Ο συγγραφέας Νικόλας Σμυρνάκης λέει τη δική του άποψη σε ανάρτησή του στο facebook.
Ας μιλήσουμε με ειλοκρίνεια για το πως δέχονται τα μεγαλύτερα παιδιά την έλευση ενός μικρότερου αδελφού ή αδελφής μέσα στην οικογένεια. Πολλά το θεωρούν προδοσία εκ μέρους των γονιών τους. Ειδικά αν όλο το βάρος της οικογένειας πέσει επάνω στο νέο μέλος και παραμεληθεί το μεγαλύτερο που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε τα πρωτεία. Ο συγγραφέας κ. Νικόλας Σμυρνάκης δίνει τη δική του εξήγηση μέσα από ανάρτησή του στο Facebook.
«Λένε ότι ένα παιδί βιώνει την έλευση του αδερφού του ή της αδερφής του ως προδοσία. Πώς θα ένιωθες εσύ αν ο σύντροφος σου έφερνε ξαφνικά στο κρεβάτι σας μια άλλη; Ή έναν άλλον; Κάπως έτσι το νιώθει το παιδί.
Ποια αδερφική αγάπη; Αρχικά πρόκειται για ανταγωνιστή. Κλέβει τη μαμά, τον μπαμπά. Όλο το ενδιαφέρον και τον χρόνο εκείνων που μέχρι πριν από λίγο πρόσφεραν αποκλειστικότητα.
Γι’ αυτό υπενθυμίζω, και το κάνω με αγάπη να το ακούσω κι εγώ, να μην ξεχνάμε να λέμε μια καλή κουβέντα στα πρώτα μας παιδιά. Να τα φιλάμε για καληνύχτα, να τα ρωτάμε τι κάνουν, να τους υπενθυμίζουμε ότι τα αγαπάμε. Το ότι ένα παιδί είναι πλέον ανεξάρτητο δεν σημαίνει ότι πρέπει να μεγαλώνει στον αυτόματο πιλότο.
Η ύπαρξη του δεύτερου ή του τρίτου παιδιού δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για την έλλειψη χρόνου και ενδιαφέροντος στο πρώτο. Δεν μεγάλωσε ξαφνικά. Το ίδιο παιδί είναι. Απλώς λίγο μεγαλύτερο από το μικρότερο.
Ας μην ξεχνάμε το παιδί που μας έκανε γονείς. Το δεύτερο δεν είναι ποτέ δικαιολογία για λιγότερη αγάπη στο πρώτο. Άλλωστε η αγάπη δεν μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται.»
