ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝ… Γράφει ο συγγραφέας και ηθοποιός Κώστας Κρομμύδας

Η μουσική ξεχυνόταν από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου, σκορπίζοντας χαρούμενες μελωδίες σε όλη τη διαδρομή. Τα γέλια μας συναγωνίζονταν την έντασή της και η καλοκαιρινή ανεμελιά χρωμάτιζε τα πρόσωπά μας. Ένας αιματοβαμμένος ουρανός έκρυβε σιγά σιγά τον ήλιο στέλνοντάς τον στη δύση του και αυτή η μαγική εικόνα ήταν ικανή να σε ταξιδέψει έστω κι αν στεκόσουν κάπου ακίνητος.

Φτάσαμε στο γραφικό ταβερνάκι που ήταν έτοιμο να κατευνάσει την πείνα μας και καθίσαμε σε ένα τραπέζι εκεί ακριβώς όπου έσκαγε το κύμα. Θεσπέσιες μυρωδιές γαργαλούσαν τη μύτη μας και αδημονούσαμε για την ώρα που τα πιάτα με τους λαχταριστούς μεζέδες θα έφταναν και σε εμάς.

Διαβάστε επίσης: “Και έσονται οι Δύο, εις Καραντίνα Μία” – Γράφει ο συγγραφέας και ηθοποιός Κώστας Κρομμύδας

Όση ώρα περιμέναμε ξέκλεψα λίγο χρόνο από την παρέα μου για να παρατηρήσω σιωπηλά τους γύρω μου. Πόσο χαρούμενοι και χαλαροί έδειχναν όλοι. Πόσα χαμόγελα φώτιζαν με τη βοήθεια των κεριών τούτη την αυγουστιάτικη νύχτα, τη γεμάτη αγκαλιές και φιλιά.

Διαβάστε επίσης: Κώστας Κρομμύδας: “Κυρία Μενδώνη, ξέρω πως έχετε καλές προθέσεις. Τι θα κάνετε, όμως, για να μη μετατραπεί το επάγγελμα του ηθοποιού σε χόμπι;

Απέναντί μου καθόταν εκείνη, με τη θάλασσα να μουσκεύει το βλέμμα της. Χαμογελούσε κι ένιωθα πως είχα μπροστά μου το φεγγάρι. Μάλλον κατάλαβε πως την κοιτούσα και για άλλη μια φορά μαγεμένος από τη μορφή της την είδα να μου χαμογελά πονηρά και αθώα συνάμα. Ύστερα άπλωσε το χέρι της και το έπλεξε με το δικό μου. Γέμισε η καρδιά μου από ευτυχία, πλημμύρισε από γαλήνη. Έπιασα τα ακροδάχτυλά της και τα χάιδεψα τρυφερά.

Σκεφτόμουν τι άλλο θα μπορούσε να κάνει αυτό το βράδυ πιο ξεχωριστό, όταν…

Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ