Για κάποια παιδιά οι διακοπές δεν ξεκινούν με παιχνίδι και ανεμελιά, αλλά με την ανάγκη να έχουν τη μαμά συνεχώς δίπλα τους. Πότε είναι φυσιολογικό και πώς μπορούν οι γονείς να το βοηθήσουν;
Οι καλοκαιρινές διακοπές είναι για τους μεγάλους συνώνυμες με ξεκούραση, θάλασσα και παιχνίδι. Για ένα μικρό παιδί, όμως, η αλλαγή περιβάλλοντος μπορεί να φέρει και ανασφάλεια.
Νέο δωμάτιο, άγνωστο μέρος, διαφορετικό πρόγραμμα και πολλοί άνθρωποι γύρω του μπορεί να κάνουν ένα παιδί που στο σπίτι είναι ανεξάρτητο να αναζητά ξαφνικά περισσότερη επαφή με τη μαμά ή τον μπαμπά.
«Μη φύγεις χωρίς εμένα!»
Μπορεί να θέλει να πάει μαζί της παντού, να μην θέλει να μείνει ούτε για λίγο με τον παππού και τη γιαγιά ή να αρνείται να παίξει μόνο του ενώ συνήθως το κάνει.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έγινε ξαφνικά πιο εξαρτημένο.
Τα παιδιά συχνά αναζητούν περισσότερη ασφάλεια όταν βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που δεν τους είναι οικείο. Η παρουσία του γονέα λειτουργεί σαν ένα σταθερό σημείο αναφοράς.
Οι διακοπές αλλάζουν τη ρουτίνα
Το καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού μπορεί στις διακοπές να αλλάξει εντελώς.
Άλλη ώρα ύπνου, περισσότερη ζέστη, λιγότερος μεσημεριανός ύπνος, διαφορετικά γεύματα και πολλές καινούργιες εικόνες μπορούν να το κάνουν πιο κουρασμένο και ευερέθιστο.
Έτσι, η ανάγκη για αγκαλιά και εγγύτητα μπορεί να αυξηθεί.
Μην το πιέσετε να «ξεκολλήσει»
Αν το παιδί ζητά τη μαμά του, φράσεις όπως «μα είσαι μεγάλο παιδί πια» ή «πήγαινε να παίξεις μόνο σου» συνήθως δεν βοηθούν.
Πιο αποτελεσματικό είναι να αναγνωρίσουμε αυτό που αισθάνεται:
«Βλέπω ότι θέλεις να είμαι κοντά σου. Είμαι εδώ. Θες να πάμε μαζί μέχρι την παραλία και μετά να παίξεις;»
Όταν το παιδί νιώσει ότι το συναίσθημά του γίνεται αποδεκτό, μπορεί σταδιακά να αισθανθεί αρκετά ασφαλές ώστε να απομακρυνθεί μόνο του.
Δώστε του μικρές «δόσεις» ανεξαρτησίας
Δεν χρειάζεται να ζητήσουμε από ένα παιδί να περάσει ξαφνικά από το «θέλω τη μαμά δίπλα μου» στο «παίζω μόνος για μία ώρα».
Μπορούμε να ξεκινήσουμε με μικρά βήματα.
Να παίξει με το κουβαδάκι του ενώ ο γονιός κάθεται λίγα μέτρα μακριά. Να πάει μαζί με τον μπαμπά να πάρει νερό. Να διαλέξει μόνο του πού θα βάλει την πετσέτα.
Η αυτονομία χτίζεται σταδιακά.
Πότε χρειάζεται περισσότερη προσοχή;
Η αυξημένη προσκόλληση στις διακοπές είναι συνήθως παροδική.
Αν όμως το παιδί εμφανίζει έντονο και επίμονο άγχος αποχωρισμού, αρνείται συστηματικά να συμμετάσχει σε δραστηριότητες ή η συμπεριφορά αυτή συνεχίζεται και μετά την επιστροφή στην καθημερινότητα, οι γονείς μπορούν να συζητήσουν το θέμα με τον παιδίατρο ή έναν ειδικό ψυχικής υγείας παιδιών.
Το σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι ένα παιδί δεν χρειάζεται να «ξεπεράσει» την ανάγκη του για ασφάλεια με το ζόρι.
Χρειάζεται πρώτα να νιώσει ασφαλές για να μπορέσει μετά να γίνει πιο ανεξάρτητο.
