«Πήγα στην τουαλέτα και άκουσα μια γυναίκα να κλαίει – έσπρωξα την πόρτα και είδα στο πάτωμα δύο μωρά»

Αν υπάρχει ένα μήνυμα που θέλησε να μεταφέρει ο Χριστός, με αφορμή και αυτές τις ημέρες της πορείας προς το Πάσχα που τον μνημονεύουμε διαρκώς, ήταν αυτό της αγάπης μας προς τον συνάνθρωπο. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη του ότι είναι κανείς πραγματικά καλός Χριστιανός από τον ενστερνισμό αυτού του μηνύματος και της διαρκούς προσφοράς στον άλλον -όποιος κι αν είναι αυτός.

Η ιστορία αυτής της μαμάς παρακάτω είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα, ότι δεν είναι ούτε η νηστεία, ούτε οι τακτικές επισκέψεις στην εκκλησία που θα σου εξασφαλίσουν μία θέση στον Παράδεισο, αλλά πράξεις όπως αυτή. Στη θέση της έχουμε όλοι μας κάποτε βρεθεί. Την επόμενη φορά, ας την θυμηθούμε:

«Έχασε χθες την πτήση μου για Λος Άντζελες και έπρεπε να πάρω την επόμενη. Ήμουν τόσο σκασμένη… όσο δεν μπορώ να περιγράψω. Όταν τελικά έφτασα στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες και καθώς περίμενα να μου βρουν τις αποσκευές μου, πήγα στην τουαλέτα για να διορθώσω λίγο το μακιγιάζ μου και τότε άκουσα μια γυναίκα να κλαίει γοερά. Αναρωτιόμουν αν θα έπρεπε να της πω κάτι του στιλ: ‘Έλα ηρέμησε, όλα θα πάνε καλά…’, όμως ήμουν ακόμα μέσα στα νεύρα και εκείνη μιλούσε στο τηλέφωνο Ισπανικά, οπότε δεν ήξερα καν αν θα με καταλάβει.

Έφυγα, όμως επέστρεψα στο μπάνιο άλλες τέσσερις φορές, όσο περίμενα τις βαλίτσες μου (που είχαν αργήσει εξωφρενικά), οπότε κάποια από αυτές την άκουσα να λέει: ‘Μα το λεωφορείο θα έρθει αύριο… Τι θα κάνουμε μέχρι τότε’ Η καρδιά μου σταμάτησε, γιατί άρχισα να καταλαβαίνω… Χωρίς να κοιτάξω, τη ρώτησα αν χρειάζεται κάτι, αν έχει πάνω της καθόλου χρήματα. Μου είπε πως όχι. Τη ρώτησα αν είχε κάπου να μείνει. Μου είπε όχι. Τη ρώτησα αν μου επιτρέπει να πληρώσω για εκείνη διαμονή για ένα βράδυ, μέχρι να έρθει το λεωφορείο της. Σταμάτησε να κλαίει, άνοιξε την πόρτα της τουαλέτας και έπαθα σοκ: ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΚΟΙΜΟΝΤΟΥΣΑΝ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ! Ακολούθησαν αισθήματα χαράς, καθώς συνειδητοποίησα πως αντί να ξοδέψω τα λεφτά μου σε χαζομάρες, στο duty free, θα τα έδινα για κάτι πραγματικά σημαντικό.

Πήρε τα παιδιά και με ακολούθησε στο Μάριοτ, απέναντι από το αεροδρόμιο, όπου της έκλεισα ένα δωμάτιο.

Θέλησα να το μοιραστώ αυτό, γιατί από εκείνη τη στιγμή δεν σταματώ να σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι πρέπει να μπήκαν σε αυτό το μπάνιο, να την άκουσαν να κλαίει και, να μην ήξεραν καν ότι εκεί υπάρχουν παιδιά και απλά να συνέχισαν την ημέρα τους; Χαίρομαι πολύ που τη βοήθησα γιατί ήταν μια πραγματικά γλυκιά κοπέλα, εκτίμησε αυτό που έκανα και είχε μωρά μαζί της».

Παρακάτω η μαμά δείχνει το μήνυμα που η γυναίκα της έστειλε μετά: