Αυτά τα ζώα δεν θα τα δουν ποτέ τα σημερινά παιδιά – Εξαφανίστηκαν την τελευταία 10ετία

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεκάδες είδη που διαβιούν πάνω στη γη εξαφανίζονται καθημερινά, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν τα είχαμε αντιληφθεί καν, καθώς πρόκειται για απλές μορφές ζωής.

Ο ρυθμός εξαφάνισης των ειδών από την Γη είναι από χίλιες μέχρι δέκα χιλιάδες φορές γρηγορότερος από αυτόν που θα έπρεπε και είναι συνέπεια της αλόγιστου τρόπου ζωής του κυρίαρχου είδους στον πλανήτη, που είναι ο άνθρωπος.

Πιο συγκεκριμένα, τη δεκαετία που μόλις έφυγε, οι επιστήμονες μάς ενημέρωσαν για τον αφανισμό ειδών, που κανείς δεν πίστευε ότι δεν θα ξαναδεί.

Για τις νεότερες γενιές θα αποτελέσουν είδη που θα βλέπουν πλέον μόνο σε οθόνες και φωτογραφίες, ίσως και σε κάποια μουσεία φυσικής ιστορίας.

Ο μοναχικός Τζορτζ


Ίσως καμία άλλη περίπτωση να μην προκάλεσε μεγαλύτερη συγκίνηση από αυτή του «μοναχικού Τζορτζ». Η τελευταία γιγαντιαία χελώνα της νήσου Πίντα ανακαλύφθηκε το 1971. Όλοι οι άλλοι εκπρόσωποι του είδους είχαν ήδη χαθεί από την περίοδο που τα Γκαλαπάγκος είχαν μετατραπεί σε σταθμό εφοδιασμού και ανάπαυσης για τους φαλαινοθήρες. Οι χελώνες ήταν αργές στη στεριά, άρα εύκολος στόχος, και πολύ μεγάλες ώστε να τους παράσχουν πολύτιμη πρωτεΐνη.

George, το σαλιγκάρι των δέντρων

Ακόμη ένας George (προσφιλές όνομα και για το ζωικό βασίλειο), ο οποίος ζούσε στη Χαβάη, πάνω στα δέντρα. Το τελευταίο άτομο πέθανε τον Ιανουάριο του 2019 σε αιχμαλωσία. Ήταν 14 ετών. “Υπήρχαν κάποτε δεκάδες είδη σαλιγκαριών των δέντρων στο Oahu, σχεδόν όλα ήταν πολύ όμορφα και είχαν περίτεχνα κοχύλια”, δήλωσε ο Noah Greenwald, από το Biological Diversity Center στην Αμερική.

Ο μαύρος ρινόκερος της Δυτικής Αφρικής


Εμφανίστηκε πριν από 7-8 εκατομμύρια χρόνια και κανείς δεν περίμενε ότι το είδος θα έφτανε η μέρα που θα εξαφανιζόταν. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα πάνω από 850.000 μαύροι ρινόκεροι άκμαζαν στην υποσαχάρια Αφρική, αλλά ο ανθρώπινος παράγοντας ήταν καταλυτικός. Υπολογίζεται ότι μεταξύ του 1970 και του 1992 θανατώθηκε το 96% των μελών αυτής της ξεχωριστής οικογένειες εξαιτίας ενός και μόνου λόγου. Της λαθροθηρίας… Το 2011 πέθανε ο τελευταίος του είδους, που ζύγιζε ένα τόνο.

Ο αίγαγρος των Πυρηναίων


Μοναχικός, περήφανος, άγριος. Επέλεξε να ζήσει σε ένα δύσκολο περιβάλλον και τα κατάφερε… μέχρι ενός σημείου. Ο 20ός αιώνας αποδείχθηκε ο τελευταίος για αυτό το υποείδος που κάποτε άκμαζε στα Πυρηναία όρη. Οι Ισπανοί το αποκαλούσαν «bucardo», οι Καταλανοί «herc» και από την άλλη πλευρά των βουνών οι Γάλλοι «bouquetin».

Το ποταμίσιο δελφίνι της Κίνας


Το δελφίνι του Γιανκτσέ (Lipotes vexillifer), που ζούσε αποκλειστικά στο κινεζικό ποτάμι εδώ και 20.000 χρόνια, εξοντώθηκε από την υπεραλίευση, τη μόλυνση, τα ποταμόπλοια, αλλά και από τα πολυάριθμα φράγματα που εμπόδιζαν τη μετακίνησή του. Είχε κάνει «σπίτι» του τον ποταμό Γιανγκτσέ, όμως είδε το περιβάλλον του να αλλάζει δραματικά από την δεκαετία του 1950 και μετά, όταν αυτό το αχανές κράτος έζησε την δική του περίοδο άκρας εκβιομηχάνισης.

(Με πληροφορίες από το menshouse.gr)