάνουμε τις αποφάσεις που κρίνουμε ότι έχουν νόημα για την δική μας οικογένεια, τις δικές μας συνθήκες ζωής.

Μα για έναν έφηβο (και όχι μόνο) καμία προετοιμασία δεν είναι αρκετή, όταν οι φίλοι του κάνουν  παρέα χωρίς αυτόν. Δεν είναι εύκολο να βλέπεις παιδιά στην ηλικία σου να κάνουν βόλτες με τα ποδήλατα, μη φορώντας μάσκες, περνώντας κάτω από το σπίτι σου πολλές φορές μέσα στη μέρα. Δεν είναι εύκολο όταν εσύ νιώθεις ‘στην απ’έξω’.

“ΜΑ ΕΙΜΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΕΙ!” ακούω τα παιδιά μου να κλαίνε ξανά και ξανά.

Καταρχάς, όχι. Δεν είσαι ο μόνος που δεν βγαίνει. Δεν είσαι ο μόνος του οποίου οι γονείς τηρούν πιστά τα μέτρα ασφαλείας, όταν όλοι οι άλλοι δεν αντέχουν πια. Δεν είσαι ο μόνος που δεν μπορεί να μένει ξύπνιος μέχρι το ξημέρωμα, ούτε θα είσαι ο μόνος που δεν θα επιτρέπεται να πάει σε ένα πάρτι όπου θα υπάρχει αλκοόλ και ούτε θα είσαι ο μόνος που ΔΕΝ θα παίρνει καινούργιο κινητό κάθε χρόνο.

Όμως, παιδιά, σας καταλαβαίνω. Αλήθεια σας καταλαβαίνω. Υπέφερα και εγώ από αυτή την ανασφάλεια, ότι δεν συμμετείχα, όταν δεν έκανα αυτά που έκαναν άλλοι έφηβοι όταν ήμουν μικρότερη. Και ακόμα το νιώθω μερικές φορές. Και αυτό μου το κάνει πιο εύκολο να νιώσω τα παιδιά μου και το παράπονό τους. Προσπαθώ να τους εξηγήσω, ότι αυτό το συναίσθημα δεν έχει να κάνει μόνο με τη καραντίνα, δεν φεύγει ποτέ πραγματικά, όμως μπορούμε να το διαχειριστούμε. Μπορούμε να εξασκηθούμε στο να λέμε “όχι” και να κάνουμε αυτό που εμείς αποφασίζουμε, έχοντας πίστη, ότι οι φίλοι μας -οι πραγματικοί τουλάχιστον- θα συνεχίσουν να είναι φίλοι μας.

Τα παιδιά, βέβαια, απαιτούν περισσότερες εξηγήσεις από το “σας καταλαβαίνω”. Έτσι, είναι σημαντικό να εξηγούμε όλα τα γιατί και τους λόγους, είτε πρόκειται για το Lockdown είτε για το αίτημα για κινητό τηλέφωνο. Έχω προσπαθήσει με κάθε τρόπο να εξηγήσω όσα ξέρουμε για τον Covid-19 μέχρι στιγμής –και όσα δεν ξέρουμε ακόμα. Έχω εξηγήσει τους κινδύνους και ότι προσπαθούμε να τους μειώσουμε και ότι και για εμάς, τους γονείς, δεν είναι εύκολο να έχουμε αλλάξει τόσο τη ζωή μας, όμως το κάνουμε για τους ανθρώπους της οικογένειάς μας που είναι πιο ευαίσθητοι από εμάς και θέλουμε να τους προστατεύσουμε.

Στο δια ταύτα: Λυπάμαι παιδιά, όμως δεν μπορείτε να δείτε τους φίλους σας ακόμα, όσο άδικο κι αν σας φαίνεται αυτό.

Είμαι υπερβολική; Σίγουρα πολλοί αυτό πιστεύουν. Υπάρχουν πολλές γκρίζες ζώνες ως προς το τι είναι ασφαλές και μη ασφαλές να κάνουμε –τι είναι σωστό και λάθος. Όμως αυτό ισχύει για πάρα πολλά ζητήματα όταν είσαι γονιός, έτσι δεν είναι;

Και τελικά, πιστεύω, ότι τα παιδιά μου καταλαβαίνουν. Θυμώνουν, σίγουρα, αλλά καταλαβαίνουν, ότι δεν προσπαθούμε να τα κάνουμε δυστυχισμένα με αυτές μας τις αποφάσεις, παρά να κρατήσουμε τα ίδια –και πολλούς άλλους- ασφαλείς. Θα περάσει και αυτό. Και θα έρθει η στιγμή που θα δουν ξανά τους φίλους τους και θα κάνουν πάρτι και θα κοιμηθούν σε άλλα σπίτι. Και ελπίζω πως όταν γίνει αυτό, τα παιδιά μου θα έχουν γίνει λίγο πιο δυνατά στον χαρακτήρα, λίγο πιο αποφασιστικά στα “όχι” τους και ότι δεν θα νιώθουν πια όταν είναι τα μόνα που δεν κάνουν κάτι. Ελπίζω, ότι θα έχουν μάθει τι σημαίνει να φροντίζεις τους άλλους με το να ξεβολεύεσαι εσύ λίγο και ότι είναι σημαντικό να εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου όταν καλείσαι να πάρεις δύσκολες αποφάσεις. Γιατί η πανδημία θα τελειώσει κάποια στιγμή –όμως τα μαθήματα αυτά, θα τους μείνουν για πάντα.»

Γράφει η μαμά-blogger Christine Organ – Πηγή: scarymommy.com