«Αγαπημένοι μας μαθητές, συγχωρήστε μας για τον βαρετό εκπαιδευτικό που βλέπετε»

Αγαπημένα μας παιδιά.
Συγχωρήστε μας!

«Συγγνώμη, ταπεινά για τα πρέπει που σας είπαμε και ήταν τα μισά για πέταμα».

Αγαπημένα μας παιδιά. Σε μια χώρα που καταρρέει την ώρα ακριβώς που εσείς χτίζετε το μέλλον σας συγχωρήστε μας.

Συγχωρήστε μας για αυτά που σας παραδίδουμε, για όσα ρημαγμένα τοπία καλείστε να ανορθώσετε, για όσες έννοιες πρέπει να επαναπροσδιορίσετε, συγχωρήστε μας για τις φορές που σας απογοητεύσαμε, για όσες φορές δεν ήμασταν εκεί γιατί τρέχαμε να προλάβουμε, για την ομορφιά που δεν σας δείξαμε, για τις ερωτήσεις σας που φιμώσαμε, για όσα άχρηστα σας βάλαμε να μάθετε και να ξεχάσετε μετά από το διαγώνισμα, συγχωρήστε μας γιατί σας κλέψαμε όλη τη χαρά της ανακάλυψης της γνώσης μέσα από την επιβολή της.

Συγχωρήστε μας γιατί δεν σας υπερασπιστήκαμε όταν θέλατε απλώς να παίξετε λίγο ακόμη, συγχωρήστε μας που το παιχνίδι σας το ελεύθερο το κλέψαμε, το κάναμε προπόνηση, και εκεί σας βάλαμε να δίνετε εξετάσεις για να φωνάζουμε έξαλλοι «μπράβο Γιωργάκη» στην εξέδρα.

Συγχωρήστε μας για τον βαρετό ανέραστο εκπαιδευτικό που βλέπατε πολλές ώρες την εβδομάδα γιατί έτσι, συγχωρήστε μας γιατί από νωρίς πολύ νωρίς σας αφήσαμε να γίνετε βορά στο σύστημα που έμαθε να σας αξιολογεί με τους όρους του, αλλά δεν δέχεται αξιολόγηση, συγχωρήστε μας γιατί δεν μπορέσαμε να το πολεμήσουμε, συγχωρήστε μας για τη λεηλασία της ανεμελιάς, του χρόνου σας, για τους ξερόλες πάνω από τα κεφάλια σας, για τα δέντρα που δεν φυτέψαμε γύρω σας, για όσες φορές ξεχάσαμε να ποτίσουμε τους κήπους σας, για τα ποιήματα που δεν σας διαβάσαμε, έτσι απλά, χωρίς ανάλυση να πάρει, συγχωρήστε μας που σας κλέψαμε τη χαρά της ποίησης να πάρει, ζητάμε συγγνώμη, ταπεινά για τα πρέπει που σας είπαμε και ήταν τα μισά για πέταμα.

Αγαπημένα μας παιδιά.

Συγχωρήστε μας που σας είπαμε να σταματάτε να ρωτάτε γιατί έπρεπε να μάθετε απ έξω όσα κακογραμμένα γράψαμε.

Και πήραμε το «ε» απ’ την ερώτηση και χάθηκε ο πηγαίος έρωτας για μάθηση και μόνο εμείς πια ρωτάγαμε επίμονα για να μας απαντήσετε εσείς ό, τι εμείς αποφασίσαμε πως έπρεπε να πείτε και από πάνω σας κάναμε και αριθμούς. Μαθητής του 14 ο Γιώργος, μαθήτρια του 12 η Κατερίνα, του 20 η Νεφέλη. Τι πάει να πει 20 Νεφέλη; Πόσο ακριβά το πλήρωσες το 20 Νεφέλη;

Συγγνώμη που σας κάναμε αριθμούς, πριν δείτε την αξία των πραγμάτων, πριν μάθετε να μαθαίνετε για τη χαρά της γνώσης και αποφασίσαμε εμείς για εσάς.

Συγγνώμη.

Να έχετε στις τσέπες όνειρα. Θα σας χρειαστούν για το μέλλον Η ζωή είναι σκληρή.

Στο εξής λίγοι θα βρεθούν να σας υπερασπιστούν, πιο λίγοι να σας αγαπούν, πιο λίγοι ακόμα για να σας ζητήσουνε συγγνώμη. Η δική σας ζωή είναι όμως δική σας. Τώρα πια αυτό μπορείτε να το πείτε δυνατά. Εδώ, στο κατώφλι της, δεχτείτε τη συγγνώμη μας. Με μεγαλοψυχία και πείσμα. Να έχετε στις τσέπες όνειρα. Να αλλάξετε με το ήθος σας, τα νιάτα σας, τις ιδέες σας, τη δημιουργικότητα, τη φαντασία, την άφθαρτη ψυχή σας, το πάθος σας, την τρέλα σας, το πείσμα σας, τη λάμψη των ματιών σας αυτόν τον κόσμο. Να έχετε στις τσέπες όνειρα. Θα σας χρειαστούν για το μέλλον.

Ο άνθρωπος, ο ένας, ο Κανένας, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Γιατί ο κόσμος αλλάζει όταν ο καθένας, ο ένας, ο Κανένας ορθώνει το ανάστημά του, πολεμά τα συστήματα και τους συντηρητές τους, εκφράζεται , μιλά, φεύγει από παρέες βολικές, γίνεται γενναίος και γυρίζει την πλάτη στην ασχήμια.

Προχωρά με λεβεντιά στην ομορφιά. Ο κόσμος αλλάζει όταν ο ένας, ο Κανένας, ο καθένας «τυφλώνει» το τέρας και ζητά μονάχα φως. Όταν ο ένας, ο Κανένας , ο καθένας γίνεται ήρωας. Και λέει μονάχος του αν χρειαστεί το «όχι».

Μην βολευτείτε, μην συμβιβαστείτε, μην ξεγελάσετε τη δίψα σας, μην χωρέσετε, μην πείτε ναι, μην πείτε πως είστε πολύ μικροί, πολύ μόνοι, πολύ αδύναμοι για να τα βάλετε με τέρατα.

Μην κοιτάξετε πίσω.

Μόνο στο φως να ζήσετε.

Τον Πολύφημο τον τύφλωσε ο Κανένας.

Δώρα Μαργέλη
φιλόλογος, εκπαιδεύτρια ρητορικής και διαλεκτικής.