Δύο άνθρωποι η μία στα 30 και ο άλλος στα 50 του κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα και γίνονται παράδειγμα προς μίμηση.
Ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα να πας στο πανεπιστήμιο να σπουδάσεις ακόμα και αν έχεις βγάλει ένα εσπερινό λύκειο και έχει περάσει προ πολλού η ηλικία για πανεπιστημιακές σπουδές. Κανένας δεν λέει ότι πρέπει να πάψεις να ονειρεύεσαι να κάνεις αυτό που θες όσα εμπόδια και αν συναντήσεις.
Δύο διαφορετικές πορείες, δύο κοινοί στόχοι: η Μάγδα Μπομπολάκη, 30 ετών, και ο Μάνος Κουρκουνάκης, 50 ετών, απέδειξαν ότι η εκπαίδευση δεν έχει ηλικία. Απόφοιτοι του Εσπερινού ΕΠΑΛ Πλατανιά, ετοιμάζονται να βρεθούν στα αμφιθέατρα του Πανεπιστημίου Κρήτης, ακολουθώντας τα όνειρα και τα ενδιαφέροντά τους.
Η Μάγδα Μπομπολάκη είναι πλέον φοιτήτρια Βιολογίας
Η 30χρονη Μάγδα Μπομπολάκη, εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα στα Χανιά, θα φοιτήσει από τον Σεπτέμβριο στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Παρά τις δυσκολίες, επέλεξε να επιστρέψει στα έδρανα με στόχο να ασχοληθεί με το αντικείμενο που πραγματικά αγαπά:
«Θα ασχολούμαι με τη ζωή και τις λειτουργίες της, θα μελετήσω το κύτταρο. Είναι τόσο μαγευτικό και γοητευτικό!»
Η απόφασή της να γραφτεί στο Εσπερινό ΕΠΑΛ Πλατανιά ήρθε όταν κατάλαβε ότι η προσπάθεια να δώσει κατατακτήριες σε άλλη σχολή δεν ήταν εφικτή. Όπως εξηγεί, το υποστηρικτικό πλαίσιο από καθηγητές, οικογένεια και εργασία αποδείχθηκε καθοριστικό.
Παράλληλα, δεν δίστασε να μοιραστεί τις προσωπικές δυσκολίες: κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τις πανελλαδικές, βίωσε την απώλεια του πατέρα της. Κι όμως, συνέχισε.
«Δεν μπορούμε να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε. Όσο είμαστε ζωντανοί πρέπει να βάζουμε στόχους και να τους κυνηγάμε. Τα όνειρα μας δίνουν ζωή.»
Ο Μάνος Κουρκουνάκης είναι φοιτητής στην κοινωνιολογία στα 50. Τίποτα δεν τον σταματά πλέον.
Ο 50χρονος Μάνος Κουρκουνάκης, επαγγελματίας στον χώρο του τουρισμού, αποφάσισε να επιστρέψει στα θρανία χωρίς κάποιο «απωθημένο», αλλά από καθαρή επιθυμία για προσωπική εξέλιξη. Από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα φοιτά στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο.
«Ήθελα απλά να κάνω κάτι χρήσιμο, να ανοίξω έναν ορίζοντα, να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου. Το ευχαριστήθηκα!»
Με περιορισμένο χρόνο λόγω δουλειάς, συχνά διάβαζε μετά τα μεσάνυχτα. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να πετύχει την πρώτη του επιλογή.
Η εμπειρία του στο Εσπερινό ΕΠΑΛ τον οδήγησε να ανακαλύψει μια νέα κλίση: τη συγγραφή. Μάλιστα, κατέκτησε το πρώτο βραβείο στον Παγκρήτιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ενηλίκων.
«Μπορεί να ανακαλύψει κανείς τρομερά πράγματα για τον εαυτό του που τον εκπλήσσουν. Χωρίς άγχος, χωρίς την πίεση της επιτυχίας – αρκεί να τολμήσεις.»
Οι δύο αυτοί άνθρωποι κατάφεραν όλα όσα ήθελαν και γίνονται παράδειγμα για όλους εμάς. Η Ελλάδα, με το υψηλό ποσοστό νέων ενηλίκων που εγκαταλείπουν πρόωρα τις σπουδές τους, χρειάζεται τέτοια παραδείγματα για να αναδείξει την αξία της δια βίου μάθησης.
