Τρίτη 17 Νοεμβρίου, 11:44
Array
(
    [category] => Αποδράσεις - Ταξίδια
    [link] => https://www.infokids.gr/category/psychagogia/apodraseis-taksidia/
    [id] => 67
)

Παιδοψυχίατρος του Harvard αποκαλύπτει 5 συνήθειες για να μεγαλώσουμε ψυχικά δυνατά παιδιά

Μια παιδοψυχίατρος με εκπαίδευση στο Harvard και το Stanford εξηγεί γιατί οι καθημερινές εμπειρίες των παιδιών μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη της ψυχικής ανθεκτικότητας.

Πώς μεγαλώνουν τα παιδιά που, ως ενήλικες, μπορούν να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες χωρίς να καταρρέουν; Πώς καταφέρνουν να διαχειρίζονται μια αποτυχία, έναν χωρισμό ή μια επαγγελματική ανατροπή χωρίς να απομονώνονται και να χάνουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους;

Σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητα, κοινωνικές αλλαγές και νέες προκλήσεις, πολλοί γονείς αναρωτιούνται αν τα παιδιά τους θα αποκτήσουν τα απαραίτητα εφόδια για να ανταποκριθούν στις δυσκολίες της ενήλικης ζωής.

Η παιδοψυχίατρος και ανθρωπολόγος Suzan J. Song, με εκπαίδευση στο Harvard και το Stanford, επισημαίνει ότι η ψυχική δύναμη δεν σημαίνει πως κάποιος δεν αισθάνεται φόβο, λύπη ή απογοήτευση. Αντίθετα, σημαίνει ότι μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί, να συνδέεται με τους ανθρώπους γύρω του και να αναζητά λύσεις ακόμη και όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελε.

Μέσα από την επαγγελματική της εμπειρία, έχει παρατηρήσει πέντε συνήθειες της παιδικής ηλικίας που εμφανίζονται συχνά στις ιστορίες ενηλίκων με ισχυρή ψυχική ανθεκτικότητα. Πρόκειται για απλές καθημερινές εμπειρίες που πολλοί γονείς ίσως δεν θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικές.

1. Αφήνουν το παιδί να δυσκολευτεί και να βρει μόνο του τη λύση

Ένα από τα σημαντικότερα εφόδια που μπορεί να αποκτήσει ένα παιδί είναι η εμπειρία ότι μπορεί να ξεπεράσει μια δυσκολία.

Όταν ένα παιδί δυσκολεύεται με μια δραστηριότητα, μια σχολική εργασία ή ένα χόμπι, είναι φυσικό οι γονείς να θέλουν να παρέμβουν αμέσως. Ωστόσο, σύμφωνα με τη Suzan J. Song, είναι σημαντικό να του δίνεται ο απαραίτητος χρόνος ώστε να προσπαθήσει, να κάνει λάθη και τελικά να κατακτήσει κάτι με τη δική του προσπάθεια.

Ακόμη και όταν ένα παιδί πάρει έναν χαμηλό βαθμό ή δεν επιλεγεί στην ομάδα που επιθυμούσε, οι γονείς μπορούν πρώτα να αναγνωρίσουν την απογοήτευσή του και στη συνέχεια να το βοηθήσουν να σκεφτεί τι θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Ερωτήσεις όπως «Ποιο ήταν το πιο δύσκολο σημείο;» ή «Τι θα ήθελες να δοκιμάσεις διαφορετικά την επόμενη φορά;» το βοηθούν να καταλάβει ότι μια αποτυχία δεν καθορίζει την αξία του.

2. Μαθαίνουν να μετατρέπουν τις μεγάλες ανησυχίες σε μικρές πράξεις

Τα παιδιά μπορεί να ανησυχούν για ζητήματα που μοιάζουν πολύ μεγάλα ακόμη και για τους ενήλικες. Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να θυμώνει ή να στενοχωριέται έντονα για τη μόλυνση των θαλασσών και τα πλαστικά απορρίμματα.

Αντί οι γονείς να σπεύσουν να του προτείνουν τι επάγγελμα θα μπορούσε να ακολουθήσει στο μέλλον, η ειδικός προτείνει να ξεκινήσουν με ερωτήσεις: «Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί περισσότερο;» και «Τι θα μπορούσε να κάνει κάποιος για να βοηθήσει;».

Στη συνέχεια, μπορούν να το ενθαρρύνουν να αναζητήσει πληροφορίες, να επικοινωνήσει με έναν ειδικό ή να συμμετάσχει σε μια μικρή δράση καθαρισμού μιας παραλίας.

Με αυτόν τον τρόπο, το παιδί αντιλαμβάνεται ότι ακόμη και απέναντι σε ένα μεγάλο πρόβλημα υπάρχουν μικρά, ουσιαστικά βήματα που μπορεί να κάνει.

3. Μαθαίνουν να διαχειρίζονται τις συγκρούσεις στις σχέσεις τους

Οι διαφωνίες με φίλους είναι αναπόφευκτο κομμάτι της παιδικής ηλικίας. Όταν ένα παιδί επιστρέφει θυμωμένο από το σχολείο επειδή τσακώθηκε με έναν φίλο του, οι γονείς μπορούν να το βοηθήσουν να καταλάβει τι συνέβη, χωρίς να βιαστούν να πάρουν θέση.

Είναι σημαντικό να του δώσουν χώρο να περιγράψει τα συναισθήματά του, αλλά και να σκεφτεί πώς μπορεί να ένιωσε το άλλο παιδί.

Στη συνέχεια, μπορούν να συζητήσουν μαζί τις επιλογές του: θέλει να κρατήσει αποστάσεις, να μιλήσει ήρεμα με τον φίλο του ή να προσπαθήσει να αποκαταστήσει τη σχέση;

Εξίσου σημαντικό είναι το παράδειγμα των ίδιων των γονιών. Όταν ένας ενήλικας αναγνωρίζει ότι έκανε λάθος και ζητά συγγνώμη, δείχνει στο παιδί ότι οι σχέσεις δεν χρειάζεται να είναι τέλειες για να παραμένουν υγιείς.

4. Έχουν μικρές καθημερινές ευκαιρίες να προσφέρουν στους άλλους

Μια ακόμη συνήθεια που συνδέεται με την ψυχική ανθεκτικότητα είναι η συμμετοχή του παιδιού σε μικρές πράξεις προσφοράς.

Μπορεί να αναλάβει να ταΐσει το κατοικίδιο, να βοηθήσει ένα μικρότερο αδελφάκι με την ανάγνωση, να ενδιαφερθεί για έναν ηλικιωμένο γείτονα ή να συμμετάσχει σε μια οικογενειακή εθελοντική δράση.

Σύμφωνα με την προσέγγιση της Suzan J. Song, τέτοιες δραστηριότητες υπενθυμίζουν στα παιδιά ότι έχουν τη δυνατότητα να συμβάλλουν θετικά στη ζωή των άλλων και ότι η παρουσία τους έχει αξία.

Η προσφορά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως τρόπος ενοχοποίησης του παιδιού ούτε ως αφορμή για συγκρίσεις με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσκολίες. Στόχος είναι να αισθάνεται χρήσιμο, να αναπτύσσει την αυτοεκτίμησή του και να καλλιεργεί την αίσθηση του ανήκειν.

5. Δεν προσπαθούν να εξαφανίσουν κάθε δυσάρεστο συναίσθημα

Πολλοί γονείς, όταν βλέπουν το παιδί τους στενοχωρημένο, προσπαθούν αμέσως να το καθησυχάσουν με φράσεις όπως «Δεν πειράζει, θα σε καλέσουν σε άλλο πάρτι» ή «Δεν είναι τόσο σημαντικό».

Ωστόσο, η ψυχική ανθεκτικότητα δεν αναπτύσσεται όταν το παιδί μαθαίνει να αγνοεί τη στενοχώρια του. Αντίθετα, χρειάζεται να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του και να καταλαβαίνει ότι μπορεί να τα αντέξει.

Η Suzan J. Song επισημαίνει ότι μια πιο βοηθητική αντίδραση είναι να πούμε στο παιδί: «Καταλαβαίνω ότι αυτό σε πλήγωσε. Λυπάμαι που το περνάς».

Έτσι, του δίνουμε την ευκαιρία να αισθανθεί τη λύπη ή την απογοήτευσή του, χωρίς να του μεταδίδουμε ότι πρέπει να την ξεπεράσει αμέσως. Παράλληλα, το ενθαρρύνουμε να συνεχίσει την καθημερινότητά του, να βλέπει τους φίλους του και να δοκιμάζει ξανά.

Με τον καιρό, το παιδί μπορεί να αποκτήσει μια πολύτιμη εσωτερική πεποίθηση: «Έχω ξαναπεράσει κάτι δύσκολο, τα κατάφερα και μπορώ να είμαι καλά ξανά».

Η ψυχική ανθεκτικότητα χτίζεται μέσα από τις καθημερινές στιγμές

Η ψυχική δύναμη δεν σημαίνει ότι ένα παιδί μεγαλώνοντας δεν θα φοβάται, δεν θα απογοητεύεται ή δεν θα πληγώνεται. Σημαίνει ότι θα έχει αποκτήσει τρόπους να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, να ζητά βοήθεια, να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες και να διατηρεί ουσιαστικές σχέσεις.

Οι μικρές καθημερινές εμπειρίες, από μια αποτυχημένη προσπάθεια μέχρι μια συγγνώμη ή μια πράξη προσφοράς, μπορούν να αποτελέσουν ευκαιρίες εξάσκησης αυτών των δεξιοτήτων.

Ο ρόλος των γονιών δεν είναι να απομακρύνουν κάθε εμπόδιο από τον δρόμο των παιδιών, αλλά να βρίσκονται δίπλα τους όσο μαθαίνουν να το αντιμετωπίζουν.

Διαβάστε επίσης:

LABORA Career Experience: Η μεγαλύτερη εμπειρία επαγγελματικού προσανατολισμού έρχεται στη Θεσσαλονίκη!

Επιστροφή ενοικίου: Τι χρήματα θα πάρουν όσοι μετακόμισαν μέσα στο 2025

Ροή Ειδήσεων