Με την ξιφασκία γυμνάζεις σώμα και μυαλό

Ένα διαφορετικό αλλά πολύ όμορφο άθλημα για τα παιδιά είναι η ξιφασκία. Με ευγενική καταγωγή η ξιφασκία βελτιώνει τη φυσική κατάσταση, την ταχύτητα, τη δύναμη, την εκρηκτικότητα και τη συνεργασία χεριών και ποδιών.

Ο συνδυασμός τεχνικής και τακτικής, ασκεί το πνεύμα αυξάνοντας την προσοχή και την ικανότητα συγκέντρωσης, εξασκεί τη γρήγορη σκέψη και την απόφαση αντίδρασης για το καλύτερο αποτέλεσμα, μέσα από μια ποικιλία επιλογών, μειώνοντας το χρόνο αντίδρασης (reflex). ΄Ετσι χαρίζει ιδιαίτερη ικανοποίηση στον ασκούμενο.

Σήμερα η ξιφασκία είναι ένα ειρηνικό και απολύτως ασφαλές άθλημα. Θεωρείται ευγενές και αυτό ίσως είναι ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει κρατήσει – και της αξίζει άλλωστε – από τους προγόνους της. Στις μέρες μας έχει αποποιηθεί και το χαρακτηρισμό του αθλήματος των βασιλέων και των ηγεμόνων, αφού όλο και περισσότερα παιδιά κατακλύζουν τους συλλόγους – που δεν είναι πια κλειστές λέσχες και clubs. Απευθύνεται σε άνδρες, γυναίκες και παιδιά από 7 χρονών.

Οι κανόνες ασφαλείας που διέπουν τον εξοπλισμό των αθλητών εκμηδενίζουν τις πιθανότητες τραυματισμού :

  • Οι στολές των αθλητών κατασκευάζονται από συνθετικό ανθεκτικό υλικό κέβλαρ (το υλικό που χρησιμοποιείται στις θωρακίσεις αυτοκινήτων και στην κατασκευή αλεξίσφαιρων γιλέκων).
  • Οι μάσκες που καλύπτουν το πρόσωπο διαθέτουν ενισχυμένο μεταλλικό πλέγμα και fiberglass με μεγαλύτερο θώρακα για το λαιμό.
  • Τα ξίφη κατασκευάζονται από ειδικά κατεργασμένο άθραυστο ατσάλι.

Ιστορία του αθλήματος

Η ξιφασκία  έχει ιστορία πέντε περίπου αιώνων. Στις αρχές του 16ου αιώνα εμφανίζονται στην Ευρώπη, οι πρώτες σχολές οπλομαχίας και τα πρώτα συγγράμματα από Ισπανούς, Ιταλούς και Γάλλους οπλοδιδασκάλους. Οι σχολές αυτές βασικό σκοπό είχαν να προετοιμάσουν τους ευγενείς, ώστε να μπορούν να προασπίσουν την τιμή τους κατά τις μονομαχίες και όχι για να λάβουν μέρος σε αγώνες. Όμως αυτές θέσπισαν και εξέλιξαν με την πάροδο του χρόνου το σύγχρονο άθλημα.

Η αρχή όμως της τέχνης του να μάχεσαι με το ξίφος χάνεται στα βάθη των αιώνων.

4000 π.Χ. Αναφορές για την ύπαρξη μαχών με ξίφη από τους Αιγυπτίους

2700 – 2200 π.Χ. Γραπτά στοιχεία που μιλούσαν για ξιφασκία από την Κίνα

1200 π.Χ. Παραστάσεις με οπλομάχους να αγωνίζονται, παρουσία διαιτητή και κριτών. Τόσο στην Αίγυπτο όσο και στην Ελλάδα, για πολλά χρόνια υπήρχε η στρατιωτική τάξη που εκπαιδευόταν στα όπλα. Τα ξίφη της εποχής ήταν δίκοπα. Χαρακτηριστικές είναι οι μονομαχίες του Μενέλαου και του Πάρι καθώς και του ΄Εκτορα και του Αίαντα στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια. Τα ξίφη περιγράφονται από τον ΄Ομηρο, μεγάλα, μυτερά και μακριά.

kids-fencing-trophyΤο άθλημα

Η ξιφασκία αποτελεί άθλημα χειρισμού (εκπαιδευτικού) ξίφους, που ασκείται με τρία διαφορετικά μέσα:

  • Το ξίφος ασκήσεως,
  • το ξίφος μονομαχίας και
  • τη σπάθη (άσκησης)

Κάθε μέσο από τα παραπάνω έχει το δικό του στυλ και έναν σύνολο κανόνων αποκλειστικά δικό του. Ο στόχος κάθε αθλητή είναι ο ίδιος για όλα τα ασκούμενα μέσα, να χτυπήσει κάποιος τον αντίπαλο χωρίς να χτυπηθεί.

Σημειώνεται ότι η ξιφασκία είναι διαφορετική της ξιφομαχίας. Η μεν πρώτη είναι εξάσκηση χειρισμού ξίφους, από τον ξιφιστή, η δε δεύτερη είδος μονομαχίας ξιφομάχων όπου κάθε κτύπημα μπορεί να επιφέρει τραυματισμό, ακρωτηριασμό μέχρι και θάνατο. Σήμερα το είδος αυτό σε πολεμικές συγκρούσεις έχει εκλείψει, αλλά και η ιδιωτική αναμέτρηση μονομαχία αποτελεί ποινικό αδίκημα.

 

Ο αγώνας γίνεται σε δύο φάσεις: στη φάση των ομίλων και σε αυτή των αγώνων άμεσου αποκλεισμού.

  • Αρχικά οι ξιφομάχοι χωρίζονται σε ομίλους μέχρι το πολύ επτά ατόμων και αγωνίζονται με όλους τους αθλητές του ομίλου που μετέχουν. Οι ξιφομάχοι έχουν τρία λεπτά για να πετύχουν πέντε κτυπήματα που απαιτούνται για να κερδίσουν τον αγώνα. Αν τελειώσει ο αγώνας και κανένας αθλητής δεν έχει πετύχει τα πέντε κτυπήματα κερδίζει ο αθλητής που έχει πετύχει τα περισσότερα. Αν το σκορ είναι ισόπαλο ο αγώνας παρατείνεται για ένα λεπτό, μέχρι ο ένας αθλητής να χτυπήσει πρώτος τον άλλο. Αν και πάλι δεν υπάρξει νικηφόρο χτύπημα, νικητής αναδεικνύεται αυτός που κέρδισε το σχετικό πλεονέκτημα, σε κλήρωση πριν τη διαδικασία της παράτασης.

Από την παραπάνω διαδικασία προκύπτει η αρχική κατάταξη των αθλητών, σύμφωνα με την αναλογία νικών/ήττων και τη συνολική διαφορά των πόντων που έδωσε και δέχτηκε ο κάθε αθλητής.

16020-banner-Little-kids-fencingΜε βάση την κατάταξη, ακολουθούν αγώνες άμεσου αποκλεισμού, ώστε οι αθλητές να μειώνονται σταδιακά από 128 σε 64 ,32, 16, 8 κλπ. Οι αγώνες αυτοί απαιτούν 15 κτυπήματα, σε χρόνο 9 λεπτών (3 γύροι των 3 λεπτών με 1 λεπτού ενδιάμεσα διαλείμματα). Σε περίπτωση ισοπαλίας, επαναλαμβάνεται η διαδικασία της παράτασης.
Αγωνιστικός Χώρος

Ο αγωνιστικός χώρος για αγώνες ξιφασκίας είναι η πίστα μήκους 14 μέτρων και πλάτους 2 μέτρων. Οι ξιφομάχοι πρέπει να παραμείνουν στην πίστα ή στον αέρα για να πετύχουν τα κτυπήματα. Ποινές επιβάλλονται αν κάποιος βγει από το μήκος ή το πλάτος της πίστας. Προειδοποιητικές γραμμές είναι σημειωμένες κοντά στο τέλος της πίστας και στις θέσεις εκκίνησης. Για το Ξίφος ασκήσεως στο ένα μέτρο, για το Ξίφος μονομαχίας και τη Σπάθη στα δύο μέτρα. Αν ένας ξιφομάχος υποχωρήσει πίσω από την τελευταία γραμμή, τότε χρεώνεται με ένα κτύπημα.

Οι ξιφομάχοι προσπαθούν να κρατήσουν μια ασφαλή απόσταση ο ένας από τον άλλο. Στη συνέχεια προσπαθούν να μειώσουν την απόσταση, διασπώντας ταυτόχρονα την άμυνα του αντιπάλου για να αποκτήσουν το πλεονέκτημα για την επίθεση. Η ξιφασκία είναι από τα ασφαλέστερα αθλήματα. Τα ατυχήματα είναι εξαιρετικά σπάνια και αφορούν συνήθως σε κακώσεις των κάτω άκρων (δεν οφείλονται στη χρήση του όπλου). Η λευκή στολή είναι σχεδιασμένη για να επιτρέπει στον αθλητή άνεση κινήσεων και να τον προστατεύει από τυχόν τραυματισμό. Η μάσκα, η βέστα, το επιστήθιο, το παντελόνι και το ξίφος πρέπει να πληρούν όλες τις προδιαγραφές ασφαλείας όσον αφορά τη δύναμη του πλέγματος, την αντοχή της βέστας, του παντελονιού, του επιστήθιου και την ποιότητα της λάμας του ξίφους.

Σήμερα σε ολόκληρη την Ελλάδα υπάρχουν περισσότεροι από 70 Σύλλογοι που καλλιεργούν το άθλημα.

Μάθετε περισσότερα για το άθλημα στο www.fencing.org.gr, την ιστοσελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ξιφασκίας

 

 

Η ιστορία της Τζωρτζίνας που έβγαλε τον καρκίνο νοκ άουτ

 

560783_325726270813957_1939272098_n              Οι πραγματικοί νικητές αναδεικνύονται στα δύσκολα. Μπορεί όμως ένα μικρό κορίτσι, μόλις στα εντεκάμισι να τα βάλει με έναν τόσο δύσκολο αντίπαλο; Κι όμως η «γεννημένη νικήτρια» Τζωρτζίνα Ξένου έχει γίνει φάρος, ένα φωτεινό παράδειγμα για όσους παραδίνονται στις δυσκολίες της ζωής. Ακόμη και σήμερα, που οι περισσότεροι έχουμε χάσει το χαμόγελό μας εξαιτίας της κρίσης, η 16χρονη πλέον Τζωρτζίνα χαμογελά πλατιά και μοιράζει αγκαλιές στα παιδιά που συνεχίζουν να παλεύουν με την ασθένεια που φοβόμαστε να πούμε ακόμα και το όνομά της. Πώς τα κατάφερε; Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι από την αρχή.

Το βιβλίο

Όταν έμαθα ότι η ίδια και η μητέρα της έγραψαν βιβλίο για την περιπέτεια της υγείας της, αναρωτήθηκα γιατί κάποιος θέλει να αναπολεί ένα τόσο επίπονο παρελθόν. Οπότε ήταν το πρώτο πράγμα που ρώτησα όταν τις συνάντησα στο σπίτι τους στην Πετρούπολη. Ακόμα και η ανάγνωση του βιβλίου ήταν επώδυνη για μένα. Πολλές φορές ήταν αδύνατον να σταματήσω τα δάκρυά μου καθώς το διάβαζα.  Όταν άνοιξε η πόρτα, τρία λαμπερά χαμόγελα από τις τρεις όμορφες γυναίκες της οικογένειας με υποδέχτηκαν. «Τι ωραία οικογένεια!» σκέφτηκα. Η Λυδία, η μικρότερη κόρη, έμοιαζε με μικρογραφία της Τζωρτζίνας. Έξυπνη, χαμογελαστή, τρυφερή δεν άφηνε από την αγκαλιά της τη μεγάλη της αδερφή. Η Τζωρτζίνα μια πανέμορφη δεσποινίδα και η μαμά Μαρίζα με ένα μοναδικό αθλητικό κορμί  έφηβης δεν αφήνει αμφιβολία για τις καθημερινές της προπονήσεις. «Πόσο οδυνηρές ήταν οι θύμησες; Πόσο δύσκολη ήταν η συγγραφή του βιβλίου;» ρωτάω.

165883_359328657453718_1797032081_n«Δεν θέλω να ξεχάσω, τα θυμόμουνα όλα» μου λέει η Μαρίζα χωρίς να το σκεφτεί. «Βέβαια καμιά φορά έκλαιγα αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω. Ξέρετε η φετινή χρονιά είναι η πρώτη που δεν τα σκέφτομαι πλέον τόσο πολύ. Κι αυτό είναι πολύ καλό γιατί βασανιζόμουν πάρα πολύ. Νιώθω πλέον διαφορετικά, αναπνέω επιτέλους! Δεν με πειράζει όμως να το συζητάω. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου πλέον. Δεν με ενοχλεί.» Η μητέρα όμως έχει άλλη άποψη: «Εγώ ακόμα και με μια ανάμνηση, σβήνω. Δεν θέλω να τα θυμάμαι αν και δεν μπορώ να τα ξεχάσω. Δεν είμαι σαν την Τζωρτζίνα. Εμένα με τσάκισε όλο αυτό το θέμα. Όχι μόνο για την Τζωρτζίνα που δόξα το Θεώ είναι καλά, μια χαρά , αλλά όλο αυτό συνεχίζω να το ζω με τα παιδιά που γνωρίσαμε στο νοσοκομείο. Δεν μπορώ να απομακρυνθώ. Ακόμα και τώρα υπάρχει παιδί από την παρέα της με υποτροπή. Δεν γίνεται να μην συμπάσχω. Όταν υποφέρουν οι άνθρωποι γύρω μου είναι δυνατόν εγώ να μην συμπαραστέκομαι;» Το βιβλίο όμως γράφτηκε βασικά για να καλύψει ένα κενό, για να επιτελέσει έναν στόχο.  «Όταν βρεθείς σε αυτή την κατάσταση, θέλεις να μάθεις, να ενημερωθείς, να ξέρεις αν κάποιοι τα κατάφεραν αλλά δεν βρίσκεις εύκολα αυτές τις πληροφορίες γιατί πολλοί από εκείνους που περνούν μια τέτοια εμπειρία, θέλουν  μετά να ξεχάσουν. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που γράφτηκε αυτό το βιβλίο. Να μάθουν όσοι υποφέρουν ότι η ελπίδα πρέπει να μένει ζωντανή», λέει η Μαρίζα.

551803_364077413645509_54780951_n

Η Τζωρτζίνα των επιτυχιών στόχος μιας ύπουλης ασθένειας

«Η χρονιά εκείνη ήταν γεμάτη επιτυχίες!» γράφει η Τζωρτζίνα στο βιβλίο  για την χρονιά που η ασθένεια τη χτύπησε. «Άριστη στο σχολείο, σημαντικές επιτυχίες στο καράτε! Χρυσό στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα, αργυρό σε παγκόσμιο τουρνουά τον Ιούλιο και χρυσό στο Βαλκανικό πρωτάθλημα τον Σεπτέμβριο στη Σερβία, με την πρώτη μου συμμετοχή ως μέλος της εθνικής ομάδας παίδων! Αυτό μου έδωσε πολύ θάρρος κι αυτοπεποίθηση! Από τότε έπαψα να έχω αγωνία στους αγώνες. Ήμουν σίγουρη για τη νίκη μου!»

Η χαρά της Τζωρτζίνας θα σκιαστεί από κάποιους επίμονους πόνους στην κοιλιά. Στην αρχή δεν τους έδωσαν μεγάλη σημασία. Τελικά η υποψία μιας απλής ίωσης κατέληξε σε δυνατούς πόνους που έκαναν την Μαρίζα να ανησυχήσει πραγματικά. Οι γιατροί όμως δεν έβρισκαν κάτι κι έτσι επέμεναν «δεν είναι τίποτα, είναι μάλλον ψυχολογικό.» Η επιμονή της μητέρας κι ένα υπέρηχος τελικά οδήγησαν στη διάγνωση: Λέμφωμα Burkitt! «Ως τότε δεν ήξερα δεν ήξερα τι ήταν το λέμφωμα» λέει η Μαρίζα κι έτσι τηλεφώνησε σε μια γνωστή της που δούλευε σε ακτινολογικό: «Όχι, Χριστέ μου δεν μπορεί να είναι κάτι τέτοιο, όχι στο κοριτσάκι μας…» ήταν η απάντηση που όπως ήταν φυσικό τρόμαξε τη μητέρα. Τα λόγια παρηγοριάς όχι μόνο δεν την καθησύχασαν αλλά την ανησύχησαν ακόμα περισσότερο. Ο εφιάλτης για την μικρή Τζωρτζίνα μόλις ξεκινούσε. Οι εξετάσεις ακολουθούν η μία την άλλη και η κάθε μία είναι πιο οδυνηρή από την προηγούμενη. Μαμά και κόρη γίνονται μια γροθιά για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο.

«Το ένστικτο της μητέρας είναι πραγματικά αλάνθαστο;» ρωτάω τη Μαρίζα. «Έζησα ένα σωρό περιστατικά που αν δεν είχαν επιμείνει οι γονείς μπορεί να είχαν άλλη κατάληξη. Φυσικά υπάρχουν και οι υπερβολές και γι’ αυτό οι γιατροί παθαίνουν πια ανοσία. Αλλά μια μητέρα ξέρει το παιδί της» μου λέει.

 

Ο εφιάλτης του καρκίνου

«Μπερδευόμουν. Πού ήμουν; Τι γινόταν; Γιατί όλα γύριζαν γύρω μου τόσο γρήγορα;» Όταν η Μαρίζα αντιλήφθηκε ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η κόρη της έχασε κυριολεκτικά τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Όμως δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τα δικά της συναισθήματα αλλά και του παιδιού. Έπρεπε να είναι δυνατή και να δείχνει χαρούμενη για να δίνει θάρρος κι ελπίδα στο μικρό της αγγελούδι. Έπρεπε να της κρύψει την αλήθεια. «Η θεραπεία βοηθάει στην ίαση κατά 50%» θα της πει ο γιατρός. «Για το υπόλοιπο 50% ευθύνεται η ψυχολογία του ασθενούς.» Η Τζωρτζίνα δεν έμαθε παρά μόνο στο τέλος της περιπέτειας της από τι πραγματικά έπασχε. «Έκανε καλά η μαμά σου που σ’ το έκρυψε;» τη ρωτάω τώρα που όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. «Σκέφτομαι ότι αν μου είχαν πει την αλήθεια ίσως να είχα πανικοβληθεί και να είχε πέσει η ψυχολογία μου» λέει σήμερα η Τζωρτζίνα.

389799_250197445033507_211764369_nΗ ζωή τους δεν μοιάζει μ’ αυτή που ζούσαν. Η Μαρίζα περνά τις μέρες και τις νύχτες της στο νοσοκομείο, μακριά από τα άλλα τρία της παιδιά και η Τζωρτζίνα πρέπει ν’ αντέχει τους αφόρητους πόνους από τις εξετάσεις, τα χειρουργεία και μετά τις χημειοθεραπείες.

«Η κάθε στιγμή πλέον ήταν πολύτιμη! Μοναδική» γράφει στο βιβλίο η Μαρίζα. «Ήθελα να περνάω περισσότερο χρόνο μαζί της…. Όλα αυτά που βίωνα ήταν σαν εφιάλτες που διαδέχονταν ο ένας τον άλλο.» Τη δύναμη που αναζητά η Μαρίζα θα τη βρει από τις άλλες μητέρες αλλά και τους εθελοντές που επισκέπτονται το νοσοκομείο. Θα δεις ήρωες γονείς που χαμογελούν και πνίγουν τον πόνο τους συμπαραστεκόμενοι στ’ αγγελούδια τους που χαροπαλεύουν αλλά θα γνωρίσει και νέες, δυνατές κοπέλες που ενώ έζησαν τον εφιάλτη, τον νίκησαν και τον ξεπέρασαν. Ένα μήνυμα θα δώσει θάρρος στην κουρασμένη μητέρα: «Όλα θα πάνε καλά! Η κορούλα σου δεν έχει χάσει αγώνα ποτέ. Είναι γεννημένη νικήτρια!»

304246_246573338729251_1990954425_nΓιατί σ’ εμένα; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση ταλανίζει πάντα τους ανθρώπους που υφίστανται μια τρομερά δυσάρεστη κατάσταση. «Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος» λέει η Μαρίζα. «Εγώ έχω καταλήξει ότι ο οργανισμός μας φτιάχνει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μας καρκινικά κύτταρα. Υπάρχουν κάποιες συγκυρίες που κάνουν αυτά τα καρκινικά κύτταρα να αναπτυχθούν ή να αποβληθούν. Κάποια από αυτά είναι το ψυχολογικό, η διατροφή, το περιβάλλον κ.λπ.»

72934_462614873791762_251832492_n

Γεννημένη νικήτρια

«Παλιότερα στενοχωριόμουν όταν έχανα σε κάποιον αγώνα, πριν αρρωστήσω ήθελα πάντα να κερδίζω. Για μένα ήταν ή χρυσό ή τίποτα.  Τώρα εκτιμάω ακόμα και τη συμμετοχή μου σε ένα πρωτάθλημα. Φυσικά και μου αρέσει να νικάω αλλά ξέρω πλέον ότι και η ήττα έχει να μας διδάξει πολλά» μου λέει η Τζωρτζίνα και μοιάζει πολύ πιο ώριμη από την ηλικία της. «Εγώ έχω μια ενήλικη κόρη από τα δώδεκά της» λέει η μητέρα της «Δεν θα κάτσει να στενοχωρηθεί γι αυτά που στενοχωριούνται οι συνομήλικοι της».

Την εποχή της ασθένειας οι γιατροί της είχαν αποκλείσει την πιθανότητα να αγωνιστεί ξανά. Θεωρούσαν ότι θα επιβαρυνθεί η υγεία της. Η Μαρίζα όμως ήξερε ότι ένας σημαντικός λόγος για να ζήσει η Τζωρτζίνα ήταν η μεγάλη της αγάπη, το καράτε. «Έκλεινα τα μάτια και με έβλεπα στο βάθρο να παίρνω το χρυσό. Αυτή η σκέψη με έκανε χαρούμενη, μου έδινε κουράγιο» λέει η Μαρίζα. Και γι αυτό μόλις μπόρεσε άρχισε να κάνει μόνη της, κρυφά, ήπιες προπονήσεις. «Μπορείς να έχεις οτιδήποτε επιθυμείς, αν το επιθυμείς πάρα πολύ. Πρέπει να το επιθυμείς με την παραφορά που εκρήγνυται, διαπερνά το δέρμα κι ενώνεται με την ενέργεια που δημιουργεί τον κόσμο» γράφει στο βιβλίο η Μαρίζα μεταφέροντας τα λόγια της Sheila Graham.

Η Τζωρτζίνα που σύμφωνα με τους γιατρούς δεν θα μπορούσε να συνεχίσει τον πρωταθλητισμό, πριν από λίγους μήνες πήρε με τις συναθλήτριές της την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κι εξασφάλισε την εισαγωγή της στο Πανεπιστήμιο. «Ήταν πραγματικά μια από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου… έκλαψα τόσο πολύ από χαρά! Θέλω να σπουδάσω ΤΕΦΑΑ και να πάρω ειδίκευση στα άτομα με ειδικές ανάγκες» μου εξηγεί. Τώρα προετοιμάζεται για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα τον Σεπτέμβριο και βέβαια ελπίζει σ’ ένα χρυσό. Η μητέρα της προσπαθεί να την προσγειώσει: «Μα, ακόμα και οι παγκόσμιοι πρωταθλητές που είναι για χρόνια στην κορυφή, κάποια στιγμή θα χάσουν, ίσως την επόμενη χρονιά να τα πάνε καλύτερα. Είναι πολλές οι παράμετροι για μια επιτυχία. Θα το βάζουμε κάτω όταν δεν τα καταφέρνουμε καλά; Οικονομικά ο αθλητισμός είναι πολύ δύσκολος. Κάθε αθλητής χρειάζεται να βγει έξι εφτά φορές το χρόνο στο εξωτερικό για να πάρει μέρος σε αγώνες και τα πληρώνει από την τσέπη του.»

Μάθημα ζωής

381949_250197588366826_665335054_n«Συνήθως, όλοι οι άνθρωποι κάνουμε τα ίδια λάθη. Έχουμε μπροστά μας μια όμορφη ημέρα και σκεφτόμαστε πότε να περάσει για να έρθει το Σαββατοκύριακο. Ή άντε να περάσει ο χρόνος να πάμε διακοπές. Χάνουμε τη ζωή μας περιμένοντας κάποιες συγκεκριμένες ημέρες ή ένα σημαντικό γεγονός…» γράφει η Μαρίζα. «Αν δεν είχα περάσει όλη αυτή την περιπέτεια θα ήμουν σαν τους περισσότερους που όταν συναντάνε κάποιον που έχει πρόβλημα στην εμφάνισή του, τον κοιτάνε περίεργα, τον σχολιάζουν κλπ. Εγώ όμως δεν το κάνω αυτό και φωνάζω και στους φίλους μου αν το κάνουν. Ξέρω να εκτιμάω πιο πολύ κάποια πράγματα, έμαθα να ξεχωρίζω τους φίλους μου. Από την άλλη βλέπω τους ανθρώπους να στενοχωριούνται για ασήμαντα πράγματα ενώ εγώ δεν το κάνω αυτό. Ξέρω πραγματικά τι αξίζει τι είναι σημαντικό και τι όχι…» μου εξηγεί η Τζωρτζίνα για όσα κέρδισε από όλη αυτή την περιπέτεια. Όμως όπως κάθε περιπέτεια έχει αφήσει και τις πληγές της. Η δυνατή Τζωρτζίνα που δεν φοβόταν τίποτα, τώρα πια φοβάται τον πόνο. «Φοβάμαι πολύ. Η αλήθεια είναι ότι δεν πιστεύω ότι ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό. Με τίποτα. Γιατί έφτασα στο σημείο που πονούσα τόσο πολύ που δεν θέλω ποτέ στη ζωή μου να ξαναπονέσω τόσο».  Η μητέρα της όμως πιστεύει ότι η κόρη της έχει γίνει πιο δυνατή. Απλώς ο φόβος του πόνου έχει αφήσει το σημάδι του.

Σήμερα, μητέρα και κόρη, θέλουν να βοηθάνε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα και να προσφέρουν μέσα από τον εθελοντισμό. «Έχω πολλούς φίλους στο facebook και παιδιά που αντιμετωπίζουν όσα αντιμετώπισα κι εγώ και με ρωτάνε πολλά. Φυσικά συνεχίζω να πηγαίνω και στα παιδιά της Ελπίδας αλλά και της Φλόγας» μου λέει η Τζωρτζίνα. «Όταν τελειώσω το σχολείο θα γίνω ενεργή εθελόντρια.»387769_246496672070251_1110795803_n

Όσο για την Μαρίζα, πιστεύει ότι το φάρμακο  για τον καρκίνο έχει ήδη βρεθεί αλλά δεν συμφέρει τις φαρμακοβιομηχανίες να κυκλοφορήσει στην αγορά. Αντίθετα η θεραπεία είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα και κοστοβόρα. Αυτή η εμπειρία άλλαξε όλη της τη ζωή. «Ακόμα και τον τρόπο που ντύνομαι. Το μαύρο δεν έχει πλέον θέση στη ζωή μου. Τώρα η κάθε στιγμή έχει ξεχωριστή σημασία. Δεν περιμένω τις διακοπές για να χαρώ.»

Σημειώσεις

-Η Τζωρτζίνα βραβεύτηκε το 2011 από το περιοδικό Life & Style ως Γυναίκα της Χρονιάς στην κατηγορία ‘Πρωταθλήτρια Ζωής’.387840_246496105403641_718407782_n

-Ο αθλητικός σύλλογος καράτε «Οδυσσέας» έχει έδρα την Πετρούπολη και είναι ο πρώτος σε μετάλλια.

-Το βιβλίο «Γεννημένη νικήτρια» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

382199_246571958729389_55250618_nΟι πρώτοι της αγώνες το 2003 όπου κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο! Με τον φίλο της Μάρκο.

Μαριλένα Μαμιδάκη: «ευτυχισμένα παιδιά προϋποθέτουν ευτυχισμένους γονείς και αντίστροφα»

9994_MAMIDAKI_24112011Η κυρία Μαριλένα Μαμιδάκη είναι η ψυχή του σωματείου «Οι Φίλοι του Παιδιού». Πριν από 26 χρόνια η ευαισθησία και η ανάγκη προσέγγισης των παιδιών που ζουν δίπλα μας και υποφέρουν προέτρεψε μια ομάδα γυναικών να δημιουργήσει το φιλανθρωπικό σωματείο «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ». Το σωματείο στηρίζει το άπορο παιδί ηλικίας 0 έως 18 ετών, την άγαμη μητέρα και την άπορη οικογένεια.

«Στο παιδί που αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας προσφέρουμε ιατρικές εξετάσεις, νοσηλεία, καλύπτουμε σημαντικές ιατρικές εξετάσεις, αγοράζουμε φάρμακα και  εμβόλια. Επίσης, καλύπτουμε σε μηναία βάση τα υλικά για σακχαρώδη διαβήτη και μεσογειακή αναιμία» μας λέει η κυρία Μαμιδάκη.

«Στο παιδί που ζει σε άπορη οικογένεια προσφέρουμε τρόφιμα, γάλα, πάνες και βρεφική διατροφή σε μηνιαία βάση. Προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών προσφέροντας έπιπλα, αγοράζοντας ηλεκτρικές συσκευές, πληρώνοντας ενοίκια , λογαριασμούς ΔΕΚΟ, θέρμανση, δίδακτρα και σχολικά είδη. Επίσης, έχουμε ανεπτυγμένο πρόγραμμα καλοκαιρινών διακοπών και εκδηλώσεων. Μεσολαβούμε ώστε να γίνονται τα παιδιά δεκτά σε κατασκηνώσεις και διατηρούμε 2 ιδιόκτητα τροχόσπιτα σε camping στην Ν. Μάκρη όπου παραθερίζουν τα παιδιά με τις οικογένειες τους για μία εβδομάδα με όλα τα έξοδα διατροφής, διαμονής και μεταφοράς πληρωμένα από το σωματείο.»

Όλες οι δραστηριότητες του σωματείου υλοποιούνται από άρτια καταρτισμένο επιστημονικό προσωπικό που αποτελείται από κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους.

Οι κοινωνικοί λειτουργoί έχουν καθημερινή συνεργασία με γονείς και παιδιά συμβουλευτικού και υποστηρικτικού χαρακτήρα:

 

  • Ενημερώνουν τους γονείς για προγράμματα πρόνοιας και τους  διασύνδεουν  με τις ανάλογες κρατικές υπηρεσίες.
  • Μέσα από ατομικές και ομαδικές συναντήσεις προσπαθούν να υποστηρίξουν τους γονείς προκειμένου να ασκήσουν τον γονεϊκό τους ρόλο.
  • Ευαισθητοποιούν την Κοινότητα (δήμους ,σχολεία , ιδιώτες, επιχειρήσεις) σε σχέση με τις ανάγκες των παιδιών που προστατεύουμε.
  • Έρχονται σε καθημερινή επαφή με τα σχολεία των παιδιών που προστατεύουν, παρακολουθούν την σχολική τους δραστηριότητα και μεσολαβούν για την αντιμετώπιση τυχόν μαθησιακών προβλημάτων  και προσαρμογής των παιδιών.

filoi-tou-paidiou

Infokids: Σήμερα λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που βιώνουμε υπάρχει αύξηση των οικογενειών-παιδιών που ζητούν βοήθεια;

Μαριλένα Μαμιδάκη: Το λυπηρό είναι πως  τα τελευταία 3 χρόνια, αυξάνονται ραγδαία οι άνθρωποι που ζητούν βοήθεια από το Σωματείο μας.

Σε σχέση με το 2010 είχαμε αύξηση των αιτημάτων για βοήθεια κατά 280%.

Μας λυπεί ο ιδιαίτερα ο αυξανόμενος αριθμός καθώς επίσης και το γεγονός πως έχει αλλάξει το προφίλ των οικογενειών που αιτούνται βοήθεια.

Πρόκειται για Έλληνες που ενώ μέχρι χθες ζούσαν αξιοπρεπώς τώρα έχουν χάσει την εργασία τους, δεν έχουν καταφέρει να βρουν καινούρια εργασία και για τον λόγο αυτό αδυνατούν να ανταποκριθούν στην ικανοποίηση βασικών βιοτικών αναγκών των παιδιών τους.

Από την άλλη πλευρά, η παγκόσμια οικονομική κατάσταση  επηρεάζει και εμάς, ως Φιλανθρωπικό Σωματείο. Το Σωματείο  μας όπως γνωρίζετε, δεν έχει καμία  οικονομική  επιχορήγηση  μέχρι σήμερα από το Κράτος ή από  άλλο φορέα, στηρίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία, στις δωρεές και συνδρομές  των  μελών του.

Ακριβώς σε αυτή την δύσκολη στιγμή, που οι άνθρωποι μας έχουν ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά για εμάς το στοίχημα είναι να καταφέρουμε να είμαστε δίπλα τους και να στηρίξουμε τον θεσμό της οικογένειας.

 

Τα τελευταία χρόνια λειτουργεί παιδικός σταθμός. Πόσα παιδιά φιλοξενεί και ποιες είναι οι δραστηριότητές του;

Το 2007 το Σωματείο μας υλοποίησε ένα μεγάλο στόχο του. Την ίδρυση ενός παιδικού σταθμού. Ο σταθμός βρίσκεται στην οδό Καλυψούς 8 στο Μεταξουργείο και φιλοξενεί 28 παιδιά ηλικίας 2,5 έως 5 ετών. Τα περισσότερα από τα παιδιά αυτά τα φροντίζει το Σωματείο από την γέννησή τους.  Ο τρόπος λειτουργίας του σταθμού μας δεν διαφέρει από οποιονδήποτε παιδικό σταθμό και βασίζεται στην οργάνωση και την υπευθυνότητα με την χρήση συγκεκριμένου καθημερινού προγράμματος που αφορά όλες τις λειτουργίες του από την ώρα έναρξης έως την ώρα λήξης.

Σε ένα οργανωμένο περιβάλλον μαθαίνουν να υπακούν μέσα από το παιχνίδι και τις δραστηριότητες, στους κανόνες της καθημερινής ζωής. Τα βοηθάμε να συνειδητοποιήσουν τις ανθρώπινες σχέσεις, να ξεφύγουν από την βία, την παραμέληση και την αδυναμία να μεγαλώσουν σε ένα φυσιολογικό περιβάλλον. Ειδικοί παιδαγωγοί, λογοθεραπευτές, ψυχολόγοι και αναπτυξιολόγοι παρακολουθούν τα παιδιά  και συνεργάζονται με τις νηπιαγωγούς. Παιδίατρος και ομάδα οδοντιάτρων εξετάζουν συχνά τα παιδιά δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στα θέματα ατομικής υγιεινής και καθαριότητας. Το μεσημεριανό γεύμα προσφέρεται από το Δημοτικό Βρεφοκομείο ενώ στα παιδιά προσφέρονται καθαρά ρούχα, εσώρουχα, κάλτσες και παντόφλες. Η πραγματική ικανοποίηση για εμάς είναι η μεγάλη λαχτάρα των παιδιών να έρχονται και να περνούν λίγες ώρες δημιουργικές μακριά από τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους

 

Η κρίση έκανε τον κόσμο να έρθει περισσότερο κοντά ή τον απομάκρυνε; Πολλοί φιλανθρωπικοί σύλλογοι και σωματεία δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα…

Τα τελευταία 3 χρόνια διαπιστώνουμε μεγάλη υποστήριξη από απλούς ανθρώπους αλλά και εταιρείες οι οποίοι είναι πρόθυμοι να προσφέρουν. Η προσφορά είναι υλική.  Οι χρηματικές δωρεές έχουν συρρικνωθεί με τραγικό τρόπο. Τα αγαθά που προσφέρονται είναι πολύτιμα, για να μπορέσει όμως ένας οργανισμός να επιβιώσει χρειάζονται χρήματα.

Η Κρατική επιχορήγηση δεν βοηθάει στην ευελιξία που χρειάζεται για να ανταποκριθούμε άμεσα σε βασικές ανάγκες των οικογενειών που δεν μπορούν να βρίσκονται σε αναμονή ή εκκρεμότητα ώσπου να λάβουμε την χρηματοδότηση όπως ιατρικές ανάγκες, ανάγκες στέγασης, ηλεκτροδότησης κ.α. Γι αυτό τον λόγο έχουμε ανάγκη την ιδιωτική πρωτοβουλία, η οποία θα μας προσφέρει την δυνατότητα να ανταποκριθούμε σε επιτακτικές ανάγκες με άμεσο, ολοκληρωμένο και ουσιαστικό τρόπο.  Και ακριβώς αυτό έχει γίνει πολύ δύσκολο για εμάς. Έχει μειωθεί εξαιρετικά η μεγάλη ιδιωτική πρωτοβουλία και απαιτείται υπερδιπλάσια προσπάθεια από  εμάς για να  συντηρήσουμε και να αναπτύξουμε την δράση μας.

Εικόνα (116)

Είστε και η ίδια μητέρα τριών παιδιών. Η δική σας εμπειρία ποιο ρόλο έπαιξε και παίζει στην επιλογή σας να προσφέρετε βοήθεια σε άλλες οικογένειες;

Κατανοώ απόλυτα την ανάγκη ενός γονέα να θέλει να προσφέρει στην οικογένειά του τα μέγιστα και να μην έχει αυτή την δυνατότητα. Το γεγονός ότι κάποιες οικογένειες υπήρξαν σε πιο προνομιούχα οικονομική κατάσταση από άλλες οικογένειες, μου γεννά την ανάγκη να προσφέρω βοήθεια με όποιο τρόπο μπορώ σε παιδιά που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Το γεγονός βέβαια ότι είμαι μητέρα τριών παιδιών κάνει την ανάγκη μου αυτή μεγαλύτερη διότι προσπαθώ να φανταστώ σε πόσο δύσκολη κατάσταση βρίσκονται ορισμένοι γονείς και βέβαια πόσα παιδιά στερούνται αγαθά και εφόδια τα οποία είναι απολύτως απαραίτητα για την ανάπτυξη και εξέλιξή τους.

 

Τι πιστεύετε ότι λείπει από τις οικογένειες σήμερα; Το άγχος και η αγωνία για την καθημερινή επιβίωση αυξάνονται.

Αυτό που βασικά λείπει είναι η αξιοπρέπεια της επιβίωσης η οποία προσφέρεται μέσω της εργασίας.  Η ανεργία των γονέων, η αδυναμία να ικανοποιούν τις απαραίτητες ανάγκες για επιβίωση, κρατά τις οικογένειες σε μια επικίνδυνη για την υγεία (σωματική, νοητική και ψυχική) κατάσταση.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση επηρεάζει βαθιά τον θεσμό της οικογένειας. Η οικογένεια από εστία ασφάλειας και σιγουριάς, σαν τόπος που τα παιδιά και οι γονείς καλύπτουν τις υλικές, πνευματικές και ψυχικές τους ανάγκες κλονίζεται από την ραγδαία μείωση του επιπέδου επιβίωσης. Οικογένειες οργανωμένες ζουν αυτή την στιγμή κάτω από το όριο της φτώχειας. Απειλούνται δηλαδή με έξωση, ζουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και πολλές φορές χωρίς τρόφιμα όταν έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή μαζί μας.

 

Να μιλήσουμε λίγο για το «Μαζί για το Παιδί»;

Η Ένωση «Μαζί για το Παιδί» ξεκίνησε να λειτουργεί στην Ελλάδα το 1996.  Πρόκειται για μια ένωση 10 μη-κερδοσκοπικών σωματείων και ιδρυμάτων, που εργάζονται για την ευημερία περισσότερων από 10.000 παιδιών κάθε χρόνο.  Κύριος στόχος της Ένωσης είναι να προσφέρει βοήθεια σε παιδιά και νέους που αντιμετωπίζουν τον κοινωνικό αποκλεισμό, την ενδο-οικογενειακή βία, χρόνιες ασθένειες, διανοητικές ή σωματικές αναπηρίες και την ασθένεια ή το θάνατο κάποιου μέλους της οικογενείας τους. Η Ένωση παρέχει ψυχολογική, ηθική και οικονομική υποστήριξη και ενημερώνει το κοινό για θέματα σχετικά με τα παιδιά. ‘Έχει θέσει σε λειτουργία τη «Γραμμή 115 25 Μαζί για το Παιδί», μια δωρεάν γραμμή βοήθειας, στελεχωμένη από ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, που παρέχει συμβουλές και ατομικά ραντεβού,  σε παιδιά, νέους και γονείς, λειτουργεί την υπηρεσία «Προσφέρω γιατί Νοιάζομαι», από το Μάρτιο του 2012,συγκεντρώνοντας τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για την κάλυψη βασικών αναγκών περισσότερων από 100 φορέων παιδικής προστασίας στην Αττική και έχει εγκαινιάσει το πρόγραμμα «Γίνε κι εσύ κομμάτι της καρδιάς μας» στοχεύοντας στην ευαισθητοποίηση της εκπαιδευτικής κοινότητας και των μαθητών δημοτικών σχολείων της Αττικής.

 

Ο εθελοντισμός και η φιλανθρωπία πως μπήκαν στη ζωή σας;

Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε μία οικογένεια που ξεκίνησε από το μηδέν, με δύο γονείς που γνώριζαν «πως είναι να μην έχεις» και που όταν κατάφεραν να εδραιωθούν στα επιχειρηματικά δρώμενα της χώρας μας, δεν ξέχασαν… Πάντα η οικογένειά μου βοηθούσε τους συνανθρώπους μας, σιωπηρά και διακριτικά και σαν παιδιά έτσι γαλουχηθήκαμε και εμείς.

Για εμένα η φιλανθρωπία δεν αποτελεί μία ανάγκη που απλά γεννήθηκε. Είναι τρόπος ζωής. Τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή την ζωή και όταν μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους να χαμογελούν, είσαι ευτυχής.

 

Τι πιστεύετε ότι χρειάζονται περισσότερο τα παιδιά μας. Τι είναι αυτό που δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι;

Αυτό που πάντα τα παιδιά είχαν, έχουν και θα έχουν ανάγκη: αγάπη, φροντίδα, αγκαλιά και τρυφερότητα. Εμείς βαθιά πιστεύουμε πως ευτυχισμένα παιδιά προϋποθέτουν ευτυχισμένους γονείς και αντίστροφα. Έτσι λειτουργούμε ομάδες στήριξης γονέων στις οποίες διαπραγματεύονται:

–        τις σχέσεις γονέων και παιδιών

–        θέματα χειρισμού, συμπεριφοράς, ορίων και διαπαιδαγώγησης παιδιών

–        ζητήματα που προκύπτουν μέσα στα πλαίσια που κινούνται τα     παιδιά (σχολείο, ομάδες συνομήλικων)

–        τυχόν δυσκολίες των παιδιών σε μαθησιακό και γνωστικό επίπεδο

–        τις σχέσεις μεταξύ αδερφών μέσα στην οικογένεια

–        τις σχέσεις ανάμεσα στο ζευγάρι

–        τις σχέσεις της πυρηνικής οικογένειας με την διευρυμένη (εμπλοκή παππούδων – γιαγιάδων)

–        τα θέματα και τις δυσκολίες που προκύπτουν και εξελίσσονται τις διάφορες περιόδους της ζωής του παιδιού (βρεφική ηλικία, νηπιακή ,  εφηβεία)

–        και ό,τι άλλο μπορεί να απασχολεί ή να προβληματίζει το άτομο που συμμετέχει στην ομάδα για οποιοδήποτε θέμα

553751_379765085444870_1373495840_n

Είχατε μια συγκεκριμένη αρχή, ένα ρητό που πάντα τηρούσατε καθώς μεγαλώνατε τα παιδιά σας;

Θα χρησιμοποιήσω τους στίχους της «Ιθάκης» του Καβάφη «σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις… Το φθάσιμον εκεί είναι ο προορισμός σου…», θέλοντας με αυτό τον τρόπο να τους εξηγήσω ότι η ζωή μας δεν είναι ένα εύκολο και ευχάριστο ταξίδι πάντα, θα αποκτήσουμε καλές και κακές εμπειρίες, μέσα όμως από την ζύμωση αυτή δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη μας και τον δρόμο μας…

 

Ως γυναίκα επιχειρηματίας τι θα συμβουλεύατε όλες αυτές τις γυναίκες που σήμερα  έχουν χάσει την ελπίδα, που ενδεχομένως έχουν χάσει τις δουλειές τους;

Η εργασία αποτελεί το πολυτιμότερο αγαθό για την σύγχρονη γυναίκα, δεδομένου ότι οι γυναίκες έχουν παλέψει για το δικαίωμα αυτό και κέρδισαν το στοίχημα της εργασιακής ισότητας. Το γεγονός ότι η δύσκολη οικονομική συγκυρία έχει θέσεις πολλούς ανθρώπους εκτός εργατικού δυναμικού, δεν θα πρέπει να αποτελεί λόγο να χάσουμε την ελπίδα και να παραιτηθούμε. Μέσα σε όλο αυτόν τον κυκεώνα, καλούμαστε για άλλη μία φορά να παλέψουμε ακόμα περισσότερο για το καλύτερο και θα τα καταφέρουμε.

Μπορείτε να μας κάνετε μια πρόβλεψη για το μέλλον; Πώς και πότε πιστεύετε ότι θα ξεπεράσουμε αυτή την κρίση αξιών αλλά και την οικονομική κρίση; Η Ελλάδα θα τα καταφέρει;

Είμαι αισιόδοξη για το μέλλον. Θεωρώ ότι όλος αυτός ο κοινωνικός και οικονομικός εκμηδενισμός, μας έχει κάνει να στραφούμε στα ουσιώδη, στην οικογένεια, στους φίλους, στην αγάπη και στα απολύτως απαραίτητα αγαθά. Η συνταγή της ανάκαμψης όμως δεν είναι καταγεγραμμένη. Πιστεύω όμως ότι εάν γίνουμε όλοι μας καλύτεροι άνθρωποι, στραφούμε προς τον συνάνθρωπό μας, υιοθετήσουμε πιο ανθρωποκεντρικά πολιτικά μοτίβα και θέσουμε διαφορετικές προτεραιότητες, θα έχουμε την ευκαιρία να προσφέρουμε στις επόμενες γενιές, μία καλύτερη ζωή.

INFO KIDS2

Πληροφορίες

Το Σωματείο «Οι Φίλοι του Παιδιού» Λειτουργεί καθημερινά στην οδό Στησιχόρου 15- Κολωνάκι (Τηλ: 210-7293404 & 210-7215901 & mail: info@filoitoupediou.gr)

Μάθετε περισσότερα στην ιστοσελίδα http://www.filoitoupediou.gr/

 

 

 

Ο Καραγκιόζης πιο επίκαιρος από ποτέ!

Ξεκαρδιζόμαστε μαζί του μικροί και μεγάλοι. Οι πιτσιρικάδες γελάνε περισσότερο με τα χοντροκομμένα αστεία του. Οι μεγαλύτεροι -πέρα από τις οικείες παιδικές αναμνήσεις- αντιλαμβανόμαστε ότι ο αυτοσαρκασμός και η σάτιρα του Καραγκιόζη παραμένει πάντα επίκαιρη. Συνεχίζουμε να είμαστε μια κοινωνία για γέλια και για κλάματα. Ένας λαός με φτώχεια αλλά και φιλότιμο. Παρακολουθήσαμε την παράσταση του Τάσου Κώνστα στο Φλοίσβο και φύγαμε  περίπου μία ώρα αργότερα πιο χαμογελαστοί κι αισιόδοξοι.

 

Karagiozisjpg

Διάρκεια παράστασης: 50΄

Πότε:

Παρασκευή: 20:30
Σάββατο: 20:30
Κυριακή: 20:30

Εισιτήρια
Γενική είσοδος:
 3,5€

Πάρκο Φλοίσβου 
Π. Φάληρο

Πληροφορίες: 6948852493.

Διακοπές χωρίς τα παιδιά; Κι εκείνα διακοπές μόνα τους;

Της Δήμητρας Κ. Bαΐτσου Bsc, συμβούλου Ψυχικής Υγείας – Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Η πρώτη φορά που το παιδί φεύγει μόνο του για διακοπές είναι μια αμήχανη στιγμή για το ζευγάρι. Αυτοί που όλη μέρα ασχολούνται με το παιδί, τι θα φάει, πώς θα ντυθεί, τι θα κάνει, ποιος θα το πάει στα μαθήματα, ξαφνικά μένουν μόνοι τους. Κι οι γονείς γίνονται ξανά ζευγάρι. Κι η πρόκληση είναι μπροστά τους. Να θυμηθούν πώς είναι η ζωή χωρίς τα παιδιά. Είναι η ευκαιρία να γεμίσουν οι μπαταρίες, να βρεθούν και –λίγο- μεταξύ τους, να θυμηθούν ότι πέρα από γονείς είναι και ερωτευμένοι άνθρωποι. Η αμηχανία ξεπερνιέται εύκολα αν το ζευγάρι κρατάει ακόμα τη σχέση του κι αυτή η «διπλή μοναξιά» είναι θετική για τους ίδιους, αλλά και μακροπρόθεσμα για τη σχέση τους με το παιδί. Μόνο που χρειάζεται προσοχή. Η απουσία του παιδιού δεν σημαίνει ότι θα καθίσουν άλλες πέντε ώρες στο γραφείο ούτε ότι θα βρουν την ευκαιρία να βάψουν το σπίτι. Αυτός ο αποχωρισμός μπορεί να γίνει πιο δημιουργικός. Μια μαμά έγραφε στο internet σ’ ένα chat γονιών γεμάτων ενοχές επειδή είχαν στείλει τα παιδιά μακριά το καλοκαίρι: «Είναι η καλύτερη ευκαιρία για να πάω ένα ταξίδι με τον άντρα μου. Πηγαίνουμε σε μέρη διαφορετικά κάθε χρόνο για μία εβδομάδα και απολαμβάνουμε ξένοιαστες διακοπές. Μετά έχω όλο το κέφι και τη διάθεση να παίξω και να ασχοληθώ με τα παιδιά μου». Είναι κι αυτό μια λύση.

ΚΑΝΤΕ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ ΤΟΝ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟ
• Αποχαιρετάτε πάντα τα παιδιά πριν φύγετε. Αν το σκάσετε σαν κλέφτης την ώρα που κοιμάται ή είναι απασχολημένο με κάτι, θα το αναστατώσετε περισσότερο και θα είναι ένα πλήγμα στην εμπιστοσύνη του απέναντί σάς. Οι ειδικοί μάλιστα λένε ότι αυτή η κίνηση μπορεί να προκαλέσει περισσότερο άγχος στο παιδί.
• Συγκρατήστε τα δάκρυά σας κι αποφύγετε τους μελοδραματισμούς και τα ατέλειωτα αγκαλιάσματα. Αν κάνετε έτσι εσείς που ξέρετε ότι θα ξαναδείτε το παιδί σας σε λίγες μέρες, τι θα κάνει αυτό. Είναι λογικό να σκεφτεί ότι τόσο σπαραξικάρδιος αποχωρισμός σημαίνει ότι το εγκαταλείπετε για πάντα.
• Τονίστε όλα τα καλά αυτού του αποχωρισμού. Το παιχνίδι που θα χαρεί, τα μπάνια, τους νέους φίλους που μπορεί να αποκτήσει, το πόσο θα έχει μεγαλώσει μέχρι να το ξαναδείτε.
• Στα μικρότερα παιδιά φτιάξτε ένα καρτελάκι με σημειωμένες τις μέρες της απουσίας σας. Κάθε μέρα που περνάει το παιδί θα τη σημειώνει με κυκλάκι. Έτσι, θα ξέρει πόσες μέρες μένουν και όταν συμπληρωθούν όλα τα κυκλάκια θα ξέρει ότι έφτασε η μέρα να είστε πάλι μαζί.
• Συνέπεια. Είναι η λέξη κλειδί. Κρατήστε όποια υπόσχεση δώσετε στο παιδί σας. Να τηλεφωνάτε και να το επισκέπτεστε όσο συχνά του έχετε υποσχεθεί, και να επιστρέψει σπίτι του στην ημερομηνία που έχετε ορίσει.

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
Ο πρώτος καλοκαιρινός αποχωρισμός, όσο κι αν σας φοβίζει, είναι απαραίτητος για να χαρεί το παιδί σας ολόκληρο το καλοκαίρι. Ψυχραιμία, όταν ξαναβρεθείτε, θα δείτε πόσο ωραία πέρασε.
«Θυμάμαι ακόμα την αγωνία που ένιωθα την πρώτη φορά που έστελνα το μικρό μου να περάσει τις διακοπές στο πατρικό μου, μακριά από την Αθήνα. Πέρα από τον τεράστιο φουσκωμένο σάκο που είχα ετοιμάσει με ρούχα -λες και θα καθόταν ένα χρόνο- ένιωθα ακόμα πιο φουσκωμένη την καρδιά μου από τις ενοχές και την ανασφάλεια. Το έστελνα σε δικούς μου ανθρώπους, και τι μ’ αυτό; Αγωνιούσα λες και το έστελνα στη ζούγκλα με τα άγρια θηρία. Ευτυχώς, οι όποιοι φριχτοί εφιάλτες μου δεν επαληθεύτηκαν κι όταν πήγα να το πάρω αντίκρισα ένα γελαστό, μαυρισμένο, πιο παχύ, χαρούμενο μπόμπιρα».
Οι πρώτες χωριστές διακοπές είναι πάντα μια δύσκολη στιγμή για παιδιά και γονείς. Τα πράγματα όμως είναι απλούστερα απ’ ό,τι φαίνονται. Αρκεί να λέμε την αλήθεια στα παιδιά και να είμαστε συνεπείς στις όποιες υποσχέσεις. Ξεκινάμε λοιπόν…


 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΗΝ ΓΙΑΓΙΑ
Η εμπειρία της συμβίωσης με τη γιαγιά και τον παππού είναι μοναδική για κάθε παιδί. Μπορεί να φαντάζει απλή, καθώς είναι η… άμεσος δράση για κάθε ανάγκη, αλλά είναι κάτι που θα ζεσταίνει για πάντα τις αναμνήσεις του παιδιού σας. Αν μένουν μακριά από την πρωτεύουσα ή αν πηγαίνουν εκτός πόλης για διακοπές, αυτή είναι η πρώτη λύση για τους γονείς που έχουν μόνο λίγες μέρες άδεια. Το παιδί σας θα περάσει τις διακοπές του σ’ ένα περιβάλλον που ξεχειλίζει από αγάπη και φροντίδα. Όμως κι εδώ χρειάζεται καλή επικοινωνία με τους γονείς, που θα του εξηγήσουν πώς και γιατί πρέπει να μείνει με τους παππούδες για κάποιο διάστημα.
Οι πρώτες φορές που το παιδί θα φύγει από το σπίτι για να πάει στη γιαγιά και στον παππού πρέπει να είναι σύντομες. Θεωρούνται «πειραματικές» και για τις δυο πλευρές. Οι γονείς θα δουν πώς τα πάει το παιδί στο νέο περιβάλλον κι εκείνο θα δει πώς τα πάει μακριά τους. Ιδανικό θα ήταν, την πρώτη φορά, να πάνε κι αυτοί μαζί, να προσαρμοστούν μαζί και μετά να φύγουν. Κι επειδή αυτά τα πράγματα πρέπει να γίνονται σταδιακά, η πρώτη φορά μπορεί να είναι λίγες μέρες, για παράδειγμα, το διάστημα ανάμεσα σε δυο Σαββατοκύριακα. Και μετά η επόμενη να είναι περισσότερο, κι όλο και πιο πολύ.

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ
Αυτές οι διακοπές μακριά από τους γονείς βοηθούν το παιδί να αναπτύξει την αυτοπεποίθηση και τις ικανότητές του. Αν αυτός ο αποχωρισμός γίνει σε κατάλληλες συνθήκες και το παιδί είναι προετοιμασμένο, μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ. Μαθαίνει να αισθάνεται ασφαλές και μακριά από τους γονείς, να τα βγάζει πέρα μόνο του, αναγκάζεται να συμβιώσει με άγνωστα παιδιά και να χτίζει κοινωνικές σχέσεις, μαθαίνει το ομαδικό πνεύμα.
Αυτά τα παιχνίδια αυτοπεποίθησης βέβαια δεν προϋποθέτουν παντελή απουσία σας. Το παιδί έχει ανάγκη να νιώθει και την υψηλή προστασία σας. Μία φορά την ημέρα είναι καλό να μιλάτε στο τηλέφωνο μαζί του. Ας μην είστε όμως «κρεμασμένη» όλη τη μέρα από το ακουστικό. Κάτι τέτοιο δεν βοηθάει το παιδί και το κάνει να μη νιώθει ασφάλεια εκεί που βρίσκεται. Όταν οι γονείς έχουν πολύ άγχος και το δείχνουν, το παιδί αισθάνεται την ένταση και θεωρεί ότι υπάρχει πρόβλημα, ανησυχεί και ενοχοποιείται. Εντελώς ασυνείδητα του έρχεται η σκέψη ότι η μητέρα είναι αγχωμένη, επειδή αυτό δεν είναι σε ασφαλές περιβάλλον, άρα καλό είναι να φύγει από εκεί.
Όσο για τις επισκέψεις, χρειάζονται κι αυτές. Μην αφήνετε το παιδί μόνο στην κατασκήνωση, π.χ., για τρεις εβδομάδες επειδή φοβάστε ότι θα ζητήσει να φύγει μαζί σας. Φαντάζεστε πώς αισθάνεται όταν βλέπει τα άλλα παιδιά με τους γονείς τους; Κι εδώ όμως παίζει ρόλο η συνέπεια. Το παιδί πρέπει να ξέρει αν θα το επισκεφθείτε και πότε. Όμως ας μην υποσχεθείτε κάτι που δεν θα μπορέσετε να τηρήσετε. Κι αν στενοχωριέται την ώρα που φεύγετε, σκεφτείτε ότι είναι λογικό για ένα παιδί. Εδώ χρειάζεται η σταθερή στάση: «Θα μείνεις εδώ και θα δεις ότι θα ξαναπροσαρμοστείς». Κι αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Και μην ανησυχείτε όταν φεύγετε.

Bαΐτσου Κ. Δήμητρα Bsc
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – Οικογενειακή Θεραπεύτρια

Ροζάκη Αγγελή 30, Λαμία – Φθιώτιδα, Τηλ: 2231300886 – Κιν: 6942817404
e-mail: dvaitsou@gmail.com
dimitravaitsou.blogspot.com

Είστε έτοιμοι να προσφέρετε τις Πρώτες Βοήθειες; Δείτε το βίντεο

 

Έχουμε γίνει γονείς και καθημερινά αντιμετωπίζουμε από μικροατυχήματα μέχρι… σοβαρά ατυχήματα που μας προκαλούν αναστάτωση και φόβο. Ειδικά το καλοκαίρι οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται. Το σώμα των Σαμαρειτών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού παραδίδει μαθήματα Πρώτων Βοηθειών με πολύ μικρό κόστος. Μπορούμε να μάθουμε με ασφάλεια τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε σε ένα έκτακτο περιστατικό και να αντιδράσουμε με ψυχραιμία κάνοντας το σωστό κι όχι… αυτό που νομίζουμε.

Δείτε το βίντεο και αναζητήστε περισσότερες πληροφορίες στο http://www.samarites.gr/ και στο τηλέφωνο 210 5248132.

protes voitheies μμ

Πνιγμός: Δεν θα υπάρξει κραυγή για βοήθεια!

iStock_000017478626_Small

Αρκούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Το μικρό παιδί βυθίζεται στο νερό και πνίγεται σιωπηλά. ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΡΑΥΓΗ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ! Το παιδί μπορεί να πνιγεί σε χρόνο τόσο λίγο όσο είναι το χρονικό διάστημα που χρειάζεστε για να απαντήσετε το τηλέφωνο!

Είστε ή πρόκειται να πάτε διακοπές και νιώθετε ευτυχισμένοι. Μην καταστρέψετε τις υπέροχες αυτές οικογενειακές στιγμές από μια απροσεξία. Ο πνιγμός μπορεί να συμβεί σε λίγα δευτερόλεπτα. Το μικρό παιδί βυθίζεται στο νερό και πνίγεται σιωπηλά. Οι πνιγμοί και οι παρ΄ολίγον πνιγμοί αποτελούν σημαντικότατη αιτία θανάτου και νευρολογικών βλαβών στην παιδική ηλικία. Μάλιστα ακόμη και μετά από προσπάθειες καρδιοαναπνευστικής ανάνηψης, πολλά από τα θύματα των πνιγμών μεταφέρονται στα Εξωτερικά Ιατρεία των νοσοκομείων νεκρά ή με μόνιμη εγκεφαλική βλάβη.

Τα περισσότερα ελληνόπουλα πιστεύουν ότι γνωρίζουν κολύμπι. Παρολ’ αυτά τέσσερα στα πέντε παιδιά έχουν κινδυνεύσει κατά τη διάρκεια της κολύμβησης. Η ανάγκη για συνεχή και ουσιαστική επιτήρηση από ενήλικα δεν έχει γίνει ακόμα συνείδηση. Περίπου 1 στα 5 παιδιά κάτω των 7 ετών κολυμπά μόνο του ή με τα αδέλφια του, ενώ σχεδόν τα μισά παιδιά που πηγαίνουν στο δημοτικό κολυμπούν μόνα τους ή με φίλους χωρίς επαρκή επιτήρηση από ενήλικα. Ακόμα χειρότερα τα παιδιά φαίνεται να αγνοούν τους κανόνες ασφάλειας. Ένα στα πέντε παιδιά όλων των ηλικιών, εάν ο αέρας παρασύρει τη μπάλα τους στα βαθιά κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, θα προσπαθήσει να την πιάσει ενώ το 40% θα αψηφήσουν τον κίνδυνο και θα μπουν στη θάλασσα ακόμα και εάν έχουν φαει ή είναι κουρασμένα, εάν οι φίλοι τους τα προσκαλέσουν. Οι γνώσεις τους για τους κινδύνους που επιφυλάσσει μια πισίνα τους είναι ακόμα λιγότερες.

mom-daughter-swimming-pool
Στη μελέτη του ΚΕΠΠΑ δηλώνουν ότι θα έμπαιναν στην πισίνα χωρίς την παρουσία ενήλικα (16%) ή θα έπαιζαν με φίλους γύρω από την πισίνα ίσως γιατί κανένας δεν τους έχει ενημερώσει ότι πάνω στο παιχνίδι μπορεί κάποιος να γλιστρήσει και να πέσει κατά λάθος μέσα στο νερό. Στοιχεία σοκ από έρευνες της ΕΝΑΚ, διαπιστώνεται ότι τα Ελληνόπουλα, αλλά και οι ενήλικες δεν γνωρίζουν να κολυμπούν.

“Η χώρα μας είναι πρώτη στην Ευρώπη και δεύτερη παγκοσμίως σε θανάτους από πνιγμούς, αναλογικά με τον πληθυσμό της. Κάθε χρόνο χάνονται περίπου 400 άτομα από πνιγμούς”, αναφέρει στο Αθηναϊκό Πρακτορείο, ο διευθυντής της Ελληνικής Ναυαγοσωστικής Ακαδημίας, ΕΝΑΚ, Νίκος Γιοβανίδης. “Στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν λαμβάνονται τα απλά μεν, πολύ βασικά δε, προληπτικά μέτρα: Συνεχής επιτήρηση των παιδιών και να είναι νηστικά τουλάχιστον 3 ώρες πριν από το μπάνιο”, προσθέτει.

Σύμφωνα με τη γιατρό Αντωνία Μουτάφη, συνεργάτιδα του Κέντρου Έρευνας και Πρόληψης των Ατυχημάτων σε Παιδιά και Νέους (ΚΕΠΠΑ), το 2009 στην Ελλάδα καταγράφτηκαν 386 πνιγμοί, εκ των οποίων οι 259 αφορούσαν αγόρια, ενώ μόνο 127 κορίτσια. Τα στοιχεία αυτά είναι τα επίσημα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ).

“Σε βάθος 10ετίας πάντοτε οι πνιγμοί των αγοριών ήταν περισσότεροι (σχεδόν διπλάσιοι) από αυτούς των κοριτσιών. Αυτό ισχύει και για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης”, σημειώνει και διευκρινίζει: “Πιθανώς αυτό να οφείλεται στην ιδιοσυγκρασία των αγοριών, που είναι από τη φύση τους πιο παρορμητικά και τολμηρά”.

“Οι ηλικίες σε μεγαλύτερο κίνδυνο, πάντως, είναι τα νήπια (1-5 ετών) και οι υπερήλικες (άνω των 65 ετών), στους οποίους συντρέχουν λόγοι υγείας, που προκαλούν τους πνιγμούς (π.χ. καρδιακή ανακοπή)”, αναφέρει.

“Ενώ στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχει μείωση των πνιγμών, στην Ελλάδα υπήρχε μια μικρή αύξηση από το 2006 από 1,71/100000 πληθυσμού σε 2,52/100000 πληθυσμού. Ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 1,21/100000 πληθυσμού” επισημαίνει.

«Το παιδί έπαιζε στην ακροθαλασσιά. Το νερό μας τελείωνε και πήγα μέχρι την καντίνα χωρίς να φανταστώ ότι το παιδί θα κινδύνευε. Την ώρα που πλήρωνα άκουσα τις φωνές. Μια ομάδα ανθρώπων είχε μαζευτεί γύρω από κάποιο παιδάκι. Δεν έβλεπα τον Γιωργάκη πουθενά. Τρελάθηκα! Ευτυχώς ένας κύριος που βρισκόταν κοντά είδε το κυματάκι που τον σκέπασε κι έτρεξε αμέσως. Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε και ακόμα το σκέφτομαι συνέχεια.»

Ζωή Αλισσανδρή, μητέρα του 5χρονου Γιώργου

Μέτρα πρόληψης των πνιγμών
Τυπώστε τη λίστα αυτή και δώστε την στους γνωστούς σας με παιδιά.
• Ποτέ μην αφήνετε το παιδί σας χωρίς επίβλεψη μέσα ή κοντά σε νερό!
• Μη χρησιμοποιείτε συσκευές επίπλευσης (μπρατσάκια, φουσκωτές. κουλούρες κλπ) ως υποκατάστατα της επίβλεψης.
• Φροντίστε να μάθει το παιδί σας κολύμβηση όσο το δυνατόν νωρίτερα (συνήθως μετά τα 4 έτη), από εξειδικευμένους εκπαιδευτές. Είναι προτιμότερο να συμμετέχετε μαζί του στα μαθήματα κολύμβησης.
• Μη θεωρήσετε ποτέ ότι το παιδί σας είναι «απρόσβλητο» από πνιγμό κι ας ξέρει καλή κολύμβηση. Τα μικρά παιδιά (ειδικά τα κάτω των 6 ετών) πρέπει να παρακολουθούνται στενά από ενήλικα όσο κολυμπάνε.
• Διδάξετε το παιδί σας ότι δεν πρέπει ποτέ να κολυμπά μόνο του!
• Μάθετε καρδιοαναπνευστική ανάνηψη.


Στην πισίνα
• Αν έχετε πισίνα στο σπίτι σας φροντίστε να την ΠΕΡΙΦΡΑΞΕΤΕ ΠΛΗΡΩΣ. Τοποθετήστε πόρτα που κλείνει και ασφαλίζει αυτόματα. Προσέχετε να μην υπάρχουν τραπέζια και καρέκλες κοντά στην περίφραξη της πισίνας, γιατί μπορεί το παιδί να σκαρφαλώσει και να μπει στην πισίνα.
• Βγάλτε τα παιχνίδια από το χώρο της πισίνας, γιατί ένα παιδί που παίζει με τα παιχνίδια μπορεί να πέσει μέσα στο νερό.
• Να έχετε ένα τηλέφωνο δίπλα στην πισίνα. Έτσι δεν θα χρειαστεί να αφήσετε μόνο του το παιδί αν κάποιος σας καλέσει. Να έχετε δίπλα στο τηλέφωνο τα νούμερα ανάγκης.
• Φροντίστε να υπάρχει δίπλα στην πισίνα ο εξοπλισμός διάσωσης (σχοινί, κουλούρα κλπ).
• Αν στο μέρος των διακοπών σας υπάρχει πισίνα, φροντίστε το παιδί σας να παίζει σε απόσταση από αυτήν. Μην το αφήσετε να κολυμπήσει χωρίς επιτήρηση στην πισίνα.
• Μην αφήσετε τα παιδιά να βουτήξουν με το κεφάλι εάν πρώτα δεν εξακριβώσετε το βάθος της.

Στη θάλασσα
• Να παίζετε μαζί με το παιδί στα ρηχά, μέχρι να εξοικειωθεί με το νερό.
• Μην το αναγκάζετε να μπει στο νερό αν φοβάται.
• Να του επισημαίνετε συνεχώς τους πιθανούς κινδύνους.
• Χρησιμοποιήστε σωσίβιο ή άλλη συσκευή επίπλευσης αν το παιδί δεν ξέρει καλό κολύμπι.
• Κανένα σωστικό μέσο δεν υποκαθιστά τη συνεχή επίβλεψη από τους γονείς.

Στη βάρκα
• Φορέστε στο παιδί σωσίβιο όταν είναι επιβάτης ή όταν ασχολείται με θαλάσσιο σπορ.
• Να έχετε τόσα σωσίβια στη βάρκα όσοι και οι επιβάτες. Επίσης βεβαιωθείτε ότι υπάρχουν στη βάρκα όλα τα απαιτούμενα σωστικά μέσα και πυροσβεστήρας.
• Να οδηγείτε νηφάλιος, σεβόμενος τους κανόνες θαλάσσιας κυκλοφορίας και τα όρια ταχύτητας, να ξέρετε τον προορισμό σας και να έχετε τα απαραίτητα όργανα ναυσιπλοΐας.
• Μάθετε το δελτίο καιρού πριν να ξεκινήσετε.
• Αν γίνει ατύχημα και ανατροπή της βάρκας, να μείνετε κρατημένοι πάνω της.


Πρώτες βοήθειες
• Βγάλτε αμέσως το παιδί από το νερό.
• Αν το παιδί σας διατηρεί τις αισθήσεις του, τυλίξτε το με μία πετσέτα. Πηγαίνετε αμέσως στον ιατρό ή στο νοσοκομείο, ακόμη και αν το παιδί απλώς βυθίστηκε μέσα στο νερό. Οι επιπτώσεις από το ατύχημα μπορεί να φανούν αργότερα.
• Αν το παιδί σας είναι αναίσθητο, δείτε αν έχει τίποτε στο στόμα του και αφαιρέστε το. Τυλίξτε το παιδί με μία πετσέτα και γυρίστε το στο πλάι. Τραβήξετε το κεφάλι προς τα πίσω και ανυψώστε την κάτω σιαγόνα προκειμένου η γλώσσα να μην εμποδίζει τη δίοδο του αέρα.
Στο μεταξύ ζητήστε από κάποιον να καλέσει το 166.

Καρδιοαναπνευστική ανάνηψη
Το παιδί στο οποίο έγινε έγκαιρα καρδιοαναπνευστική ανάνηψη, έχει 5πλάσια πιθανότητα να μην παρουσιάσει επιπλοκές ύστερα από έναν παρ’ ολίγον πνιγμό.
Μαθήματα καρδιοαναπνευστικής ανάνηψης μπορείτε να παρακολουθήσετε:

1. Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, Διεύθυνση Σώματος Σαμαρειτών, διασωστών και ναυαγοσωστών
3ης Σεπτεμβρίου 21, τηλ.: 210 5248132

2. Lifeguard Hellas Training Center
Λ Συγγρού 180 & Eυαγγελιστρίας 6, Καλλιθέα
210 9530177

3. Σωματείο «ΠΝΟΗ- Φίλοι Εντατικής Θεραπείας Παιδιού«
Διεύθυνση: Μιχαλακοπούλου 159 – Αθήνα 115 27
Τηλ: 210 7486801-2
Fax: 210 7486803
e-mail: pnoe@ath.forthnet.gr

Πηγή: Κέντρο Έρευνας και Πρόληψης Παιδικών Ατυχημάτων

Η ζωή με τον διαβήτη δεν είναι εύκολη αλλά η Μαρία Κατσικαδάκου δεν ‘χαλάει τη ζαχαρένια της’

155346_472431297973_6441758_n

Η Μαρία ήταν πάντα τυπική με τις προληπτικές της εξετάσεις. Κάποιος θα την έλεγε υποχόνδρια. Δύο φορές το χρόνο έκανε τσεκ απ. «Ήταν Ιούλιος του 2007» θυμάται «όταν πήρα τις απαντήσεις το νούμερο 120 που βρισκόταν δίπλα στη λέξη ‘ζάχαρο’ ήταν μαυρισμένο. Αναρωτήθηκα τι να σήμαινε αυτό; Ρώτησα τη γιατρό. ‘Μην ανησυχείς, να προσέχεις τη διατροφή σου, στο όριο είσαι.’ Η απάντησή της δεν μου αρκούσε. Ήθελα να σιγουρευτώ.  Επέμεινα και μου έδωσε να κάνω μια καμπύλη ζαχάρου. Πήγα σε μια ιδιωτική κλινική.  Μου έδωσαν τα 75 γραμμάρια γλυκόζης και έφυγα. Θυμάμαι ότι πείναγα πάρα πολύ επειδή για να κάνεις αυτή την εξέταση πρέπει να είσαι νηστική. Ήταν ήδη μεσημέρι κι εγώ πείναγα. Μόλις λοιπόν έφυγα πήρα ένα σάντουιτς. Όταν επέστρεψα για τα αποτελέσματα η νοσοκόμα ξαφνιάστηκε που ήμουν εκεί όρθια μπροστά της γιατί το ζάχαρό μου είχε φθάσει το 425. ‘Μαρία είσαι καλά;’ με ρώτησε. Όταν μου έδωσαν τη γλυκόζη είχα ήδη 180 ζάχαρο! Θα μπορούσαν να με είχαν σκοτώσει γιατί δεν φρόντισαν να ελέγξουν από την αρχή το ζάχαρό μου. Ήταν αδιανόητο».

Η επόμενη επίσκεψη στη γιατρό δεν ήταν εύκολη. Η Μαρία έπρεπε να αντιμετωπίσει την νέα της πραγματικότητα.

 254043_216809761686792_1877134_nΟ διαβήτης, ο νέος της σύντροφος

«Όταν πήγα στη γιατρό μου με τα αποτελέσματα και συνειδητοποίησα πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα έβαλα τα κλάματα. Ήμουν τόσο αναστατωμένη που φεύγοντας, τράκαρα με το αυτοκίνητο. Η γιατρός μου έδωσε κι ένα χαρτί με μια δίαιτα. Νόμιζα ότι τέλειωσε η ζωή μου. Δεν έπρεπε να πίνω, να καπνίζω, θα έπρεπε να ελέγχω το ζάχαρό μου συνεχώς και φυσικά για την υπόλοιπη ζωή μου ν’ ακολουθώ μια συγκεκριμένη δίαιτα. Έως τότε ήμουν ένας άνθρωπος που απολάμβανε τα πάντα. Ήμουν 37 χρονών. Το επόμενο ραντεβού ήταν με ένα διάσημο διαβητολόγο. ‘Πήγαινε διακοπές κι απόλαυσέ το. Ρίξ’το έξω’ μου είπε. ‘Μόλις επιστρέψεις μπαίνεις σε πρόγραμμα’. Σύμφωνα με τη δική του εκτίμηση είχα από 2,5 έως 5 χρόνια μέχρι να χρειαστώ ινσουλίνη. Ήταν ο πρώτος που μου μίλησε ξεκάθαρα. Πράγματι πήγα διακοπές, αλλά δεν τον άκουσα . Έπαιρνα το χάπι μου κανονικά κι έτρωγα κυρίως ψάρια και χόρτα. Έχασα σε λίγους μήνες 17 κιλά αλλά έπαθα και κατάθλιψη. Κάποια στιγμή στις διακοπές ανέβασα πυρετό. Πήρα ένα γιατρό τηλέφωνο και μου είπε να πάρω δύο χάπια γιατί το ζάχαρό μου είχε ανέβει». Η περιπέτεια της υγείας της μόλις είχε ξεκινήσει. Η Μαρία βρίσκεται μόλις στην αρχή και η ανησυχία παρέα με την άγνοια ακόμα δημιουργούν άγχος και φόβο.  « Όταν γύρισα από τις διακοπές πήγα στον Ευαγγελισμό κι εκεί ξαναέκανα εξετάσεις. Διέγνωσαν ότι το πρόβλημα δεν ήταν τόσο καινούργιο. Πρέπει να είχα διαβήτη από το 2005, δύο χρόνια πριν! Ήταν έγκλημα ότι δεν είχα διαγνωσθεί από τότε. Τελικά, μετά από δύο χρόνια ξεκίνησε και η περιπέτεια της ινσουλίνης. Πιο γρήγορα από τις ιατρικές προβλέψεις κι αυτό γιατί είχα πεθάνει από τη στενοχώρια και το άγχος και η κατάστασή μου είχε επιβαρυνθεί. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι έχω ένα αυτοάνοσο, ότι έχω μια ασθένεια που θα ζω με αυτήν για πάντα».

Γνωριμία με την ινσουλίνη

«Όταν μπήκα στην ινσουλίνη τα πράγματα ήταν ένα εκατομμύριο φορές χειρότερα. Ενώ αρχικά νόμιζα ότι θα μπορώ να φάω ό,τι θέλω αφού θα  κάνω την ένεση –έτσι μου έλεγαν διάφοροι-ενώ μέχρι τότε πρόσεχα τόσο που είχα μείνει σκελετός. Πράγματι άρχισα να τρώω περισσότερο αλλά έπρεπε πια να αντιμετωπίσω τις υπογλυκαιμίες. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει –αν δεν το έχει βιώσει- πόσο δύσκολες είναι οι υπογλυκαιμίες. Όταν παθαίνεις υπογλυκαιμία είναι σαν έχεις δέκα κρίσεις πανικού μαζί. Είναι ό,τι πιο φοβιστικό, είναι τρομερό και μπορείς να το πάθεις πάρα πολύ εύκολα» λέει η Μαρία και η έκφρασή της δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας. «Την πρώτη υπογλυκαιμία την έπαθα κατά λάθος από ένα κομμάτι μουσακά. Θεώρησα ότι ο μουσακάς είναι ένα βαρύ φαί και γι αυτό πήρα περισσότερη ινσουλίνη από όσο χρειαζόμουν. Δεν ήξερα ακόμα πολύ καλά πώς να ρυθμίζω την ινσουλίνη μου και είχα ένα δύσκολο επεισόδιο. Το ζάχαρό μου έπεσε στο 40 κι έπαθα υπογλυκαιμία. Κόντεψα να πεθάνω. Μετά έμαθα ότι ο μουσακάς μπορεί να είναι λιπαρός αλλά δεν έχει υδατάνθρακες, παρά μόνο στην πατάτα, δεν έχει μακαρόνια, δεν είναι παστίτσιο».

945487_10151571490482974_1266449480_nΕκπαιδεύοντας τη Μαρία

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχει ένας διαβητικός είναι να μάθει πώς να ρυθμίζει την ινσουλίνη του. «Πέρασα από πολλούς γιατρούς που μου έδιναν απλώς χαρτάκια και βιβλιαράκια με οδηγίες και κανένας δεν με πήρε από το χέρι και να με εκπαιδεύσει. Κι αυτό είναι που χρειάζεσαι όταν είσαι διαβητικός. Να εκπαιδευτείς ώστε να αντιμετωπίζεις σωστά την αρρώστια σου. Σε άλλες χώρες μόλις γίνεται η διάγνωση ακολουθεί ένας μήνας εκπαίδευσης. Γιατί πλέον το φαγητό δεν είναι μια απλή καθημερινή φυσιολογική λειτουργία. Απαιτεί ειδικό χειρισμό.» Τελικά χρειάστηκαν χρόνια και προσπάθεια για να μάθει όλα όσα τη βοηθούν σήμερα. «Έκανα πολλά χρόνια να μάθω. Και τελικά έμαθα όλα όσα πρέπει να κάνω από άλλους διαβητικούς, κυρίως  από τις ομάδες εκπαίδευσης του Ευαγγελισμού.  Έχω ακούσει τα πάντα. Ο καθένας κάνει ό,τι νομίζει. Έχω ακούσει διαβητικούς που δεν μετριούνται, που κάνουν την ινσουλίνη τους τυχαία… Αυτό είναι εύκολο να το πιστέψεις αν σου πω ότι μόνο το 2% των διαβητικών είναι ρυθμισμένοι! Είναι ελάχιστοι. Δύο λόγοι συντελούν. Είναι ανεκπαίδευτοι κι έτσι κι αλλιώς το ζάχαρο είναι πάρα πολύ δύσκολο να το ρυθμίσεις».

Αν και τον κυρίαρχο ρόλο τον έχει το φαγητό, πολλοί ακόμα παράγοντες συντελούν, ψυχολογικοί αλλά και οργανικοί. «Αν φας μακαρόνια» μου εξηγεί η Μαρία « πρέπει να τα ζυγίσεις και να υπολογίσεις τον υδατάνθρακα που θα πάρει ο οργανισμός σου.  Στους κανονικούς ανθρώπους το πάγκρεας αντιλαμβάνεται τη ζάχαρη στο αίμα κι εκκρίνει ινσουλίνη για να τη διώξει από το αίμα και να τη στείλει στα κύτταρα. Οι διαβητικοί όμως δεν έχουμε ινσουλίνη κι έτσι πρέπει να δώσουμε χειροκίνητα στον οργανισμό μας την ινσουλίνη που χρειάζεται για να μην έχουμε επιπλοκές. Αν φάω 200 γραμμάρια μακαρόνια που έχουν 30 γρ υδατάνθρακα θέλω κατά μέσο όρο 2 μονάδες ινσουλίνη. Όλα όμως είναι σχετικά γιατί παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και η ψυχολογία σου αλλά και η οργανική σου κατάσταση, όπως για παράδειγμα η έμμηνος ρύση.  Είναι πολυπαραγοντική ασθένεια. Όποτε κάθομαι στο τραπέζι πρέπει να υπολογίσω τους υδατάνθρακες που περιλαμβάνει η διατροφή μου και δεν μπορώ να αλλάξω γνώμη για το αν χόρτασα ή όχι. Πρέπει επίσης την ίδια στιγμή που θα μπει η τροφή στο σώμα μου να συγχρονιστεί με την ινσουλίνη για να μην πάθω ούτε υπογλυκαιμία ούτε υπεργλυκαιμία. Ανάλογα με το φαγητό κανονίζω και πότε θα κάνω την ισνουλίνη για να συγχρονιστεί με τον γλυκαιμικό δείκτη, πόσο γρήγορα δηλαδή μπαίνει στο αίμα κάθε τροφή. Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Δεν υπάρχει η περίπτωση να απλώσεις το χέρι σου και να πάρεις να φας κάτι μόνο και μόνο επειδή σου αρέσει. Η διατροφή είναι πλέον μαθηματική πράξη

Από μικροί στα βάσανα

«Ξέρεις ποιοι γνωρίζουν τα περισσότερα; Οι γονείς που έχουν διαβητικά παιδιά. Επειδή έχουν όλη την ευθύνη κι ανησυχούν, φροντίζουν να ενημερωθούν πλήρως» μου λέει η Μαρία και συνειδητοποιώ πόσο δύσκολο πρέπει να είναι για ένα παιδί να ελέγχει συνεχώς την επιθυμία του για τις άπειρες λιχουδιές που υπάρχουν γύρω μας. «Πριν από μερικά χρόνια οι άνθρωποι δεν μπορούσαν καν να μετρήσουν το ζάχαρό τους ενώ εμείς σήμερα έχουμε αυτή τη δυνατότητα. Κι έχουμε ανθρώπινη ινσουλίνη ενώ παλιότερα είχα από ζώα κι επίσης ζούμε στην εποχή που όλα τα τρόφιμα έχουν ετικέτα που αναγράφει τους υδατάνθρακες οπότε επιλέγω όσα περιέχουν λιγότερους υδατάνθρακες. Είναι πολύ μεγάλη εξυπηρέτηση για όλους εμάς.

Στο glykouli.gr έχουμε βάλει μια κατηγορία που λέγεται babysitting για να γνωρίζονται οι γονείς μεταξύ τους και να βοηθάνε ο ένας τον άλλον. Γιατί αυτός που έχει διαβητικό παιδί θα το αφήσει με μεγαλύτερη σιγουριά σε κάποιον που έχει κι εκείνος παιδί με διαβήτη. Ακόμα και το σχολείο είναι πρόβλημα γιατί δεν είναι ενημερωμένοι οι δάσκαλοι, ούτε υπάρχει νοσοκόμος για τις πρώτες βοήθειες».

 

kokkinisesΜια νέα διαφορετική ζωή

«Άλλαξε τελείως η ζωή μου» ομολογεί η Μαρία. «Ξέρεις δεν είναι μόνο η τροφή. Πρέπει να υπολογίζω τα πάντα. Παλιότερα έμπαινα στη θάλασσα και απολάμβανα το κολύμπι μου σε βάθος. Πήγαινα πολύ βαθειά. Τώρα κολυμπάω κατά μήκος της ακτής γιατί η άσκηση μπορεί να μου δημιουργήσει υπογλυκαιμία. Οι διαβητικοί αντίθετα από όλους τους άλλους ανθρώπους δεν μπορούν να μπουν νηστικοί στη θάλασσα. Πίνω πριν μια πορτοκαλάδα.

Είναι πολύ δύσκολος ο αθλητισμός αν είσαι διαβητικός. Είναι υποχρεωτικό να έχουμε ήπια άσκηση στη ζωή μας αλλά ένας διαβητικός δεν μπορεί να κάνει έντονη άσκηση παρά μόνο υπό ιατρική παρακολούθηση και εις βάρος του σώματός του.

Ο διαβήτης δεν είναι τρόπος ζωής. Είναι αρρώστια από την οποία μπορεί να πεθάνεις κι έτσι κι αλλιώς έχεις κατά μέσο όρο 10 χρόνια λιγότερα προσδόκιμο ζωής από τους υπόλοιπους. Είναι η αλήθεια και δεν μπορείς να την παραγνωρίσεις. Μία ακόμα συνέπεια του διαβήτη είναι ότι καταστρέφεται η σοροτονίνη στους νευροδιαβιβαστές με αποτέλεσμα συχνά να έχουμε συστημική κατάθλιψη».

Διαπιστωμένα γλυκούλα

«Οι άνθρωποι δεν ομολογούν εύκολα ότι έχουν διαβήτη» λέει η Μαρία γιατί συχνά η ομολογία προκαλεί προβλήματα. Κάποιοι χάνουν τις δουλειές του ή στην επαρχία οι μεγαλύτεροι άνθρωποι φοβούνται ότι στιγματίζονται. «Στην Ελλάδα οι διαβητικοί είναι 1 εκατομμύριο, οπότε κάθε οικογένεια έχει έναν διαβητικό. Είναι η μεγάλη απόδειξη ότι δεν το συζητάμε, δεν θέλουμε καν να το κουβεντιάσουμε. Οι ασθένειες γενικότερα είναι ταμπού στην Ελλάδα» πιστεύει η Μαρία.

«Ένας φίλος πριν λίγες ημέρες είχε μία κρίση ενώ οδηγούσε και τράκαρε. Οι αστυνόμοι νόμιζαν ότι είναι μεθυσμένος και δεν καταλάβαιναν ότι χρειαζόταν ο ίδιος ιατρική βοήθεια. Ίσως έπρεπε να φοράμε ένα κορδελάκι, εγώ σκεφτόμουν μέχρι και να κάνω ένα τατουάζ. Είναι σημαντικό ο κόσμος να είναι ενημερωμένος και να μπορεί να μας προσφέρει τα βασικά όταν τα χρειαζόμαστε, όπως ένα ποτήρι πορτοκαλάδα σε μια κρίση υπογλυκαιμίας.  Διαφορετικά μπορεί και να πεθάνω. Πριν μάθω ότι έχω διαβήτη, πάθαινα υπογλυκαιμίες και δεν το ήξερα. Νόμιζα ότι με έχουν ματιάσει» λέει γελώντας. «Λίγο αργότερα συνερχόμουν επειδή έτρωγα κάτι.» Κάπως έτσι η Μαρία αποφάσισε ότι μια ιστοσελίδα γεμάτη αισιοδοξία, επικοινωνία και ενημέρωση για τα θέματα του διαβήτη ήταν αναγκαία. Όλα ξεκίνησαν από μια παρεξήγηση με την εταιρεία Bayer.

420639_494791680575349_1533384199_n«Πριν 3-4 χρόνια, στις  πρώτες μου διακοπές με ινσουλίνη, ήμουν πολύ αγχωμένη . Ήταν άγνωστα όλα και είχα πολύ άγχος για τη θερμοκρασία που έπρεπε να έχουν οι ινσουλίνες μου, για το πώς θα τα καταφέρω. Παραθέριζα σε ένα χωριό στην Κρήτη. Την τέταρτη ημέρα τα νούμερα στο μηχανάκι ήταν άσχημα και δεν έπεφταν. Πήγα στο κεφαλοχώρι για να βρω μεγάλο φαρμακείο για να δω μήπως έχει πρόβλημα το μηχανάκι μου. Κανονικά δικαιούμαστε δωρεάν μηχανάκι. Για να μην ζητήσω μόνο αυτό όμως φρόντισα να ψωνίσω κάποια πράγματα και μετά ζήτησα το μηχανάκι εξηγώντας ότι το δικό μου ίσως να έχει χαλάσει. Όμως ο φαρμακοποιός δεν δεχόταν να μου δώσει εάν δεν αγόραζα ταινίες. Η δικαιολογία ήταν ότι η BAYER τον υποχρεώνει γι αυτό. Κατέληξα να πάρω τηλέφωνο στην BAYER. Αφού αρχικά ούρλιαζα έξαλλη, εκείνοι με άκουγαν ήρεμα και απόλυτη κατανόηση, μετά από ώρες στο τηλέφωνο που είπαμε πάρα πολλά συζητήσαμε την ανάγκη να υπάρξει ένα ενημερωτικό αισιόδοξο site για τους διαβητικούς.  Έως τότε το μόνο που έβρισκα να διαβάσω στις ιστοσελίδες ήταν ότι μπορεί να χρειαστεί να μου κόψουν το πόδι ή να πεθάνω στον ύπνο μου! Κάπως έτσι με τη δική τους στήριξη φτιάχτηκε το glykouli.gr . Το όνομά προέκυψε από έναν γιατρό που με είπε «διαπιστωμένα γλυκούλα» λόγω του ζαχάρου. Σημασία τελικά έχει πώς αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις που προκύπτουν στη ζωή σου. Αν απλώς έκλαιγα χωρίς να κάνω κάτι παραπάνω ίσως το site να μην είχε δημιουργηθεί. Κι άλλωστε δεν σκεφτόμουν μόνο τον εαυτό μου αλλά όλους τους ανθρώπους σαν και μένα που έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά με την άγνοια. Ο φαρμακοποιός τελικά δεν μου έδωσε το διαβητόμετρο. Από την αδικία έκλαιγα με αναφιλητά. Έτσι δημιούργησα ένα διαδικτυακό χώρο κοινωνικής αναφοράς, εύηχο, όμορφο για συμπαράσταση και μοίρασμα.»

Κοκκίνησες;

«Έχω την άποψη ότι αν κρατάς κάτι μυστικό, το δυναμώνεις πιο πολύ, όταν το μοιράζεσαι το ξορκίζεις. Σε φίλους μιλάω πολύ, λέω όσα νιώθω και όσα με απασχολούν. Ανεπιφύλακτα θα πρότεινα στον καθένα να μιλάει και να αναζητήσει τις ομάδες του Ευαγγελισμού που βοηθάει τόσο πολύ ο ένας τον άλλον. Είναι πολύ ωραίο να σε καταλαβαίνει ο άλλος. Τώρα θα πάμε διακοπές μαζί και δεν φοβάμαι γιατί οι φίλοι μου μπορούν να με βοηθήσουν. Αναπληρώνει η παρέα την εκπαίδευση που δεν έχουμε» λέει η Μαρία για τα καλοκαιρινά της σχέδια. Την ίδια ώρα όμως ένας διαγωνισμός καλεί όλους τους διαβητικούς να πάρουν μέρος με τα δικά τους βίντεο ώστε το θέμα να γίνει ευρύτερα γνωστό και να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο.

«Θέλουμε να  απενοχοποιήσουμε την ασθένειά μας και να μάθουμε του μη διαβητικούς να είναι πιο συμπονετικοί μαζί μας, όχι να μας λυπούνται αλλά να καταλαβαίνουν γιατί εμείς πρέπει να οργανώνουμε την παραμικρή λεπτομέρεια στη ζωή μας. Όμως εξίσου σημαντικά είναι η ψυχολογία και το άγχος, μπορεί να ανέβει το ζάχαρό μου χωρίς να έχω φάει τίποτα μόνο και μόνο γιατί είμαι στενοχωρημένη ή αγχωμένη. Αυτό που λέει ο λαός ‘δεν θα μου χαλάσεις τη ζαχαρένια μου’ το ξέρει ο διαβητικός πολύ καλά. Γι αυτό πολλές φορές δίνεις τόπο στην οργή και πας παρακάτω. Παλιότερα δεν άφηνα καρφίτσα να πέσει κάτω, τώρα προστατεύω τον εαυτό μου.»

Το δαχτυλάκι με το ερωτηματικό «κοκκίνησες;» ήταν τόσο εύστοχο…  κι αληθινό. «Όλη την ημέρα μετριέσαι, τουλάχιστον 6,7 μετρήσεις…. Φτάνεις και τις 10» λέει η Μαρία. «Όμως όταν μπαίνεις σε αυτό το πανηγύρι αυτό είναι το λιγότερο. Οι ινσουλίνες και τα τρυπήματα στην κοιλιά, τα πόδια και τα μπράτσα είναι τα πιο δύσκολα αλλά και αυτό δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα. Όταν το μηχανάκι δείχνει καλά νούμερα, είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Παλιά ξυπνούσα και σκεφτόμουν τι λογαριασμούς έχω να πληρώσω, αν ο σύντροφός μου είναι πιστός και τι καιρό κάνει. Τώρα δεν μετράει τίποτα περισσότερο από τις καλές μετρήσεις. Το πρωινό μου ζάχαρο. Είναι ένας καθημερινός αγώνας να απομακρύνεις τις πιθανές  επιπλοκές».535400_3914830675988_412412746_n

Σ’ αυτήν την καμπάνια μπορούν να συμμετέχουν όλοι κι αυτός ακριβώς είναι ο στόχος. «Θέλουμε να  ανεβάσουν όλοι τα δικά τους βιντεάκια, τη δική τους μικρή καθημερινή ιστορία. Ο διαγωνισμός έχει παραταθεί μέχρι την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη τον Νοέμβριο. Μπορεί ο καθένας να ανεβάσει το βίντεό του στην σελίδα μας στο facebook. Όλοι οι συμμετέχοντες θα πάρουν ένα μετρητή ζαχάρου με τις ταινιούλες του δωρεάν. Τα τρία καλύτερα βίντεο κερδίζουν τα αναλώσιμα μετρήσεων για δύο μήνες δωρεάν.  Το δώρο ίσως μοιάζει μικρό αλλά αν σκεφτείτε ότι χρειαζόμαστε τουλάχιστον 5 κουτιά ταινίες και μας προμήθευαν 4 και τώρα μόνο 3, κάθε μήνα ξοδεύω 70 ευρώ για να μπορώ να ρυθμίζω το ζάχαρό μου. Υπάρχουν τόσοι άνεργοι διαβητικοί που δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τα αναλώσιμά τους! Παράλληλα ετοιμάζουμε ένα ντοκιμαντέρ όπου θα ενσωματώσουμε τα καλύτερα βίντεο για τον διαβήτη κι ελπίζουμε ότι αυτό το ντοκιμαντέρ υποτιτλισμένο θα ταξιδέψει παντού για να κάνει τον κόσμο να πει την αλήθεια για τον διαβήτη».

Πληροφορίες

Μάθετε περισσότερα στο www.glykouli.gr και στο https://www.facebook.com/glykouli.gr.5?fref=ts

diabetes

Καλοκαίρι στην πόλη με τον Ελληνικό Κόσμο

Το Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» φιλοξενεί και αυτό το καλοκαίρι τους μικρούς του φίλους στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Καλοκαίρι στην πόλη».

Tα δεκαήμερα πραγματεύονται δύο θεματικές ενότητες:

1o Δεκαήμερο
1. Το κουτί της μυθολογίας ανοίγει στον Ελληνικό Κόσμο!

2. Από την Ιθάκη στην Αθήνα και από την Αθήνα στον κόσμο… ο Οδυσσέας του τότε έρχεται στο σήμερα!

 

Για επιπλέον πληροφορίες και για κρατήσεις θέσεων μπορείτε να απευθύνεστε στο τηλέφωνο 212 254 0600.

Το κόστος συμμετοχής είναι:

    • Για κάθε παιδί 290 ευρώ ανά δεκαήμερο.

 

    • Για κάθε παιδί για την απογευματινή ζώνη60 ευρώ ανά δεκαήμερο.

 

  • Για τα μέλη της παιδικής λέσχης «ΙΜΕάκια», τα μέλη της λέσχης των «Ερευνητών» και για το δεύτερο ή και περισσότερα παιδιά της ίδιας οικογένειας παρέχονται ειδικές εκπτώσεις. Αντίστοιχα, εκπτώσεις παρέχονται και για την επιλογή δύο δεκαημέρων.

 

«Καλοκαίρι στην πόλη»
Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»
e-mail: reservation@ime.gr

15-7-2013 11-09-10 πμ

 

 

Γιάννης Αντετοκούμπο: «Χρειάζονται υπομονή, πίστη και γερό στομάχι για να μην πέσεις κάτω, για να σταθείς όρθιος και να συνεχίσεις»

 

Μια τόσο αληθινά φανταστική ιστορία

Ο πανύψηλος έφηβος δεν περνά απαρατήρητος. Η κυρία τον ακούει παραξενεμένη να απευθύνεται σ’ εκείνη με άπταιστα ελληνικά: «Θέλετε να δείτε κάποια τσάντα;» Τα κατάμαυρα ζεστά μάτια του και το σχεδόν παιδικό πρόσωπό του είναι σε πλήρη αντίθεση με τον τεράστιο σωματότυπό του. Το ύψος του την τρομάζει. Όπως και το χρώμα του. Προτιμά να γυρίσει την πλάτη της και να απομακρυνθεί. Ο μικρός αγωνιά. Ξέρει ότι πρέπει να πληρώσουν το ρεύμα αλλιώς θα τους το κόψουν. Και η κοιλιά του διαμαρτύρεται έντονα αφού τις δύο τελευταίες ημέρες το ψυγείο τους παραμένει άδειο. Κι άλλωστε δεν αντέχει να βλέπει το όμορφο πρόσωπο της μητέρας του θλιμμένο. Κάνει ότ,ι μπορεί για να τον ξεγελάσει, κι αυτόν και τα άλλα τρία αδέρφια του, αλλά η θλίψη στο βλέμμα της δεν κρύβεται. Όλη την ημέρα ψάχνει για δουλειά. Κι εκείνη και ο πατέρας του, αλλά ποιος θέλει δύο κατάμαυρους Νιγηριανούς στη δούλεψή του; Δεν του αρέσει όμως να παραπονιέται.

18D866AA454D0B4ABCD498D5BE73F

Ο κόσμος χαζεύει αλλά δεν ψωνίζει. Το μυαλό του ταξιδεύει. Φαντάζεται το μέλλον. Φωτεινό. Παίζει ποδόσφαιρο και βάζει το ένα γκολ μετά το άλλο. Η εξέδρα τρελαίνεται. Οι σκάουτερ κάνουν απίστευτες προτάσεις. Οι φωνές των φίλων του, των άλλων Νιγηριανών μικροπωλητών, τον γυρνούν στην πραγματικότητα. «Τρέξε, τρέξε» του φωνάζουν «Χρυσαυγίτες…». Ο Γιάννης μαζεύει με μια απίστευτα γρήγορη κίνηση σ’ ένα μπόγο τις τσάντες κι αρχίζει να τρέχει. Δύο τρεις ρατσιστές τον προλαβαίνουν κι αρχίζουν να τον χτυπούν. Οι διαστάσεις του τον βοηθούν. Όσες ώρες και να περάσουν εκείνοι στο γυμναστήριο δεν θα γίνουν ποτέ σαν αυτόν. Η φύση τον ευλόγησε όταν γεννήθηκε και του χάρισε ένα γεροδεμένο κορμί, δύο ψηλά πόδια και την ικανότητα της επιβίωσης. Εκείνος δεν σηκώνει καλογυαλισμένα βάρη αλλά πρέπει καθημερινά να δουλεύει για την επιβίωσή του, κι αυτό τον κάνει πραγματικά ρωμαλέο, αληθινό ήρωα. Με δυο δρασκελιές καταφέρνει να τους ξεφύγει. Στάση στο φούρνο της γειτονιάς. Λίγα ευρώ για ένα μπουκάλι γάλα και μια φρατζόλα ψωμί τον κάνουν να χαμογελά.

Από την αλάνα σε ομάδα

adetokoumbo

Ο Γιάννης είναι μόλις 13 ετών και ο Θανάσης ο αδερφός του 15. Τους αρέσει πολύ η μπάλα αλλά εκείνη την ημέρα αποφάσισαν να παίξουν μπάσκετ. Τα δύο αγόρια ξεχωρίζουν και στην αλάνα. Δεν είναι μόνο για το χρώμα τους. Στα Σεπόλια που ζουν, οι μετανάστες είναι πολλοί. Είναι κυρίως το ύψος τους. Το παιχνίδι είναι δυνατό. Ένας κύριος με ποδήλατο έχει σταθεί και τους χαζεύει. Είναι ο προπονητής Σπύρος Βεληνιάτης. Πλησιάζει τα παιδιά και τους ζητά να μιλήσει με τους γονείς τους. Ο Τρίτωνας θα γίνει η πρώτη τους ομάδα. Γρήγορα όμως θα περάσουν στον Φιλαθλητικό που θα τους καλωσορίσει στην αθλητική του οικογένεια. Για τη συμμετοχή στις Ακαδημίες της ομάδας δεν απαιτείται μηνιαία συνδρομή. Ένας λόγος που αποδείχτηκε σημαντικός για να προτιμήσουν τα αδέρφια τον Φιλαθλητικό από τον Τρίτωνα, την ομάδα της γειτονιάς τους. Τον Θανάση γρήγορα τον ανακάλυψε το Μαρούσι. Η μεταγραφή δεν ολοκληρώθηκε ουσιαστικά ποτέ. Ο  μικρός, αν και πήγαινε σχολείο στην Ελλάδα, δεν είχε διαβατήριο και δεν μπορούσε να βγάλει χαρτιά. Ήταν ένας παίκτης-φάντασμα. Μπορούσε μόνο  να παίζει στα πρωταθλήματα της ΕΟΚ και της τοπικής Ένωσης επειδή σύμφωνα με τον κανονισμό της ΕΟΚ είχε προλάβει να βγάλει δελτίο πριν τα 15 στον Φιλαθλητικό. Τα δύο αδέρφια εντυπωσιάζουν. Καθώς μεγαλώνουν, μεγαλώνουν και οι ικανότητές τους. 1372227405_extras_ladillos_2_0

Η ανοδική τους πορεία είναι συγκλονιστική. Ο μικρότερος, ο Γιάννης μπαίνει στο στόχαστρο του Ολυμπιακού. Το θέμα κολλάει. Στο γνωστό πια ζήτημα των χαρτιών. Δεν μπορεί να αγωνιστεί ούτε ως Έλληνας, ούτε ως ξένος. Είναι ένας παίκτης χωρίς… χώρα. Από την άλλη ο Φιλαθλητικός έχει τη χαρά να μεγαλώνει δύο ακόμα φυντάνια της οικογένειας, τον Κώστα (σήμερα 15 χρονών) και τον Αλέξανδρο (σήμερα 9 χρονών) που είναι ήδη 1.75 και λέγεται ότι θα γίνει ο ψηλότερος όλων!

Νιγηριανοί ή Έλληνες;

Το επώνυμο Αντετοκούμπο αρχίζει να γίνεται γνωστό ανάμεσα στους σκάουτερ.  Τα παιδιά έχουν αποδειχθεί αληθινά διαμάντια που λάμπουν ακόμα και στο σκοτάδι. Ο Γιάννης έχει φθάσει το 2.06 και συνεχίζει να ψηλώνει αφού είναι ακόμα 18 ετών. Έχει εντυπωσιακό άνοιγμα χεριών (2.21) και μια τεράστια παλάμη (26 εκατοστά) που του δίνει μεγάλο αβαντάζ στον χειρισμό της μπάλας και στα τελειώματα. 1361903020

Αλλά τα προσόντα του δεν σταματούν εδώ. Αυτό που τον διακρίνει, είναι η ικανότητα του να παίξει το ρόλο του δημιουργού. Παίζει όλες τις θέσεις και μπορεί να κάνει κυριολεκτικά τα πάντα στο γήπεδο. Παίρνει καλές αποφάσεις, σουτάρει, πασάρει, φτάνει μέχρι μες στο καλάθι ακόμη κι αν είναι ουσιαστικά ένα «παιδί» που παίζει με άντρες. Όμως το ερώτημα παραμένει. Είναι Έλληνες ή Νιγηριανοί; Τι θα αναγράφεται στο διαβατήριό τους; Οι ίδιοι αισθάνονται Έλληνες. Εδώ γεννήθηκαν , εδώ μεγάλωσαν, εδώ πήγαν σχολείο. Εδώ είναι όλη τους η ζωή.  Σύμφωνα με το νόμο Ραγκούση, οι δύο νεαροί παίκτες, εφόσον είχαν ζήσει για 15 χρόνια στην Ελλάδα και είχαν πάει σχολείο εδώ, ήταν Έλληνες. Πρόσφατα όμως ο νόμος καταργήθηκε και μαζί του καταργήθηκε και το δικαίωμα των παιδιών που μεγαλώνουν εδώ να λογίζονται Έλληνες. Στις πλάτες τους παίζονται επικίνδυνα πολιτικά παιχνίδια. Θύματα παιδιά που γνώρισαν μόνο μία πατρίδα, την Ελλάδα ενώ εκείνη τα απαρνιέται.ade_basiki

 

Αθλητικοί φορείς, παράγοντες και προπονητές κάνουν ό,τι μπορούν για να αναδείξουν το πρόβλημα και να εκδώσουν στα αδέρφια Αντετοκούμπο ελληνικά χαρτιά.  Τελικά, το πρόβλημα λύνεται. Πώς και πότε; Η πρόταση της πρεσβείας της Νιγηρίας να δώσει στον Γιάννη νιγηριανό διαβατήριο, προκαλεί αναστάτωση. Σημαίνει ότι αυτός ο καταπληκτικός παίκτης δεν θα έχει δικαίωμα να αγωνίζεται με την Εθνική Ελλάδος και φυσικά θα λογίζεται ως νιγηριανός παίκτης!

Το «παραθυράκι» που βρέθηκε αφορά στην ελληνοποίηση «ατόμων που προσφέρουν εξαιρετικές υπηρεσίες στη χώρα». Η διαδικασία πολιτογράφησης του Θανάση και του Γιάννη ολοκληρώθηκε, τα παιδιά πήραν την ελληνική ιθαγένεια και ο Γιάννης, με το διαβατήριο στο χέρι, άρχισε  να παίζει για την ομάδα Νέων της Ελλάδας.

 

Μια νέα ζωή

adetokubo 2

Όταν ο μικρός Γιάννης έκανε όνειρα να γίνει διάσημος, δεν θα μπορούσε να φανταστεί  πόσο ψηλά θα έφτανε. Τόσο όσο κανένας άλλον Έλληνας αθλητής. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έγινε ο πρώτος Έλληνας μπασκετμπολίστας που φτάνει τόσο ψηλά στα ντραφτ του ΝΒΑ. Επιλέχτηκε στο νούμερο 15 του ντραφτ από τους Μιλγουόκι Μπακς και την ώρα της ανακοίνωσης σήκωσε ψηλά την ελληνική σημαία!antetokunmpo

Είναι η υψηλότερη θέση που έχει δει Έλληνας ως τώρα και η υψηλότερη για Ευρωπαίο παίχτη της φετινής χρονιάς.

 

Οι εποχές που τα δύο αδέρφια πουλούσαν στους δρόμους τσάντες και ρολόγια ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα δεν είναι πλέον δύο ανώνυμοι μικροπωλητές μετανάστες. Δεν χρειάζεται να ανησυχούν για το νοίκι και το ρεύμα. Ούτε φυσικά για το αν θα έχουν ένα πιάτο φαγητό το μεσημέρι. Τώρα οι έγνοιες της οικογένειας θα είναι άλλες: ο χειρισμός όλης αυτής της δημοσιότητας και μια νέα -σίγουρα καλύτερη- ζωή που θα περιλαμβάνει ένα αυστηρό αλλά καλοδουλεμένο πρόγραμμα που θα εκτοξεύσει τον Γιάννη ακόμα πιο ψηλά.

download

Ο 18χρονος Γιάννης θα κερδίζει συνολικές μικτές απολαβές περίπου 7.000.000 δολάρια και είναι σίγουρο ότι δεν θα ξαναπεινάσει ποτέ! Κι όσο κι αν φαίνεται ασυμβίβαστο, ο Νιγηριανός μετανάστης που εξαιτίας της κατάργησης του νόμου Ραγκούση από την κυβέρνηση δεν μπορούσε να αποκτήσει ελληνική υπηκοότητα, ως διεθνής πλέον καλαθοσφαιριστής δέχτηκε την πρόσκληση του πρωθυπουργού στο Μέγαρο Μαξίμου για να τον συγχαρεί και να τον ευχαριστήσει  που τιμά τα εθνικά μας χρώματα! Αν πάλι ο Γιάννης δεν είχε τις εξαιρετικές του αθλητικές επιδόσεις, δεν θα «άξιζε» -σύμφωνα με τους νόμους του κράτους μας- να είναι Έλληνας και θα συνέχιζε το κυνήγι της καθημερινής επιβίωσης ως μετανάστης παρά την ελληνική του παιδεία.

fb851507f9c1f31e7410e065baed001c_XL

Από την άλλη, ο νεαρός που έχει κερδίσει με πόνο και κόπο τη ζωή του δήλωσε σεμνά στην εφημερίδα Real news: « Αντλώ δύναμη από την οικογένειά μου, από τον Θεό, από τον εαυτό μου. Χωρίς τη συμπαράσταση των δικών μου δεν θα έφτανα εδώ που έφτασα. Θέλω πολύ τώρα να τους το ανταποδώσω με ένα καλύτερο σπίτι, μια καλύτερη ζωή. Τη δικαιούνται. Περάσαμε δύσκολες στιγμές όλη η οικογένεια και η αλήθεια είναι ότι χρειάζονται υπομονή, πίστη και γερό στομάχι για να μην πέσεις κάτω, για να σταθείς όρθιος και να συνεχίσεις» και τόνισε ότι αισθάνεται περήφανος που είναι Έλληνας.

 

newego_LARGE_t_1101_54218751