“Τα παιδιά, όταν είναι μικρά μας αγαπάνε, όταν μεγαλώνουν μας κρίνουν και καμιά φορά μας συγχωρούν”

"Τα παιδιά, όταν είναι μικρά μας αγαπάνε, όταν μεγαλώνουν μας κρίνουν, και καμιά φορά μας συγχωρούν"

«Τρισέλιδη φωτοτυπία με ερωτήσεις και μπόλικες τελίτσες για τις απαντήσεις τους. Με φωνάζει να τη βοηθήσω. Εκμεταλλεύεται τη δεξιότητα μου στη γραφή και δεν έχει και κανένα πρόβλημα να το παραδεχτεί!

Το μόνο που θέλει, είναι να τελειώσει άρον άρον τα μαθήματά της, για να κλείσει πάλι τα βιβλία της μέσα στην τσάντα.

Διαβάζω δυνατά το κείμενο, για να καταλάβω τί ζητάει η φωτοτυπία:

“Οι Γάλλοι λένε: “Les enfants, quand ils sont petits, ils nous aiment. Quand ils grandissent, ils nous jugent, et parfois ils nous pardonnent”: Τα παιδιά, όταν είναι μικρά μας αγαπάνε, όταν μεγαλώνουν μας κρίνουνε, και καμιά φορά μας συγχωρούν”.

Η φωνή μου παγώνει και το βλέμμα μου κολλάει στη ντουλάπα με τα αυτοκόλλητα.

Άντε πάλι!” Δυσανασχετεί και αρχίζει να με κοροϊδευει με την αδερφή της, που συγκινούμαι με ότι να ‘ναι. “Έλεος βρε μαμά! Να τελειώσουμε είπαμε! Τί σου άρεσε πάλι από αυτό;”

Την αγνοώ επιδεικτικά και πάω να αντιγράψω τη συγκεκριμένη φράση, που με δέος διάβασα στα νεοελληνικά της κείμενα. Αυτόματα διακόπτεται και η φωτοτυπία και γίνεται αφορμή για πολύωρη κουβέντα.

Δυο έφηβες κι εγώ αναλύουμε το συγκεκριμένο γνωμικό.

– Εμείς σε ποιό στάδιο είμαστε μαμά;
– Νομίζω πως έχετε ήδη ξεκινήσει να διανύεται το δεύτερο.
– Της κριτικής;
– Σωστά!
Μα σε αγαπάμε!
– Όχι όμως άνευ όρων….
Και πότε θα σε συγχωρήσουμε;
– Ελπίζω να μη χρειαστεί.
– Σε φοβίζει, να χρειαστεί;
– Πάντως, το έχω στο νου μου. Να προσπαθήσω να είστε τόσο καλά μέσα σας, που να μη χρειαστεί να με συγχωρήσετε.

Συζητήσαμε για τις κακοποιητικές οικογένειες. Για εκείνες, στις οποίες μεγαλώνουν τρομαγμένα παιδιά. Μιλήσαμε για τη χειραγώγηση. Τον εκβιασμό. Τη λεκτική βία. Τη σωματική βία. Τη σεξουαλική. Για την παιδική αμέλεια. Την κτητικότητα. Την έλλειψη ελευθερίας. Σε μια γνώμη, σε μια ιδέα, σε μια προσωπική αλήθεια.

Η φωτοτυπία συμπληρώθηκε αβίαστα με τη συνεργασία τριών πλέον μυαλών, που πέταγαν ασταμάτητες ατάκες.

Ένα πανέμορφο κείμενο της Καλλιόπης Κωσταριδάκη έγινε εξαιρετική αφορμή κουβέντας για μια τάξη και ένα εφηβικό δωμάτιο.

Η συγκεκριμένη φράση γράφτηκε στο δικό μου χάρτη με τις αγαπημένες μου φράσεις και κάθε φορά που θέλω απεγνωσμένα να χάσω τον εξαντλημένο μου έλεγχο, το σιγοψιθυρίζω…

Τα παιδιά, όταν είναι μικρά μας αγαπάνε, όταν μεγαλώνουν μας κρίνουνε και καμιά φορά μας συγχωρούν”»

Πηγή: Free Mind

Διαβάστε επίσης:

Δείτε τρία νέα εντυπωσιακά γκράφιτι σε σχολεία και γειτονιές της Αθήνας

«Δεν μπορεί να έχεις ανοιχτές άλλες δραστηριότητες και να κρατάς κλειστά τα σχολεία»