Σπύρος Γραμμένος: «Τα παιδιά είναι το πιο ειλικρινές κοινό»

Συνέντευξη στη Γεωργία Οικονόμου

Τον αγαπήσαμε μέσα από τα τραγούδια του και τις μουσικές του. Τώρα έρχεται να μας αποδείξει ότι είναι κι ένας εξαιρετικός… παραμυθάς. Ο Σπύρος Γραμμένος μας καλεί να ανακαλύψουμε «Το φανταστικό χωριό» του, ένα αλληγορικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους που έγραψε ο ίδιος και πρωταγωνιστεί μαζί με τον μουσικό Χάρη Παρασκευά.

Η παράσταση, που σκηνοθετεί η Ζωή Ξανθοπούλου και παρουσιάζεται κάθε Κυριακή στις 15:00 για παιδιά και κάθε Τετάρτη στις 21:00 για μεγάλους στο Θέατρο 104 στο Γκάζι, μας ταξιδεύει σε ένα… φανταστικό χωριό που κανείς δεν εξουσιάζει κανέναν. Όλοι αποφασίζουν τα πάντα από κοινού, εκεί κάτω από τον αιωνόβιο πλάτανο στη μικρή πλατεία του χωριού. Τι θα γίνει όμως όταν κάποιος ανακαλύψει ότι στο διπλανό χωριό τα πράγματα δεν λειτουργούν έτσι; Πώς θα αντιδράσουν οι κάτοικοι του «Φανταστικού Χωριού» όταν ο πόθος της εξουσίας τους χτυπήσει την πόρτα;

«Το Φανταστικό Χωριό ξεκίνησε σαν τραγούδι» ομολογεί ο Σπύρος Γραμμένος, που παρασύρει τα παιδιά με τα τραγούδια του και τους αυτοσχεδιασμούς του σ’ ένα χωριό που θα μπορούσε να είναι το πρότυπο για μία ιδανική κοινωνία. Ένα διαφορετικό παραμύθι με πολλή μουσική και διαδραστικά στοιχεία.

Για το νέο του αυτό εγχείρημα, την αγάπη του στο παιδικό θέατρο και τα παιδιά, αλλά και τη νέα του δισκογραφική δουλειά που έρχεται μέσα στον Νοέμβριο ο Σπύρος Γραμμένος μίλησε στο Infokids.gr. Αλήθεια, τι θα έκανε για να μετατρέψει την Αθήνα σ’ ένα… Φανταστικό Χωριό;

Στάθηκε κάποιο γεγονός αφορμή για να εμπνευστείς και να γράψεις «Το φανταστικό χωριό»;

Δεν νομίζω πως υπήρξε κάποια ιδιαίτερη αφορμή για να γράψω κάτι που έχει να κάνει με την αλληλεγγύη και την αγάπη. Βέβαια, όσο έγραφα για το Φανταστικό Χωριό, έμαθα για ένα άλλο φανταστικό χωριό στην Ισπανία, την Μαριναλέδα, που θυμίζει αρκετά το Φανταστικό Χωριό που φαντάστηκα.

Με δεδομένο ότι σε γνωρίζουμε κυρίαρχα σαν μουσικό και τραγουδοποιό, τι γεννήθηκε πρώτα στο μυαλό σου: το κείμενο ή τα τραγούδια της παράστασης;

Το Φανταστικό Χωριό ξεκίνησε σαν τραγούδι. Όταν πέρασε τις δέκα σελίδες, κατάλαβα πως είχε αρχίσει να παίρνει άλλη μορφή πλέον, πως είχε φύγει εντελώς από την φόρμα του τραγουδιού. Τα τραγούδια της παράστασης όμως προστέθηκαν αφού τελείωσε όλο το κείμενο.

Τι διαφορετικό έχει «Το φανταστικό χωριό» από τα άλλα παραμύθια;

Το κάθε παραμύθι είναι διαφορετικό. Όλα τα παραμύθια όμως έχουν κάπου έναν «δράκο», μια «καλή νεράιδα» και ένα όμορφο τέλος. Αυτά έχει και το Φανταστικό Χωριό, αλλά με τον δικό του τρόπο.

Ποιος είναι ο «κακός» στο «Φανταστικό Χωριό»; Ή είναι όλοι «καλοί»;

Δεν υπάρχει κάποιος κακός ήρωας. Υπάρχει κάποιος που παίρνει τον κακό δρόμο και παίρνει κι άλλους μαζί του. Όταν τελειώνει η παράσταση και ρωτάω τα παιδιά τι καταλάβανε από το έργο, δεν μου λένε για καλούς και κακούς. Μου λένε πως οι μικροί είχαν φτιάξει ένα πολύ όμορφο χωριό και οι μεγάλοι πήγαν να το χαλάσουν. Τα παιδιά, βλέπουν αυτούς που πήραν λάθος δρόμο σαν μεγάλους και όχι σαν κακούς. Κάτι που θα έπρεπε να μας προβληματίσει.

Οι παραστάσεις για τα παιδιά (κάθε Κυριακή στις 15:00) και οι παραστάσεις για τους μεγάλους (κάθε Τετάρτη στις 21:00) θα είναι διαφορετικές;

Θα είναι ακριβώς το ίδιο. Σκεφτήκαμε στην αρχή να αλλάξουμε κάπως την βραδινή, να της δώσουμε μια ελευθερία, αλλά καταλήξαμε πως δεν υπάρχει κάποιος λόγος. Καλούμε τους θεατές να δούνε ένα έργο όπως ακριβώς το βλέπουν τα παιδιά. Να αφήσουν λίγο το παιδί που κρύβουν μέσα τους να βγει και να γίνει ένα με τους ήρωες του Φανταστικού Χωριού.

Τι αγαπάς στο παιδικό θέατρο;

Τα παιδιά. Τις αντιδράσεις τους. Όσο πιο ειλικρινής είσαι μαζί τους, τόσο πιο ωραία περνάς κι εσύ κι αυτά. Τα παιδιά γελάνε με την καρδιά τους, θέλουν να πεταχτούν και να σου πουν αυτά που σκέφτονται, θέλουν να συμμετέχουν. Είναι το πιο ειλικρινές κοινό. 

Αν είχες ένα μαγικό ραβδί, τι θα έκανες για να μετατρέψεις την Αθήνα σ’ ένα «φανταστικό χωριό»;

Στην αρχή θα το κούναγα και θα έλεγα «Αθήνα γίνε το φανταστικό χωριό». Αν δεν έπιανε αυτό, μάλλον θα ακολουθούσα το κόλπο του παραμυθιού με τον Μαγικό Αυλό. Αν δεν έπιανε ούτε αυτό, θα ήταν χαλασμένο το ραβδί.

Παράλληλα ετοιμάζεις και τη νέα σου δισκογραφική δουλειά. Ήδη έχουμε ακούσει από αυτήν το «Ω Να Σου» και την «Ενενηντάρα TDK». Τι περισσότερο μπορείς να μας πεις γι’ αυτήν;

Να σας πω πως αν πάνε όλα καλά, κάπου στον Νοέμβρη θα έχει φύγει από τα χέρια μου και θα είμαι πολύ χαρούμενος που επιτέλους θα μπορώ να ξεκινήσω να γράφω την επόμενη.

Εκτός από το cd του «Φανταστικού Χωριού» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΨΜ, έχεις σκεφτεί ποτέ ή θα ήθελες να βγάλεις έναν δίσκο μόνο με τραγούδια για παιδιά;

Είναι κι αυτό κάτι που το έχω βάλει στα σχέδια μου. Νομίζω πως περνάω πολύ ωραία δημιουργώντας υλικό για τα παιδιά. Είναι ψυχοθεραπευτικό. Είναι που πρέπει να σκεφτείς σαν παιδί και αυτό σου δίνει μια άλλη ενέργεια και αρχίζεις σιγά σιγά να βλέπεις πολύ διαφορετικά την καθημερινότητα και πράγματα που σε αγχώνουν.

Πέρα από το Θέατρο 104, πού αλλού θα σε απολαύσουμε τον φετινό χειμώνα;

Τα Σάββατα που απομένουν του Οκτώβρη θα είμαι στην μουσική σκηνή του Ορφέα, στην Φωκίωνος Νέγρη. Έχω επίσης γράψει τα κείμενα της παράστασης «Ο Εύκολος Έρωτας» που θα ανέβει από τις 24 Οκτωβρίου στο Θέατρο Vault και σε διάφορους χώρους ανά την Ελλάδα, είτε τραγουδώντας, είτε παίζοντας.

Υπάρχει κάποια ευχή που θα ήθελες να στείλεις στα παιδιά όλου του κόσμου;

Θα ήθελα να μην υπάρχει πόλεμος.

Να μην χάνονται οι άνθρωποι.

Θα ήθελα όλα τα παιδιά του κόσμου, να μεγαλώνουν με αγκαλιές, χαμόγελα, αγάπη, υγεία, ευτυχία και ζωή.

Πράγματα που δεν είναι παντού δεδομένα.