Άρθρο του Θανάση Γούναρη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού, πρώην διευθυντή σχολείων της Αθήνας και ραδιοφωνικού παραγωγού
Ο θάνατος της διευθύντριας του 57ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών δεν είναι ένα «μεμονωμένο τραγικό περιστατικό». Είναι ένα γεγονός που έρχεται να προστεθεί σε μια αλυσίδα πίεσης, φθοράς και σιωπηλής εξουθένωσης μέσα στο ελληνικό σχολείο.
Δεν μιλάμε για έναν άγνωστο άνθρωπο.
Μιλάμε για μια εκπαιδευτικό με ευθύνη, εμπειρία και καθημερινή έκθεση σε ένα περιβάλλον που τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει δραματικά.
Η σχολική διοίκηση δεν είναι πια παιδαγωγική ευθύνη.
Έχει μετατραπεί σε διαρκή διαχείριση κρίσεων: εντάσεις με γονείς, καταγγελίες, γραφειοκρατία, πίεση από την υπηρεσία, συνεχής έλεγχος και απαίτηση για «αποτελέσματα» χωρίς ουσιαστικά εργαλεία στήριξης.
Οι διευθυντές και οι εκπαιδευτικοί καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα σε αντικρουόμενες απαιτήσεις, συχνά χωρίς κάλυψη και χωρίς θεσμική προστασία.
Το σχολείο, από χώρος μάθησης και παιδαγωγικής σχέσης, μετατρέπεται σταδιακά σε χώρο έντασης και φθοράς.
Και αυτό δεν είναι θεωρία.
Πριν από λίγο καιρό, μια άλλη εκπαιδευτικός κατέρρευσε μετά από περιστατικά πίεσης και επιθετικότητας μέσα στη σχολική τάξη.
Σήμερα, μια διευθύντρια δεν άντεξε.
Το ερώτημα δεν είναι τι συνέβη «σε αυτή την περίπτωση».
Το ερώτημα είναι πόσο ακόμη θα αγνοούμε το συνολικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν τα σχολεία.
Η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται σε ΕΔΕ και τυπικές διερευνήσεις.
Απαιτείται ουσιαστική αναγνώριση του προβλήματος:
της εργασιακής πίεσης, της διοικητικής απομόνωσης, της έλλειψης υποστήριξης και της συνεχούς μετακύλισης ευθυνών στους εκπαιδευτικούς.
Γιατί όταν ένα σύστημα εξαντλεί τους ανθρώπους του,
δεν πρόκειται για ατομική αδυναμία.
Πρόκειται για συλλογική αποτυχία.
