Γράφει η Ιωάννα Θεοδωρακοπούλου, PsyD, MSc, Counselling Psychologist – Psychotherapist / Infertility Counsellor, Head of Counselling services at SYNEIDOS ([email protected])
Η επιλογή σχολείου παρουσιάζεται συχνά ως μια «αντικειμενική» απόφαση, με γνώμονα το πρόγραμμα, τις επιδόσεις, τις δραστηριότητες.
Στην πραγματικότητα, όμως, είναι και κάτι άλλο…..ένας καθρέφτης.
Σύμφωνα με τη Κοινωνική Ψυχολογία, οι επιλογές μας δεν είναι ποτέ ουδέτερες. Κουβαλούν αξίες, φόβους, εμπειρίες. Και όταν πρόκειται για τα παιδιά μας, αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο. Δεν επιλέγουμε μόνο σχολείο … αλλά τι θεωρούμε «σωστό παιδί».
- Θέλετε ένα «απαιτητικό» σχολείο; Ίσως δίνετε προτεραιότητα στην επιτυχία και την επίδοση.
- Προτιμάτε ένα πιο «ελεύθερο» περιβάλλον; Ίσως σας απασχολεί η ψυχική ισορροπία και η αυτονομία.
- Σας ενδιαφέρει η «φήμη» του σχολείου; Ίσως παίζει ρόλο και το πώς θέλετε να σας βλέπουν οι άλλοι.
Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος εδώ. Υπάρχει όμως επίγνωση — ή η απουσία της. Καθώς το παρελθόν μας φαίνεται ότι κάθεται στο θρανίο , μαζί με το παιδί μας.
Οι δικές σας σχολικές εμπειρίες δεν έχουν φύγει. Απλώς άλλαξαν θέση. Η βιβλιογραφία της Αναπτυξιακης Ψυχολογιας έχει δείξει ότι γονείς που βίωσαν πίεση συχνά προσπαθούν να την αποφύγουν για τα παιδιά τους και γονείς που «πέτυχαν μέσα από δυσκολίες» τείνουν να αναπαράγουν παρόμοια περιβάλλοντα.
Το ερώτημα είναι απλό…αντιδρούμε στο παρελθόν μας ή επιλέγουμε συνειδητά για το παιδί μας ; Μήπως το άγχος μας ….. ντύνεται «σωστή επιλογή» ; «Να έχει ευκαιρίες», «Να μην μείνει πίσω», «Να ανοίξουν δρόμοι». Πίσω από αυτές τις φράσεις, συχνά κρύβεται φόβος. Φόβος αποτυχίας , φόβος κοινωνικής σύγκρισης ή και φόβος ότι «δεν κάναμε αρκετά». Και κάπου εκεί, το σχολείο γίνεται εργαλείο ελέγχου ενός μέλλοντος που, στην πραγματικότητα, δεν ελέγχεται πλήρως.
Προσοχή: το παιδί δεν είναι προέκτασή σας. Συνηθίζουμε να κάνουμε προβολές. Δηλαδή να αποδιδουμε στους άλλους (συχνά στα παιδιά μας) δικές μας ανεκπλήρωτες ανάγκες. Και τότε το «καλό σχολείο» γίνεται προσωπικό στοίχημα μιας και η επιλογή δεν αφορά μόνο το παιδί, αλλά και εμάς.
Το πρόβλημα;
Το παιδί μπορεί να χωράει… λιγότερο από όσο νομίζουμε μέσα σε αυτή την επιλογή. Πριν αποφασίσετε, δοκιμάστε να ρωτήσετε τον εαυτό σας…..«Αυτό το σχολείο ταιριάζει πραγματικά στο παιδί μου… ή στην εικόνα που έχω για εκείνο;»
Δεν υπάρχει «τέλεια» επιλογή σχολείου. Υπάρχει, όμως, μια πιο συνειδητή. Και αυτή δεν βασίζεται μόνο σε rankings, προγράμματα ή φήμη, αλλά στη δυνατότητα του γονέα να αναγνωρίσει τι τον οδηγεί πραγματικά στις αποφάσεις του. Γιατί όσο περισσότερο κατανοούμε τις δικές μας αξίες, φόβους και προσδοκίες, τόσο πιο καθαρά μπορούμε να δούμε και τις πραγματικές ανάγκες του παιδιού μας.
Η επιλογή σχολείου δεν είναι απλώς μια εκπαιδευτική απόφαση. Είναι μια στιγμή αυτογνωσίας. Μια ευκαιρία να διαχωρίσουμε τι θέλουμε εμείς για το παιδί από το τι χρειάζεται πραγματικά εκείνο. Και ίσως τελικά, το πιο σημαντικό δεν είναι να βρούμε το «καλύτερο» σχολείο, αλλά να επιλέξουμε ένα περιβάλλον στο οποίο το παιδί μπορεί να αναπτυχθεί ως ο εαυτός του—όχι ως αντανάκλαση των δικών μας προσδοκιών.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το παιδί δεν χρειάζεται το τέλειο σχολείο. Χρειάζεται γονείς που μπορούν να το δουν καθαρά.
