Νοέμβρης! Η καλοκαιρινή διάθεση μάς έχει αποχαιρετήσει προ πολλού και το μυαλό μας είναι ήδη στη θαλπωρή των Χριστουγέννων. Τα όμορφα χρώματα του Νοεμβρίου μαζί με τη ρομαντική φθινοπωρινή διάθεση φέρνουν και την ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για το Σακχαρώδη Διαβήτη, αφού ο Νοέμβρης είναι μήνας ευαισθητοποίησης για αυτή τη χρόνια ασθένεια που συμβαίνει όταν το σώμα δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη (Διαβήτης Τύπου 1) ή δεν την χρησιμοποιεί σωστά (Διαβήτης Τύπου 2). Πολλές οικογένειες μαθαίνουν να ζουν με το Διαβήτη και μαζί μ’ αυτό μαθαίνουν ότι η ινσουλίνη βοηθά τα κύτταρα να παίρνουν τη γλυκόζη από το αίμα και να τη χρησιμοποιούν για ενέργεια. Η πρόληψη, η καλή διατροφή, η άσκηση και τα φάρμακα μπορούν να βοηθήσουν στη διαχείριση του διαβήτη. Ωραία όλα αυτά, αλλά η ουσία είναι ότι όσοι έχουν Διαβήτη, κυρίως Τύπου 1, μαθαίνουν να ζουν αλλάζοντας αρκετές από τις συνήθειές τους.
Ακολουθεί μια προσέγγιση του τρόπου που αντιμετωπίζει το Διαβήτη τύπου 1 ένα παιδί, από το βιβλίο “Η Γλυκιά Ιστορία του Χρήστου Χωρίς Ζάχαρη”. Πρόκειται για αληθινή ιστορία και στέλνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας.
Στο Χρήστο δεν άρεσε και πολύ η ιδέα του καινούργιου τεράστιου αυτού κύκλου. Στο μυαλό του τον έβαψε γκρι, σκούρο, πολύ σκούρο γκρι. Ο καινούργιος αυτός κύκλος ξεκίνησε πρόσφατα. Θυμόταν τον κύκλο αυτόν να ξεκινάει όταν έτρωγε κι έτρωγε πολύ και το νερό δεν του ήταν αρκετό. Θυμόταν τον εαυτό του κάτω από τη βρύση να προσπαθεί να ξεδιψάσει και το μικρό τρύπημα στο δάχτυλό του από τη φαρμακοποιό. Θυμόταν να πηγαίνει με τους γονείς του στο νοσοκομείο γρήγορα γρήγορα με μια βαλιτσούλα με τα πράγματα τα δικά του και της μητέρας του.
Θυμόταν μια μεγάλη αναστάτωση και ανθρώπους να τρέχουν γρήγορα, να του κάνουν εξετάσεις και να λένε περίεργες λέξεις που δεν καταλάβαινε και του φαίνονταν και λίγο αστείες, όπως “γλυκοζαλισμένη” “το κρέας”. Στο μυαλό του σχηματιζόταν μια εικόνα από μια μπριζόλα ζαλισμένη με σιρόπι και γελούσε μόνος του. Στο νοσοκομείο όλοι ήταν χαμογελαστοί μαζί του. Ακόμα και η μητέρα του, παρόλο που πριν φύγουν για το νοσοκομείο την είδε να κλαίει λιγάκι καθισμένη στον καναπέ και τον μπαμπά του να την κρατάει αμίλητος από τον ώμο. Ήξερε ότι είχε χτυπήσει το πόδι της στην προπόνηση. Σίγουρα γι’αυτό θα έκλαιγε…
Στο μυαλό του Χρήστου ήρθε και η εκδρομή στα Καλάβρυτα. Εκεί που είχαν πάει με την αδερφή του και τους γονείς του. Πόσο του άρεσε η φύση και ο καθαρός αέρας και ήθελε να τρέχει συνέχεια αλλά κουραζόταν. Θυμόταν και το νόστιμο φαγητό και πόσο πολύ έτρωγε και δε χόρταινε, και ήθελε κι άλλο κι άλλο… Κι όσο και να έτρωγε δεν πάχαινε καθόλου και όπως έλεγαν και οι μεγάλοι ήταν… σαν σκελετός, όπως αυτοί στο Χάλοουιν, κι αυτό του άρεσε γιατί σκελετός ντύθηκε στο Χαλοουίν, παρόλο που λόγω του lockdown δεν έκαναν το μεγάλο πάρτι που κάνουν πάρτι στο σχολείο και δεν είδε τα πυροτεχνήματα που βλέπουν κάθε χρόνο.
Σαν σύννεφο περιστρεφόταν ο νέος τεράστιος κύκλος πάνω από το Χρήστο και σε αυτόν κυριαρχούσε ο όρος “Διαβήτης τύπου 1΄”. Αυτό άκουγε από όλους γύρω του μέχρι που του εξήγησαν τι σημαίνει αυτό. Του μίλησαν για την ορμόνη της ζωής, την ινσουλίνη, για τις μετρήσεις που θα έπρεπε να κάνει για τις διατροφικές του συνήθειες, που θα έπρεπε να προσέχει. Ο Χρήστος έβλεπε τη μητέρα του χαμογελαστή και κατάλαβε ότι όλα ήταν εντάξει. Θα έβαζε το Διαβήτη τύπου 1΄ στον κύκλο του και θα συνέχιζαν το όμορφο ταξίδι της ζωής. Του είπαν ότι το ταξίδι του θα ήταν λίγο διαφορετικό στη συνέχεια κι ότι κάποια πράγματα που είχε συνηθίσει να κάνει θα εξακολουθούσε να τα κάνει αλλά λίγο αλλιώτικα. Ήδη οι πρώτες λέξεις είχαν τοποθετηθεί στον κύκλο αυτό και τα χρώματα που είχε διαλέξει ήταν κάπως σκουρόχρωμα. (…)
“Η ιστορία μου είναι γλυκιά” σκέφτηκε ο Χρήστος. “Είναι γλυκιά αφού πέρασε από πολλά στάδια. Είναι γλυκιά γιατί με έμαθε να ξεπερνώ τις δυσκολίες και να προσπαθώ για το καλύτερο. Είναι γλυκιά γιατί με βοήθησε να είμαι πιο ευαίσθητος στα προβλήματα των άλλων ανθρώπων. Είναι γλυκιά γιατί με έμαθε να εκτιμώ τους καλούς φίλους και να γίνομαι κι εγώ καλύτερος.” Ο Χρήστος κρατώντας το βιβλίο του στα χέρια έκλεισε τα μάτια χαμογελώντας. Ήρθε η ώρα να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο σαν πραγματικός υπερήρωας με το βιβλίο του “Η Γλυκιά Ιστορία του Χρήστου ΧΩΡΙΣ Ζάχαρη ”! Το ταξίδι του θα ήταν γλυκό γιατί ο ίδιος το επέλεξε να είναι έτσι!
H ζωή μας κάνει κύκλους. Κύκλους μεγάλους και μικρούς. Άλλος ανοίγει και άλλος κλείνει. Μερικές φορές μπλέκονται μεταξύ τους και προσπαθούμε να τους ξεμπερδέψουμε ή τους αφήνουμε μπερδεμένους, γιατί μας αρέσουν έτσι.Η ζωή μας κάνει κύκλους και καλό είναι να τους ανοίγουμε και να τους κλείνουμε με χαμόγελο… γιατί μόνο αυτό μένει…
Ας γνωρίσουμε τη συγγραφέα
Η Έφη Παναγοπούλου δημιούργησε τον θεματικό κύκλο “Τα Παιδιά μας Μιλούν” υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, που επικεντρώνεται στη συμπερίληψη και τον ευαίσθητο παιδικό ψυχισμό. Μέσα από αυτά τα έργα, προωθεί την ευαισθητοποίηση για σημαντικά θέματα που απασχολούν τα παιδιά αξιοποιώντας την πολυετή εμπειρία της στην εκπαίδευση.
Στο θεματικό κύκλο “Οι Μυθικές Μελωδίες των Ποταμών” ανήκει “Το Ταξίδι του Αλφειού” (Tourism Award 2023) που ερμήνευσε η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικης της ΕΡΤ σε μουσική του βραβευμένου συνθέτη Γιώργου Βούκανου, ενώ ομώνυμο βιβλίο της έχει διανεμηθεί σε σχολεία σε Ελλάδα και Ιταλία, καθώς και το έργο “Στα Νερά του Ιλισσού” που παρουσιάστηκε από την Camerata Junior. Έγραψε το λιμπρέτο για το “Θεσμοφορίων Χορός, μια Ωδή στη Γη” (Tourism Award 2024) και για σημαντικά έργα όπως το “Ζάλογγο, Χορός Γυναικών, Συμφωνία Σιωπής”, που εστιάζει στη βία κατά των γυναικών, τα έργα”Έτσι Ξεκίνησαν Όλα” και “Έτσι Συνεχίστηκαν Όλα”, που παρουσιάστηκαν στις γιορτές Μνήμης για την Άλωση της Τριπολιτσάς, ενώ συμμετέχει σε πολιτιστικές δράσεις με επίκεντρο τη συμπερίληψη και την προστασία ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Είναι Development Manager στη Σχολή CAMPION και έχει βραβευτεί για τη συμβολή της στον πολιτισμό.
