Επειδή συνήθως η λέξη «εφηβεία» συνοδεύεται από άγχος και κούραση για εμάς τους γονείς, αυτό το αυτοβιογραφικό άρθρο προορίζεται να μας δείξει και μια άλλη, θετική, πλευρά του να μεγαλώνουν τα παιδιά μας!
Να γιατί το καλοκαίρι μου έγινε πιο ξεκούραστο όταν τα παιδιά μου μπήκαν στην εφηβεία!
- Έχω αφήσει πίσω μου τα κουβαδάκια και δεν κάνω πια ολόκληρη μετακόμιση για να πάω στην παραλία. Η ομπρέλα δεν είναι πια απαραίτητη για να κρατάω στη σκιά το νερό, τα φρούτα, τα σαντουιτσάκια, ούτε για να στήνω καρεκλάκια από κάτω της με τη (φρούδα) ελπίδα ότι θα καθίσουν από κάτω της τα πιτσιρίκια.
- Δεν περνάω πια τις διακοπές κολυμπώντας σε βάθος 30 εκατοστών. Είχε την πλάκα της αυτή η φάση, δεν λέω, τα παιχνίδια με τα παιδιά στα ρηχά (στα «πατά» που έλεγε η κόρη μου σε αντίθεση προφανώς με τα «άπατα»!!!), οι βουτιές από τους ώμους της μαμάς και του μπαμπά, η εξερεύνηση με μάσκες στο μισό μέτρο βάθος, οι σανίδες, οι κουλούρες, τα μπρατσάκια και τα μακαρόνια. Ακόμη όμως ηχούν στα αφτιά μου οι κραυγές των παιδιών μου κάθε φορά που ξεμάκραινα (κολυμπούσα στα 80 εκατοστά) «μαμά, έλα εδώ!!!!».
- Δεν ψάχνω κουβαδάκια και φτυαράκια και φόρμες για σχέδια με την άμμο σε όλη την παραλία. Όχι πως με ένοιαζε εμένα αν θα χάναμε το ροζ φτυαράκι με τους κίτρινους ελέφαντες, ήταν όμως με μαθηματική ακρίβεια βέβαιο πως την επόμενη μέρα η κόρη μου θα ήθελε αυτό ακριβώς και κανένα άλλο – και θα έκλαιγε μέχρι να της το δώσω.
- Δεν κυνηγάω δύο πιτσιρίκια για να τους βάλω καπέλο/μπλουζάκι/αντηλιακό ή να τους χώσω με την ευκαιρία που παίζουν στην άμμο δύο μπουκιές φρούτο.
- Δεν φωνάζω να με ακούσει όλη η παραλία και όλες οι διπλανές τα παιδιά μου που έχουν ξεθαρρέψει και έχουν πάει στα βαθιά! (Αναδρομική συγνώμη για τις φωνές!)
- Δεν κάνω προπόνηση κουβαλώντας φεύγοντας τουλάχιστον τρεις μουσκεμένες όσο δεν παίρνει πετσέτες θαλάσσης, πετρούλες που μαζέψαμε από την παραλία, τουλάχιστον μία γεμάτη τσάντα με παιχνίδια για το νερό και τουλάχιστον ένα παιδί που είναι πολύ κουρασμένο για να περπατήσει φυσιολογικά και θέλει λίγο… σπρώξιμο.
- Βάζω στην τσάντα μου την πανάλαφρη καινούργια πετσέτα μου (χωρίς Barbie ή ήρωες του Disney), ένα μπουκαλάκι με νερό, το αντηλιακό μου και πηγαίνω για μπάνιο. Με αντίστοιχα πανάλαφρη διάθεση και καρδιά, παρά τα όσα στενάχωρα και μίζερα μου συμβαίνουν. Γιατί αυτές τις διακοπές τις δικαιούμαι και δεν πρόκειται να επιτρέψω στην κακή διάθεση, τη δική μου ή των άλλων, να μου τις στερήσει.
Είναι όλα τέλεια για τους γονείς όταν τα παιδιά μπουν στην εφηβεία;
Προφανώς και όχι! Για τα άγχη, τους φόβους, τους καυγάδες και το άγνωστο καινούργιο πεδίο που ανοίγεται θα τα πούμε άλλη φορά!
Πηγή: My forty-something world
