Μια αγαπημένη φίλη μάς έστειλε σήμερα τα παρακάτω αποσπάσματα από το ποίημα “Ο ήλιος ο Ηλιάτορας” του Οδυσσέα Ελύτη, καθρεφτίζοντας μια πραγματικότητα πολύ κοντινή μας.
Το φως όπου σηκώνω και τον έρωτα
έννοια σας μήτ’ εγώ δεν τα ’χω απλέρωτα
……………………………………………………………………………………
Μέσα μου ρίχνει ο κόσμος ασταμάτητα
του κόσμου όλα τα βρόμικα και τ’ άπλυτα
……………………………………………………………………………………..
Τ’ αλέθω τα γυρίζω και τα πάω στη γη
που ’δωσε το σκοτάδι φως για να το πιει
…………………………………………………………………………..
Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται
ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε
Σ’ ευλογημένη μέρα βγάζει το κακό
σε δημοσιά πλατιά το στενοσόκακο
Κι είναι στη σκοτεινιά και στην ερήμωση
οπού ριζώνει κι ευωδιάζει η θύμηση
Ρίζα πικρή μου ρίζα και κρυφή πηγή
δώσε την περηφάνια πάρε την οργή
…………………………………………………………………………………
Ν’ αρχίσει το τραγούδι ν’ ανεβεί ο καημός
να πάρει και να δώσει ο νους κι ο λογισμός
…………………………………………………………………………………
Τι με το «χα» και με το «νο» και με το «νται»
όλα του κόσμου τ’ άδικα ξε-χά-νο-νται
ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ «Ο ήλιος ο ηλιάτορας
